Zomer 2013

Wat een genot om tijdens een zomer als deze op de Veluwe te mogen wonen. Vele malen ben ik het bos in getrokken met wisselend resultaat.
Terwijl ik in alle vroegte op mijn fiets stap zingen de vogels hun hoogste lied. Langzaam ontwaakt de natuur. Ik kan wel zeggen dat de natuur 's morgens op z'n mooist is. Zeker op mooie zomerochtenden. Een lichte grondmist geeft een sfeertje van jewelste. Vaak is het zicht dan minder, maar je blijft hopen op een moment dat er een hert opdoemt in de nevel. In de achterliggende vakantieperiode veel mensen tegen gekomen met dezelfde bedoeling: wild! Ouwe bekenden. Leuk. Aan de andere kant was er ook een dip merkbaar in de wildzichtbaarheid. Ik ben zelfs een keer 's morgens wezen fietsen dat ik diep in het bos zeven weghollende hinden zag en verder niets! Ook een wandeling met vakantiegangers, normaal gesproken een route met gegarandeerd wild; nu op 800 meter afstand twee geweidragers en verder niets! Dan spreek je collega-wildspotters en die blijken wel wild te zien. Frustrerend? Nee....., natuurlijk is het leuk om wild te zien, daarvoor ga ik tenslotte mijn bed uit, maar ook zonder wild is de natuur zo geweldig mooi. Prachtig bloeiende heide, de spanning van het wel of niet zien van wild, de overige natuurpracht.....heerlijk. De best gelukte foto's heb ik gemaakt van reeën. De reeën lieten zich ook het beste zien in de achterliggende periode.

In Elspeet wordt bevestigd dat de eerste bronstgeluiden zijn waargenomen. Zelf dacht ik het zondagavond te horen, maar dacht......te vroeg, te warm. De herten zijn er in ieder geval klaar voor: geveegde geweien en bronstmanen........ Laat de bronst maar weer komen.

Klaar voor de bronst

Moeflonrammen op de Noorderhei

En een ooi

De kalfjes van het edelhert groeien gestaag.

Moeder en kind

In de ochtendnevel

Heide in bloei

Bronst 2011

De bronst op de Veluwe is in alle hevigheid losgebarsten. Vorige week ben ik weer getuige geweest van de burlende herten. vanuit de slaapkamer in ons vakantiehuisje hebben we de geluiden waargenomen.  Vorige week zaterdagmorgen een fietstocht gemaakt door bos en veld, met een behoorlijk resultaat.

Maar.......de achterliggende week stond weer in het teken van de traditionele bronstnacht. Hier volgt een weergave van de hoogte- en dieptepunten.

Typisch bronstroedel

De afsluiting van de Amersfoortseweg werkt in ons voordeel. Het doorgaande verkeer naar Apeldoorn rijdt mijlen ver weg. Stilte dus. En stilte is het ingrediënt voor een goede bronstervaring. Boven op een heuvel in het ons bekende gebied hebben we even stil gestaan. Kraakheldere lucht met talloze sterren aan het firmament, een lagen grondmist en geen verkeer. Van meerdere kanten namen we de geluiden van de herten waar. Dichtbij en veraf. Achter ons horen we een niet nader de verklaren geluid......is het een vos met een vogel in zijn bek? Is het een vogel? Zijn het zwijnen? Het blijkt een velduil te zijn: Het geluid van de uil. Dat belooft wat.

Na nog een paar stops belanden we op 'ons' terrein. Vaste plekjes worden afgereden in de hoop wat moois te horen of zelfs te zien. Nu, dat was het geval. We parkeren de auto en luisteren. Op een geringe afstand staat een hert te burlen. Heerlijk. Het hert verplaatst zich wat. Via de openbare weg lopen wij behoedzaam met het hert mee. Wij kiezen positie en maken ons klein. Op het veld voor ons paradeert het plaatshert heen en weer. Iedere stap wordt gehoord en als we zijn stappen niet horen, verraadt hij zich door te burlen. Geruisloos liggen we te luisteren en te wachten op wat komen gaat. Welnu, een concurrent dient zich aan aan de zijkant van het veld. Het plaatshert wordt zenuwachtig, met korte en lange stoten probeert hij zijn tegenstander te imponeren. Al heen en weer rennend houdt hij zijn roedel bij elkaar. Af en toe zien wij de schimmen door de mist flitsen. Wat een belevenis.....zo vlak voor ons. Helaas blijft het bij burlen, al is dit bovenbeschreven schouwspel adembenemend. Stijf van het vocht en de koude krabbelen we op om naar de volgende plaats te gaan. De nacht is nu al zeer geslaagd.

Aangekomen op de volgende plaats worden we verwelkomd door een mannenkoor van herten. We hebben best wel het nodige aan geluid meegemaakt, maar zo hard, veel tegelijk kan ik me niet herinneren, Stel je voor: Midden in de nacht, heldere lucht, grondmist, windstil, de bosuilen roepen al cirkelend boven ons  hun lugubere kreten, wel tien of twaalf zware herten burlen beurtelings en tijdens dit fenomenale orkest klinkt opeens het gekletter van geweien. En dit alles op volumestand 20. In één woord geweldig. Eigenlijk zijn hier geen woorden voor, is het met geen pen te beschrijven. Ik overdrijf echt niet door de woorden in de overtreffende trap te gebruiken. Topnacht!!!

                                                        Geluidsfragmenten via foto-toestel

Om onze traditie in ere te houden moesten we het natuurconcert verlaten om de BBQ aan te gaan steken. Veel later dan normaal hebben we een uurtje gepauzeerd onder het genot van soep, kip, hamburger en koffie. Het gebruikelijke tukkie sloegen we deze keer maar over. Het bos lonkt....

5.15 uur

In de vroege morgen vervolgen we onze tocht. Het toerisme komt langzaam wat op gang. Vele bekenden (lokaal en landelijk) ontmoet. Wat trekt dit spektakel een mensen, zeg. Ik mag daar natuurlijk niets van zeggen, maar ik ben bang dat als het zo door gaat het gebied dicht gaat. Bij ieder pad staan mensen. Gelukkig weten we nog een mooi plekje te bemachtigen en wachten op de dingen die komen gaan. Er is nog bronstactiviteit genoeg. Langzaam maar zeker wordt het lichter, steeds beter wordt het zicht. Enkele bronstroedels laten zich goed zien en gaan rustig richting de daginstand. 

Bronst 2011: nazomer......



Tot slot zijn we het gebied nog in geweest op het moment dat het toegestaan is.......... Zonder resultaat, want het was echt megadruk, waaronder een fietsexcursie van 31 bontgekleurde fietsers olv van een gids, die zich in de tijd vergiste :)

De harde kern

Bovenstaande is een poging de sfeer te schetsen van de beleving. Er zijn geen woorden voor hoe het echt was. Werkelijk machtig mooi!!

Traditie

Traditiegetrouw wil ik onze volgers weer 'warm' maken voor de aanstaande bronst.
Geniet vanuit huis van de live-bronsttaferelen: Bronst Hoge Veluwe

Ze lopen er weer....

AWD bronst

Afgelopen zaterdag ben ik alleen op pad geweest. Licht getriggerd door de voorkant van het verenigingsblad naar de AWD. Een voorproefje nemen op de ledendag. Nu, jullie gaan het meemaken.

Op deze mooie nazomerdag een wandeling maken door de Amsterdamse Waterleiding duinen is geen straf. Vandaag alleen op pad. Al snel heb ik het pad (met veel hardlopers en wandelaars) verlaten op zoek naar bronsttaferelen van het damwild. Lekker struinen door de duinen. Een gebied met veel hoogteverschillen. Op zich niet verwonderlijk voor duinen. Ook de begroeiing is niet mis te verstaan. Al klauterend en sluipend werk ik me al snel in het zweet. Gelukkig doe ik het niet voor niets. De spanning stijgt bij iedere duin die ik beklim. Zo geruisloos mogelijk speur ik het duinpannetje af. Duintje op, duintje af. Al snel sta ik oog in oog met enkele dambokken. Gebroederlijk naast elkaar. Bronst?



Kijken en bekeken worden

Na deze mooie damherten rustig te hebben bekeken, vervolgde een ieder zijn weg. Ook ik. Het gebied werd al ruiger en ruiger. Vele malen ving ik een glimp op van een wegschietend damhert. Wat zijn die beesten snel en wat zijn die duinen irritant, want weg is ook echt weg. De hoefdieren kennen het gebied beter dan ik. Logisch.......en één troost, ik ken de weg in Ridderkerk beter :)

Dama dama

Bovenop een duintop heb ik mijn krukje uitgestald en heb heerlijk mijn boterham opgegeten. Genietend van het uitzicht. In de verte veel damherten gezien tijdens de maaltijd. Ik had er wel uren kunnen blijven zitten, zeker met dat mooie weer. Toch weer op pad.

Hoezo genieten?

Nu in een deel waar eigenlijk geen doorkomen aan was. Buiten het feit dat de duinen hoger en hoger werden, werd ook de begroeiing dichter en dichter. Ook de doornen waren vrij scherp (getuige mijn armen). De inspanningen werden wel beloond, want ik was getuige van het knörren van een damhert. Yes!!!! Voor het eerst van mijn leven nu ook het bronstgeluid van een damhert mogen horen. Hoewel dit vele malen minder spectaculair is dan die van het edelhert toch een hele belevenis. Zeker omdat het geluid bij het beklimmen van een duinpan steeds dichterbij komt. Het lijkt op het zielig knorren van een zwijn en toch is het weer heel anders. In de ruigte stond daar de bok...... Geweldig. Al snel werd ik opgemerkt. Zonder al teveel haast koos hij het hazenpad.

Onherbergzaam gebied

Datzelfde hazenpad (een overduidelijke wissel) heb ik ook genomen. Hierdoor kwam ik zowaar bij een bronstkuil uit. Interessant om te zien.

Een heuse bronstkuil

Toen was ik door het gestruin en geklauterd mijn orientatie even kwijt. En zoals iedere keer in de AWD was ik verdwaald. De ruimten werden kleiner en kleiner. Gelukkig had ik nog ruim de tijd eer het donker werd. Ik probeerde op mijn gps telefoon het juiste pad te vinden....helaas, geen bereik. Wat nu? De ervaring heeft mij geleerd dat het echt veel moeite kost om de juiste richting op te gaan. Gelukkig scheen de zon uitbundig zodat ik met wat logisch nadenken een vaste richting koos. Ook mijn kompas wees me de juiste weg niet!! Eigenlijk had ik er wel lol in, daar het mij voor de vierde keer overkomt. Dit is het nadeel als je van de paden af mag. Toch bleef ik genieten, want de aantallen liepen hierdoor gestaag op. Geen fotowaardige beelden, maar toch. Soms bewust mijn toestel gelaten voor wat het was om even te genieten van de damherten. Opvallend genoeg geen overig grofwild zoals het ree of een vos.

Roedeltje damherten in de schaduw

Eindelijk.......na een uur!!! niet geweten te hebben waar ik was zag ik een bekend pad. Vermoeid en enigzins opgelucht ben ik verder gegaan. In een open stuk lag nog een roedeltje in de schaduw van een boom. Stap voor stap dichterbij om enkele beelden te maken. Je merkt dat deze dieren wel mensen gewend zijn in hun leefgebied, want ze lieten mij zeer dicht naderen en daardoor kon ik ze mooi aanspreken. Best mooi om deze dieren te observeren. Hele duidelijke verschillen met de edelherten, met name het pluisje onder hun buik is zeer kenmerkend en niet te vergeten de lange staart. Bij dit roedeltje liepen ook enkele jonge spitsers en een damhert met een open gewei (ook jong waarschijnlijk)

Die vent met die hoed komt wel erg dichtbij........

Ook nog een springer kunnen vastleggen. Heel soepeltjes wordt de hindernis genomen. Al met al een mooie dag gehad, met spanning, rust, bronst, natuur en zon. En niet te vergeten de herten.

Op zoek naar een veiliger heenkomen....

De bronst voorbij?

Een snelle oversteker ......

Afgelopen weekeind weer heerlijk genoten van ons eigen optrekje op de Veluwe. Verschillende malen erop uit geweest om van de natuur te genieten. Genieten is niet moeilijk op de Veluwe . De boslucht , de kans op wild, de paddestoelen , de natuur. Samen met Peter enkele plaatsen afgegaan. Daar waar het een week eerder nog goed was. Helaas , we moesten ons nu tevreden stellen met hier en daar een slappe burl. Terug naar het huisje om een beetje te slapen. Om vijf uur keren we terug. Slechts drie uur later!

De ochtendtocht eigenlijk hetzelfde laken en pak . Hier en daar wat activiteit , maar om te zeggen geweldig? Nee! Helaas. Toch mogen we niet ontevreden zijn. We hebben wel weer wat gezien. In de schemering weliswaar .

in de verte een bronstroedeltje ........ telelens?

Tijdens een rondje wild zagen we een mooi roedeltje in de verte staan. Leuk om Anja eens wat echt wild te laten zien. Verder dwong het weer ons al snel terug te gaan. Toch kon ik het niet laten. Toen de dames verzonken waren in een boek, heb ik nogmaals mijn biezen gepakt, en nog een rondje gemaakt. Troosteloos.....geen burl, oftwel niet hoorbaar door de mindere weersomstandigheden. Vlak bij 'huis'in de bocht schenen mijn koplampen over een weiland. Vele ogen lischtten op in het licht. Even stil blijven staan om het gade te slaan. De herten hadden er blijkbaar geen last van. Ze bleven rustig staan. Tevens schoven op de voorgrond drie lage dieren door de lichtbundel. Helaas kon ik niet zien of het vossen waren of dassen.

Hoezo , daginstand

Zondag tijdens een wandeling rondom het park weer ruim twintig herten gezien. Op klaarlichte dag. Enkele hinden schrokken van mij en schoten pardoes de weg over, vlak voor de neus van enkele fietsers. Op mijn knietjes tegen een boom kon ik genieten van een roedeltje kaalwild met enkele spitsers en een oudere bok.

Samenvatting wildtochten afgelopen weekeind

Bronst 2010

Lang hebben we ernaar uitgekeken. Bronst 2010. DE NACHT

Vrijdagavond begonnen met een rondje ´wild´ samen met enkele bekende plaatsgenoten. Door de verhalen van ons, aangewakkerd om eens gezamenlijk op pad te gaan. Meer dan onze hotspots afrijden konden we op dat moment niet. En dan zal je net zien: wild is wild. Het weer werd onrustiger en het de activiteiten namen spoedig af. Gelukkig verscheen er nog wel een kapitaal edelhert in de koplampen.



Ochtendstond.......

Daarna sloot Gerrit bij ons (Leo en Arie) aan. Na een lekkere snack op pad. Wat een nacht.....

Hoogbronst ten voeten uit. Op een plaats bij het landgoed Staverden zagen wij met de nachtkijker enkele hinden liggen. Ook hoorden we een edelhert duidelijk maken dat hij niet gediend was van concurrentie. Een diepe burl weergalmde door de stille bossen. Helaas was de maan weg waardoor het zicht niet goed was, zelfs niet met de nachtkijker. De twee rivalen lieten  enorm van zich gelden, (op 50 mtr afstand). Kippevel!!!! In het verleden hebben we wel eens geweiengekletter gehoord. Maar dat was kinderspel vergeleken bij het gebeuk van vannacht. Het weergalmde zelfs in het bos. Gedurende een paar geweldige minuten werden de krachten gemeten. Onder een klagelijke burl verliet de verliezer het strijdtoneel en voegde het plaatshert zich bij het onrustige roedel hinden. Deze waren inmiddels te zien, zowel met de nachtkijker als met het blote oog.

Zo ziet het eruit door een nachtkijker

Een wandeling door een stuk donker kroondomein is ook altijd wel spannend. Van tussen de varens klonk ineens op een meter of drie een gesnuif en geknor van een paar wilde zwijnen. Hartkloppingen..............

Onderweg nog een keer langs de Veenweg. Dit keer geen mensen.... niet zo vreemd om 03.10 uur. Destemeer konden we met behulp van de nachtkijker genieten van een flink roedel. De bok had het maar druk: de concurrentie op afstand houden, en al zijn vrouwen bij zich houden. Toch een mooi schouwspel.

Bronst roedel

Het hert dat we kort hierna tegen kwamen had het een stuk makkelijker. Direct in de berm stond een groot edelhert met een aantal hinden (stuk of vier slechts). Door de auto iets van richting te veranderen konden we deze kneiter geweldig zien.

Bok bij bronstroedel

Na de pauze een BBQ, op het parkeerterrein van het kasteel. Dit keer met hertenvlees: heerlijk. Als achtergrondmuziek een burlend  hertenkoor. Dat heeft wel wat. Na alles keurig te hebben opgeruimd gingen we een plekje opzoeken waar we gaan zittten in de schemering. Op het geluid afgaande was de keuze al snel gemaakt. Aan de rand van een weiland omringd door bos hebben wij ons verschanst in de dekking. Toen het nog (te) donker was, hoorden we veel burlende herten dichtbij. ook liep er een roedel heel duidelijk hoorbaar in het mais. Het werd steeds lichter. Geen hert te zien.......totdat er een roedel uit de dekking kwam zetten. Gevolgd door een tweede roedel. Helemaal aan de andere kant verscheen zowaar ook nog een roedel. Alledrie ongeveer 10 hinden en een bok. Twee van de drie aanwezige bokken gingen elkaar uitdagen. We hoopten op een gevecht, maar dat is niet voor ons weggelegd vandaag. Toch prachtig om dit in de vrije natuur te zien. Langzaam maar zeker verdween roedel voor roedel in de daginstand. De tijd was inmiddels ook doorgetikt en het bos was vanwege de zonsopgang weer vrij toegankelijk. Dit lieten we niet onbenut en zijn een bospad opgelopen. En.......daaar stond het bronstroedel van daarnet nog. Hier heb ik een paar foto's van kunnen maken. Prachtig, prachtig en nog eens prachtig!!

Lustrum

Vanaf 1995 vormen Arie en Pieter een vaste kern van altijd weer spannende en gezellige, mooie bronstnachten. Dit jaar gingen wij voor de 15e keer op pad. Ook nu weer niet zonder resultaat. We hopen dit nog vele jaren samen te doen.

Pieter en Arie

Bronst / Hoge Veluwe

Gisteravond naar de Hoge Veluwe geweest. Wat een prachtige tijd van het jaar. Op de Wildbaanweg kunnen genieten van het bronstgeweld. Hieronder alvast twee foto's er zullen er nog meer volgen.

Bronst

Het is (bijna) zover. De maand september staat voor een wildliefhebber in het teken van de bronst. Ook wij gaan er weer opuit! Heerlijk op de veluwe en natuurlijk de bronstexcursie in oktober! Hoewel de bronstexcursie in de OVP het qua natuurbeleving niet haalt bij de Veluwe, is dit een prachtige gelegenheid voor het observeren van de edelherten en hun gedrag in de bronstperiode.



ps. Pieter bedankt voor de foto

Bronstgevecht OVP

Oostvaardersplassen in de bronst

In de bronst heb ik een bezoek gebracht aan de OVP. Wat een natuurbeleving!!! Geen wildbeleving. Toch enorm genoten van keiharde gevechten en enorme aantallen