Zomer 2013

Wat een genot om tijdens een zomer als deze op de Veluwe te mogen wonen. Vele malen ben ik het bos in getrokken met wisselend resultaat.
Terwijl ik in alle vroegte op mijn fiets stap zingen de vogels hun hoogste lied. Langzaam ontwaakt de natuur. Ik kan wel zeggen dat de natuur 's morgens op z'n mooist is. Zeker op mooie zomerochtenden. Een lichte grondmist geeft een sfeertje van jewelste. Vaak is het zicht dan minder, maar je blijft hopen op een moment dat er een hert opdoemt in de nevel. In de achterliggende vakantieperiode veel mensen tegen gekomen met dezelfde bedoeling: wild! Ouwe bekenden. Leuk. Aan de andere kant was er ook een dip merkbaar in de wildzichtbaarheid. Ik ben zelfs een keer 's morgens wezen fietsen dat ik diep in het bos zeven weghollende hinden zag en verder niets! Ook een wandeling met vakantiegangers, normaal gesproken een route met gegarandeerd wild; nu op 800 meter afstand twee geweidragers en verder niets! Dan spreek je collega-wildspotters en die blijken wel wild te zien. Frustrerend? Nee....., natuurlijk is het leuk om wild te zien, daarvoor ga ik tenslotte mijn bed uit, maar ook zonder wild is de natuur zo geweldig mooi. Prachtig bloeiende heide, de spanning van het wel of niet zien van wild, de overige natuurpracht.....heerlijk. De best gelukte foto's heb ik gemaakt van reeën. De reeën lieten zich ook het beste zien in de achterliggende periode.

In Elspeet wordt bevestigd dat de eerste bronstgeluiden zijn waargenomen. Zelf dacht ik het zondagavond te horen, maar dacht......te vroeg, te warm. De herten zijn er in ieder geval klaar voor: geveegde geweien en bronstmanen........ Laat de bronst maar weer komen.

Klaar voor de bronst

Moeflonrammen op de Noorderhei

En een ooi

De kalfjes van het edelhert groeien gestaag.

Moeder en kind

In de ochtendnevel

Heide in bloei

Vroeg uit de veren

Zowel zaterdag- en vanmorgen vroeg uit de veren gegaan om te genieten van het jonge wild. Hoewel ik ze talrijk heb gezien, is het nog steeds niet gelukt om de ultieme foto te maken. Ik ga zeker niet klagen, want ook deze bostochten hebben weer heerlijke natuurervaringen opgeleverd. De schoonheid van de schepping is met name 's morgens voor dag en dauw zo onnoemlijk mooi. De vogels zingen hun hoogste lied. Het wild trekt al vrij vroeg de dekking in. Ik ben beide keren geen mens tegen gekomen. Wel had ik een benauwd ogenblik toen een zeer waakse hond in volle vaart al blaffend op mij af kwam toen ik over hun erf fietste. Het bleek gelukkig waar te zijn: blaffende honden bijten niet. De herten doen zich tegoed aan het net gemaaide gras.

 

Mooie herten

Hoewel het buiten nog grauw en grijs is, zien we de herten al meer en meer op de lopers. Af en toe een toevalstreffer, waaronder een flink roedel kaalwild (60 stuks) tijdens een zondagse wandeling. Om 14.30 uur!!! Of tijdens een wandeling met de hond kom je zomaar enkele herten tegen. Wat een geweldige omgeving. Het voorjaar dient zich aan. Voorzichtig komt het haarmos weer door, de eerste knoppen botten uit, de vogels laten zich horen en de dagen worden langer. Heerlijk, een prachtige periode breekt weer aan. Toch lijkt het erop dat er nog voedselschaarste is omdat er volop wordt geschraapt aan bast. Met name de wilde varkens lijken actief. Vele overstekers. Zowaar ben ik getuige geweest van een parende keiler. Wat een oergeluiden!! Hieronder weer enkele plaatjes van de meest recente foto's. Hoe lang zullen de geweien nog prijken op hun hoofden??

 

Uit het handje.....

 

Alles op scherp

 

Knaagbast



Kroongewei?

 

Winterse omstandigheden

De achterliggende weken hebben we te maken gehad met echte winter. Zeer lage temperaturen. Deze weerhouden mij echter niet om er op uit te trekken. Integendeel. Juist de winterse omstandigheden maken het extra aantrekkelijk in het bos. De achterliggende weken ben ik er dan ook regelmatig op uit gegaan. 'Gewapend' met mijn fototoestel speur ik naar sporen. Goed te zien in de sneeuw. Activiteit genoeg zo te zien. Naast verschillende overstekers heb ik ook oog in oog gestaan met een rotte zwijnen. Iets wat ik altijd al gehoopt heb: varkens in de sneeuw. Ja, als je de kou wtrotseert lijkt daar wel een beloning aan te hangen. Want ondanks het feit dat er (relatief) weinig activiteit is, heb ik toch met grote regelmaat mooie dingen gezien. Foto's zeggen meer dan duizend woorden, dus ik stop met schrijven en plaats hieronder verschillende foto's. De foto's zijn overigens nog niet volgens de methoden en techniek zoals ik die vandaag geleerd heb op de natuurfotografiecursus. Dat komt nog wel.

Troosteloos?

Omdat ik vanmorgen de moed niet kon opbrengen om mijn bed te verlaten voor een wildtocht, ben ik vanmiddag maar gegaan. Ik was van plan het Kroondomein te bezoeken, omdat daar de dagkans het grootst is. Gehuld in mijn groene pakkie met camera en verrekijker om de hals begon ik de voettocht, niet wetende waar hij eindigen zal. Er leek weinig te beleven. Het was erg nat in het bos. Een grijze lucht liet zo nu en dan wat vocht los. Regen kan je het niet noemen, maar een luchtvochtgheidsgehalte van 98% komt in de buurt. Toch geniet ik weer met volle teugen van de winterslaap in de natuur.

Alleen de typische wintergasten/vogels laten zich horen. Twiep, twiep, twiep klinkt het vanuit een mezenkeel.Een specht hakt of zijn leven ervan afhangt. Wat klinkt dat mooi in het verder doodstille bos. Een groep goudhaantjes springt van tak op tak van een jong dennen bos. Er zijn zat verse prenten te zien ik dwaal steeds dieper in het bos. Geen enkel geluid, dan het zachte ruisen van de naaldbomen. Wat heeft onze koningin een geweldig mooie tuin!!

Niet veel later stuit ik op een rustig laveiend roedeltje kaalwild. Wat zijn ze donker... Omdat er weinig beschutting is in het winterbos kunnen zij mij zien, mar ik hen. Ik posteer mij om een foto te maken en druk af zonder de verwacht5ing te hebben dat de foto lukt. Er zitten nog zoveel takken voor. Wonderbaarlijk genoeg lukken de foto's. Wat een toestel!! (Sluikreclame: Canon power shot sx 40 HS)

Een klein half uurtje later zie ik beweging in een halfopen (naald)bosgebied. Ik ga door mijn knieen en wacht op wat komen gaat. Een rotte vakens maakt zich los uit de dekking. Ze hebben mij gezien!! Met een beetje geluk steken ze het pad over waarik loop. Filmen, dacht ik. Zie het resultaat.

Heuvel op heuvel af, paadje links, paadje rechts. Ik dacht ongeveer te weten waar ik was, totdat mijn richtingsgevoel wat anders zei dan mijn orientatiegevoel. Al dwalend zocht ik naar herkenningspunten in het gebied. Ik hoopte dat mijn richtinggevoel juist was, want ik dwaalde nog steeds in het stille bos. Uiteindelijk kwam ik op een grindpad. Richtingsgevoel was dus goed, want nu wist ik zeker waar ik was......voorbij de Hoge Duvel. Een mountainbiker bevestigde dat. Poeh......wat een stuk nog om naar Mennorode te lopen.

De scholen zijn weer begonnen......

De zomervakantie heeft voor ons zijn einde genomen. Het vorige (negatieve) bericht wil ik bij deze toch wat nuanceren. Natuurlijk heb ik genoten. Natuurlijk heb ik veel wild gezien. Natuurlijk heb ik mooie momenten gehad in het bos. Natuurlijk heb ik genoten van de rust. Natuurlijk vond ik in het bos mijn ontspanning.  Natuurlijk was het gezellig met de 'gasten'. Natuurlijk was het weer heel natuurlijk. Het is leuk te merken dat je bekend staat als grofwildspotter. In mijn nabije kennissen- en familiekring, maar ook daar buiten. Diverse malen een ontmoeting in het veld gehad met mede-natuurliefhebbers. Soms raak je aan de praat en dan blijken het mensen te zijn die regelmatig de blog bezoeken. Daarnaast krijg ik steeds meer contacten en bekendheid onder de plaatselijke bevolking. Reden genoeg om met mijn hobby door te gaan. Opvallend genoeg waren de avondtochten beter dan de morgens. Toch menig morgens op pad geweest met resultaat. Soms vraag ik me wel eens af: Hoeveel uren 'nachtrust'  zal er dit jaar in mijn hobby zitten? Hoeveel herten of grofwild heb ik dit jaar al gezien? Hoeveel verschillende gebieden heb ik dit jaar bezocht? Want ja, vanuit het centraal gelegen Elspeet is de verleiding groot om telkens dezelfde 'hotspots' af te struinen, maar dit jaar ben ik nogal eens op vreemde bodem geweest. Ieder stuk bos heeft zo zijn eigen charme. Zo heb ik op èèn van mijn tochten verbaasd gestaan van de populatie damherten, ja, in de vrije wildbaan. Op een morgen tijdens een lange wandeling alleen maar damherten. Werkelijk een bijzonderheid.

Verder ben ik mijn zwager Peet veel dank verschuldigd voor zijn bijdrage. Gelukkig heeft hij nogal wat foto's van onder meer een tocht die we samen maakten. Enkele berichten terug 'Gelukkig foto's kwijt' schreef ik er al over.

Daarnaast zijn er nog meer 'gasten'  die mee zijn geweest: Andrea, Peter H, Leonard (http://www.wildervaringen.blogspot.com/), Arie, Tom, Marcel, Henk H, Luciano, Pa en Ma, tante Elly, Bastiaan, Gert en Henk den H. Leuk om met anderen de bossen in te duiken. Meestal met resultaat.

Een kleine greep: Op een mooie morgen bekeken we een smaldier dat wat zenuwachtig heen en weer liep. Alsof het werd verstoord. Wij (Bastiaan en ik) verscholen ons in de dekking. Even later voegden zich twee hinden (kalf en hinde) zich bij het smaldier. Met z'n drieen paradeerden ze door het veld. Onze kant op. De foto's werden steeds leuker. Bijna van stipjes tot close-up. Op korte afstand naast ons waren de herten voornemens het zandpad over te steken. Terwijl de herten zich door de dekking werkten draaide ik mij camera om de oversteek vast te leggen. Oeps, iets teveel geluid: de hinde merkte mij op, was even in verwarring vanwege de korte afstand en nam een noodsprong. In èèn sprong wel acht meter, over een sloot en een raster. Geweldig, wat een kracht!

Foto's zeggen meer dan woorden, dus ik stop weer even met schrijven. Geniet maar mee: foto's mede gemaakt door zwager Peet. Nogmaals dank!

Een fors roedel kaalwild

Ze leken wel tam.....



OZW 22.20 uur



EDELhert

Bedankt, Peet. Prachtige foto!!

Misschien is de achterste Ceasar wel.......

Schele lens.......of zijn het er twee?

...........

Nederland, o Nederla-and.................

Voor de bronst begint gaat het andere deel van deze blog nog enkele weken naar de Veluwe. Om het actueel te volgen adviseer ik regelmatig op onze twitter te kijken: www.twitter/grofwild.com

Zomer 2011

Hoewel het inmiddels weer regent, hebben we toch enkele mooie dagen achter de rug. Niet dat ik me uit het veld laat slaan door het weer, maar voor de mooie plaatjes kan je beter zon (en nevel) hebben, dan regen. Achterliggende dagen verschillende malen op pad gegaan om weer natuur te beleven. En of dat gelukt is.....!

Neem zaterdagavond. Een rondje fietsen. Enkele hinden stonden in een beukenbos. Mooi, niet voor niets geweest. Al fietsend kwamen wij bij een aloude hotspot. Hijken of deze plaats (weer) bezocht wordt door een megaroedel. Helaas, geen herten, maar wel een jeep van Gelders landschap. Dat moet de ons bekende boswachter zijn. Kijker op de neus en wat zien we daar. De boswachter neemt met zijn geweer plaats op een trekker die strategisch opgesteld staat. Niet veel later knalt een schot door de stilte. Wij gingen direct het gebied maar uit vanwege de tijd. Even verder komen we de boswachter tegen en vragen hem of hij geraakt had. Hij vertelde ons dat er een wild varken in de mais liep. Daar wordt geen boer wijzer van. Helaas voor de boswachter schoot hij niet het zwijn, maar zijn riem van het geweer aan gort. Op een andere plaats ging de boswachter posten. Wij wilden hem niet storen en besloten een eindje verder aan een veld te gaan zitten. Na ruim drie kwartier stilzitten knalde er weer een schot door de bossen. De echo galmde aan alle kanten door het bos. De hinden die wij op dat moment aan het observeren waren namen geen notie van de herrie. Wij weer naar de boswachter en deze wist te melden dat het zwijn geraakt was. We spraken even over het nut en noodzaak van afschot. Leuk zo'n ontmoeting met een beheerder. Terwijl we daar zaten hoorden we op korte afstand geritsel in de bossen naast ons. Op enkele tientallen meters afstand maakten zich vier hinden los uit de dekking. Even later stak er een boommarter het veld over. Hoezo natuurbeleving? Minder succes had ik met een avondje posten bij een dassenburcht. Geen enkel teken van leven, helaas. Het aanzitten aan een ander veld leverde meer op. Uitrustend van een vrij pittige fietstocht 'op zoek naar Ceasar' speurde ik het veld af inclusief de dekking. Leeg, maar toch......even later gingen er een paar takken bewegen. Deze takken groeiden echter niet aan een boom, maar torende op de kop van een edelhert. Heel statig en parmantig liepen ze in een rustige tred bij mij vandaan. Wel een prachtig gezicht. Verder heb ik wat foto's toegevoegd van de schitterende omstandigheden van zon, nevel en natuur.

Zowaar, op de bokkenwei

Misschien wel een broetje van Ceasar

Ik wou dat ik een koe was

Fie-ie-iep

Op lavei

Goedemorgen Nederland

Goedemorgen, reeënland

Prachtig

Waar vind je het nog?

Wandelende takken