Nog geen hoogbronst, maar..................

Het wordt steeds vroeger donker. Steeds eerder op de avond treedt het wild dus ook uit. Zonder extreem laat naar bed te gaan is het dus mogelijk om wild te beleven. De laatste dagen is het gelukkig weer mogelijk om bij duisternis bronst te beleven.......Het burlen klinkt door de donkere stilte. Langzaam maar zeker kunnen we ze weer goed horen. Zo ook tijdens de jaarlijkse bronstnacht. Een week eerder dan te doen gebruikelijk. Eerst mocht ik nog een wildpresentatie verzorgen voor een groep uit Zwijndrecht. Tegen het eind van de presentatie heb ik mijn eigen geluid uitgezet om live de bronstgeluiden van de herten toe te laten in de veldschuur, waar ik de presentatie gaf. E.e.a. werd nog eens luid overschreeuwd door een jagende steenuil. Hoe natuurlijk wil je het hebben? Ook de harde worst van zwijn, ree en hert (Slager ter Weele) liet zich erg goed smaken. Na deze avond begon de nacht. Een eerste verkennende ronde gaf ons een beeld waar de bronst zich afspeelde. De ons welbekende bronstplaatsen stonden nagenoeg allemaal vol met een bronstroedel. Een prachtige geweidrager stond aan de rand van een weitje als heer en meester, een mooi roedel kaalwild bij zich. Een eenzame hinde was nagenoeg heel de nacht op dezelfde plaats. Ook bij benadering week hij niet van zijn plaats. Ongewoon gedrag; boswachter getipt. Wij zijn nog richting kroondomein het Loo gereden om dar de stand van zaken op te nemen. Op een nachtelijke ontmoeting met blogvolgers na (wat ook nog bekenden bleken te zijn), was er weinig te beleven; althans als het over wild gaat. We hebben daar een heerlijke nacht BBQ gehad en lieten ons de vleessoorten heerlijk smaken. 

 

Het is altijd weer een genot om het oergeluid te horen, met name als het pikdonker is. Met de frisse nachtlucht om je oren blijf je van deze combinatie wel wakker. Wat we deze nacht (nog) gemist hebben is het duel; het elkaar uitdagen tot daadwerkelijk vechten heb ik nog niet meegemaakt. We hopen in het volgende bericht u hierover te kunnen berichten.

 

Hoe heerlijk is het om je passie te delen; het aantal wildpresentaties wat ik mag geven, neemt gestaag toe. Een topper (wat mij betreft) wordt de wildproeverij op 8 oktober 2015 in restaurant 'het Edelhert' in Elspeet. U kunt nog reserveren om kennis te maken met diverse wildsoorten!

Zwijnenradar

Hier weer eens een bericht op mijn blog. In de vakantieperiode heb ik zeeën van tijd om op pad te gaan. Dat doe ik dan ook met plezier. Veel morgens en avonden ben ik al dan niet met gasten op pad gegaan om het grove wild te aanschouwen. Erg ver hoef ik niet te gaan, want inmiddels ben ik dusdanig bevoorrecht om aan de bosrand te wonen met de herten en vossen letterlijk op steenworp afstand. Wat een genot. Vele malen zie ik tijden het uitlaten van de hond wild. Genieten met een hoofdletter.
Om nu te zeggen dat de wildervaringen adembenemend zijn is wat overdreven. Zeker op de dagen dat veel toeristen op zoek gaan naar de grote viervoeters, trekt het wild vroeg (of laat) weg. Neemt niet weg dat ik toch mooie dingen gezien en beleefd heb. In de achterliggende weken ben ik ook weer vrij druk geweest met wildpresentaties. Via kerk, vakantieadressen en kampen mag ik regelmatig optreden om mensen enthousiast te maken voor wild. Ook in de komende bronst staan weer enkele excursies gepland. Erg leuk om ook op deze manier bezig te zijn met je hobby.

Een belevenis.
Het gebeurt nogal eens dat we bezoek krijgen van familie of vrienden met kinderen. Na de koffie is het steevast de vraag: gaan we wildkijken? Mijn tegenvraag is dan: wat wil je zien? Herten of zwijnen. Vorige week was het antwoord: zwijnen. Wij in de auto gestapt om zwijnen te kijken bij Niersen. Niet moeilijk, want daar lopen ze iedere avond. Via een prachtige route bereiken we tegen de schemering de place to be. Veel vakantiegangers (60/70?) staan te wachten op het 'wild'. Tja, de echte liefhebbers denken er anders over, maar het zijn in ieder geval zwijnen. Al snel zien we de eerste zwijnen uit de dekking treden. Ze doen zich tegoed aan het vele mais wat gevoerd wordt. Aan de zijlijn staat een faunabeheerder het tafereel te filmen. Kinderen lopen dwars door de schrokkende zwijnen. Enfin, net als de andere avonden verwacht ik er nog veel meer. Ik pak opzichtig mijn telefoon en dan begint het spel. Ik zeg tegen mijn gasten: 'Even op zwijnenradar kijken of er nog meer zwijnen aankomen'.  'Ja, hier is die berk, dan moet daar die dikke beuk staan. Ja, hier staan we goed. Even kijken of er wat te zien is in de omgeving.' In mijn ooghoeken zie ik enkele mensen hun oren spitsen.......elkaar aanstotend en mijn kant op knikken. Nogmaals laat ik de term 'zwijnenradar' vallen en zeg wijzend op mijn scherm tegen mijn (van tevoren ingelichte:)) gasten: 'Kijk eens, er komen er nog aardig wat aan'. Ze bevestigen dat enthousiast. Nog geen twintig seconden later komt er STOMTOEVALLIG een rotte zwijnen uit de richting die ik aanwees. Verbazing, bewondering en ongeloof werd al snel omgezet in het genieten van het Veluws 'wild'.


'Zwijnenradar'

Die mensen geloofden echt dat ik op mijn telefoon de zwijnen kon traceren. Even later hoorde ik de mensen praten over chips en magnetische straling. Het was een groot raadsel hoe ik dat toch kon weten. Vanbinnen bulderde ik van de lach, maar liet deze mensen lekker in hun waan.

Een prachtige ree bij het Tonnetjesdel

 

De rust.......

Een ieder zal zich erin herkennen als hij zegt dat de tijd vliegt. De tijd lijkt extra hard te gaan als je druk doende bent om naast een drukke baan ook nog bezig te zijn met verbouwen en verhuizen. Mijn hobby en passie is hierdoor helaas tijdelijk verdreven naar de derde plaats. Echter, aan alle hectiek komt eens een eind. Nu is het dan eindelijk zover dat het stof wat is neergedwarreld en we mogen wel zeggen dat we gesetteld zijn op een zeer geweldig plekje. In het buitengebied van Elspeet, zo goed als tegen de bosrand, op de grens van de hei met een uitzicht over gras- en maisland. Tijdens het uitlaten van ons hondje gebeurt het zeer regelmatig dat we tegen wild 'aanlopen'. Of het nu een das, vos of hinden zijn.........het went nooit......zo genieten we en alle tijden daags. We mogen wonen op vierhonderd meter van een vos met jongen.

Heeft mijn hobby dan helemaal geen aandacht gehad? Zeker wel. De achterliggende periode ben ik druk geweest met enkele presentaties, waaronder een nieuwe m veel nieuwe beelden. Ook de komende periode staan er weer een tal presentaties in de agenda.

Hoewel ik geen bijzondere foto's heb, vind ik het toch leuk om een recente belevenis te delen. Het was op een woensdagavond. Ik had een drukke werkdag achter de rug en was het zat. Na de koffie besloot ik nog een rondje wild te doen. Geen zin om te fietsen of lopen, dus ff met de auto. Na enkele mooie ontmoetingen met herten (al dan niet met bastgewei) werd het al te donker om goed te kunnen aanspreken. Ik besloot om via nog een hotspot naar huis te rijden. De volle maan verlichtte de omgeving. Op een heideveldje traden zowaar 30 hinden uit. In het maanlicht waren de silhouetten goed waarneembaar. Ik besloot de auto een stukje verderop te parkeren en uit te stappen. Op mijn buik tijgerde ik naar de rand van het heideveldje. Roerloos bleef ik liggen. Windstil, volle maan. De lugubere roep van de bosuil klonk door de stilte. In het maanlicht zag ik de hinden rustig mijn kant op laveien. In het bosje naast mij ritselde iets.......zowaar een hinde.....twee drie meter afstand. Hier kraakt een takje, daar snuift een hinde, het kauwen van het gras is hoorbaar. De geluiden klonken als het ware overal om mij heen. Ik vond het bijna eng. Dichterbij had ik ze nog nooit gehad en wenste eigenlijk dat ze ook geen stap dichterbij zouden komen. Ik was van plan om mijn aanwezigheid bijna te gaan verraden door te hoesten of iets dergelijks. Hoewel je nooit hoort dat een mens 'aangevallen' wordt door herten, was het gewoon eng aan het worden. Op het moment dat ik wilde kuchen, was het al niet meer nodig. Ik voelde achter aan mijn broekspijp iets wat leek op een snuit. AAAAAAAARRRGGGGGGGGHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!! Ik sprong een meter de lucht in onder het uiten van een luide schreeuw. In een fractie van een seconde schoten er allemaal herten langs mij heen, in vliegende vaart en terwijl ik achterom keek zag ik nog net twee honden met de staart tussen de poten een boerenerf op vluchten. Ik wist het meteen. Dat waren de boosdoeners. Terwijl ik daar vol adrenaline de herten lag te observeren beslopen twee erfhonden mij van achter, nieuwsgierig wat die vent daar doet in de berm roken ze aan mijn broek, met alle gevolgen van dien. Het duurde zeker drie minuten voordat ik weer een beetje op adem was. Met een glimlach nam ik waar dat de herten op een meter of vijftig weer rustig aan het grazen waren alsof er niets was gebeurd.

Zomer 2013

Wat een genot om tijdens een zomer als deze op de Veluwe te mogen wonen. Vele malen ben ik het bos in getrokken met wisselend resultaat.
Terwijl ik in alle vroegte op mijn fiets stap zingen de vogels hun hoogste lied. Langzaam ontwaakt de natuur. Ik kan wel zeggen dat de natuur 's morgens op z'n mooist is. Zeker op mooie zomerochtenden. Een lichte grondmist geeft een sfeertje van jewelste. Vaak is het zicht dan minder, maar je blijft hopen op een moment dat er een hert opdoemt in de nevel. In de achterliggende vakantieperiode veel mensen tegen gekomen met dezelfde bedoeling: wild! Ouwe bekenden. Leuk. Aan de andere kant was er ook een dip merkbaar in de wildzichtbaarheid. Ik ben zelfs een keer 's morgens wezen fietsen dat ik diep in het bos zeven weghollende hinden zag en verder niets! Ook een wandeling met vakantiegangers, normaal gesproken een route met gegarandeerd wild; nu op 800 meter afstand twee geweidragers en verder niets! Dan spreek je collega-wildspotters en die blijken wel wild te zien. Frustrerend? Nee....., natuurlijk is het leuk om wild te zien, daarvoor ga ik tenslotte mijn bed uit, maar ook zonder wild is de natuur zo geweldig mooi. Prachtig bloeiende heide, de spanning van het wel of niet zien van wild, de overige natuurpracht.....heerlijk. De best gelukte foto's heb ik gemaakt van reeën. De reeën lieten zich ook het beste zien in de achterliggende periode.

In Elspeet wordt bevestigd dat de eerste bronstgeluiden zijn waargenomen. Zelf dacht ik het zondagavond te horen, maar dacht......te vroeg, te warm. De herten zijn er in ieder geval klaar voor: geveegde geweien en bronstmanen........ Laat de bronst maar weer komen.

Klaar voor de bronst

Moeflonrammen op de Noorderhei

En een ooi

De kalfjes van het edelhert groeien gestaag.

Moeder en kind

In de ochtendnevel

Heide in bloei

Vroeg uit de veren

Zowel zaterdag- en vanmorgen vroeg uit de veren gegaan om te genieten van het jonge wild. Hoewel ik ze talrijk heb gezien, is het nog steeds niet gelukt om de ultieme foto te maken. Ik ga zeker niet klagen, want ook deze bostochten hebben weer heerlijke natuurervaringen opgeleverd. De schoonheid van de schepping is met name 's morgens voor dag en dauw zo onnoemlijk mooi. De vogels zingen hun hoogste lied. Het wild trekt al vrij vroeg de dekking in. Ik ben beide keren geen mens tegen gekomen. Wel had ik een benauwd ogenblik toen een zeer waakse hond in volle vaart al blaffend op mij af kwam toen ik over hun erf fietste. Het bleek gelukkig waar te zijn: blaffende honden bijten niet. De herten doen zich tegoed aan het net gemaaide gras.

 

In alle rust

Vanmorgen om 5.15 uur weer op de tweewieler gestapt om  het nu nog levende wild te bezoeken. Een koor van vogels deden mij mijn bed snel vergeten. Wat blijft de natuur tot aantrekkelijk. Een lichte nevel hing over de weitjes. Een flauw zonnetje probeerde door te breken. Her en der ontmoet ik een paar laveiende hinden. Ook enkele alleengaande. Wellicht een voorbereiding om het kalf te zetten?

Ik had net op twitter @grofwild gemeld dat het uitsluitend kaalwild was wat zich aandiende. Niet erg, want ook deze dieren zijn edel en prachtig. Toch blijven de herten het meest fascinerend. Zeker in de bast. Nu, ik werd getrakteerd op een drietal stevige mannen. Mijn positie was dusdanig goed dat ik ze in alle rust kon aanspreken. Ruim een half uur heb ik genoten van deze nietsvermoedende herten. Zonder verstoring trokken ze rustig de dekking in. Ik ben weer een tevreden mens en op deze manier krijg je nooit spijt van het (te) vroege opstaan.

Directie-overleg

Afgelopen vrijdag moest het ervan komen. Voor werktijd een wild overleg tussen vier directeuren. Drie basisschooldirecteuren en een directeur wasmiddel trokken gezamenlijk het woud in. Het was weliswaar zwaar bewolkt, maar dat mocht de pret niet drukken. Zeker omdat het droog was. In ons 'stamgebied' was het keer op keer raak. De hotspots waar wij goede ervaringen koesteren waren stuk voor stuk raak. Met gezwinde spoed liep de teller naar de honderd stuks grofwild. Een mooie vos met een prachtige tekening was mij te sluw af. Op het moment dat ik mijn toestel goed en wel aan had was hij in volle vaart vertrokken. Jammer. Enkele hinden, reeën en zwijnen (0-stand gebied!!!) lieten zich zien. Een waar genoegen, en niet voor niets vroeg uit de veren. Zo ging het nog even door. Meerdere roedels kaalwild doorkruiste ons pad. Totdat........ er op een van de graslanden een roedel herten aan het laveien waren. Wij liepen in de lichte dekking en konden ons klaarmaken voor een heuse fotoshoot. Enkele mooie plaatjes wil ik je niet graag onthouden. Kijk en geniet!!

 

Het zomerhaar komt al aardig door!!

 

Wintersport

Hoewel de verleiding zeer groot was om te blijven liggen vanmorgen, heb ik toch maar de stoute schoenen (beter gezegd bontlaarzen) aangetrokken. Zes lagen bovenkleding verder ben ik op de fiets gestapt. Al snel wist had ik geen spijt meer. Wat een stilte!! De weinige geluiden die er waren, werden gedempt door de sneeuw. Een schitterend sneeuwdek versiert de Veluwe. In het halfdonker glibber ik op de onbestrooide en ongerepte paadjes. Op een pad staat een ree. Hij maakt zich uit de voeten als hij mij ziet. Genietend van de opkomende zon fiets ik door het steenkoude bos. Hoewel je zou verwachten om een poolvos en een ijsbeer te ontdekken, staat er zowaar een mooi edelhert in de dekking van een bos. Wel een kwartier hebben we elkaar aan staan de kijken. Hij verroerde zich nauwelijks, ik ook niet. Enkele foto's kon ik maken. Leuk. Omdat hier het fietsen te zwaar werd (stadsfiets:)) ging ik maar een stukje lopen. Heerlijk. Er lag nog zeker twintig centimeter sneeuw. Het sneeuw knerpte onder mijn laarzen. Ik bevond me in een idyllisch boek!! Enkele reeën hadden mij allang ontdekt voordat ik hen zag. In een rustig tempo zochten zij een veilig heenkomen. Verder was het weinig qua wild. Wel veel prenten, mooie sneeuwwissels en gewroet. Totdat.....ik het ultime moment van de morgen beleefde. Een mooi hert stak een weiland over. Dat wordt DE sneeuw wildfoto dacht ik. Ik remde (met voorrem) en bleef ternauwernood op de been, handschoenen uit, fiets neer gegooid, camera aan, inzoemen en..........klik, klik, klik. Hert weg! In de bossen klonk alleen nog gekraak. Al deze consternatie hebben ervoor gezorgd dat de enige foto bijna mislukt is. Maar toch.....een hert in de sneeuw! Genietend van de natuurpracht fietste ik huiswaarts. De bospaden waren niet meer te onderscheiden, gelukkig weet ik de weg, maar fietsen in zo'n sneeuwmassa is echt topsport. Gelukkig had ik daardoor al snel geen last meer van de kou. Thuisgekomen begon ik te gloeien tot laat in de middag. Heerlijke start van de dag. Omdat woorden tekort schieten om deze belevingen weer te geven, doe ik hierbij een aantal foto's, al kunnen die ook het gevoel niet verhalen.

Alleen geen goede foto's

Hoe lang kan het stil blijven op de blog? Nu, de stilte wordt weer even verbroken. In deze toptijd ben ik zeer regelmatig in het woud te vinden. Alleen, of met andere liefhebbers. Inmiddels hebben we DE bronstnacht achter de rug. Een deel van de nacht zelfs beleefd op de rug....verslapen na een tukkie.

Een hele nacht opblijven was wat teveel van het goed........verder niets meer gezien

Hoewel ik mijn belevenissen niet kan verfraaien met (eigen) foto's wil ik toch nog enkele belevenissen vertellen. Als inwoner van Elspeet ben ik in de zeer gelukkige gelegenheid om te gaan wanneer ik wil. Na een personeelsvergadering ben ik compleet leeg. Direct na het eten spring ik op de fiets op zoek naar het grofwild. Daarnaast is het meerdere malen gebeurt dat ik na een vergadering nog even ga luisteren voor ik naar huis ga. Het zijn thuiswedstrijden. Heerlijk. Ook onderweg wil ik nogal eens wild tegenkomen. Al twitterend maak ik dit mijn volgers bekend.

Op een zaterdagmorgen hadden we afgesproken om met vrienden een wildtocht te maken. Voor mij altijd spannend, want gaan we ook wat zien en horen? Het blijft wild. Na een fikse wandeling zonder al teveel activiteit stuitten we op een flink bronstroedel. Het hert had de grootste moeite om zijn dames bij elkaar te houden. De toeristendruk deed hier geen goed aan. De herten moesten enerzijds de concurrentie in de gaten houden vanuit het bos, maar anderzijds ook het menselijk volk dat al maar dichterbij kwam. Toch hebben we het erg mooi kunnen zien. Een grondmist kwam opzetten en dat maakte het beeld des te mooier. Genietend van dit schouwspel begonnen er twee herten met elkaar te vechten. Super. Collegablogger www.wildervaringen.blogspot.com was juist met een journalist van de krant aan de juiste kant van de mistbank alwaar hij dit gevecht heeft weten vast te leggen.

Verder vind ik de bronst heel wisselend. Er zijn zeer goede momenten geweest, maar ook zeer mindere. Soms dacht ik: het is over, maar de avond erna was het weer feest. Het blijft een prachtig mooi fenomeen.

In de achterliggende periode met veel gropjes op pad geweest, met wisselende resultaten. Verder ben ik bezig geweest met presentaties en er bestaat een nieuw blog www.grofwildfoto.blogspot.com

Helaas heb ik weinig goede foto's vanwege de vroege duisternis. Ook ga ik weer vaak met mijn videocamera op pad om een nieuwe presentatie te kunnen maken. Vorige week had ik weer een heerlijk moment. Ik zat verscholen onder een boom te wachten op wat er komen gaat. Mijn moeite werd beloond. Een spitser, hinde en kalf kwamen heel rustig mijn beeld binnen gelopen en liepen in een rechte lijn op mij af, tot ongeveer twintig meter. Helaas moest ik toen het bos uit vanwege de tijd, maar het zijn geweldige beelden geworden.

Foto gemaakt door Andrea uit haar werk, super toch

Ik plaats hierbij wel een foto van mijn vrouw. Onderweg uit haar werk: 16.45 uur, een burlende bok. Zij enthousiast. Supervrouwtje.