Nog geen hoogbronst, maar..................

Het wordt steeds vroeger donker. Steeds eerder op de avond treedt het wild dus ook uit. Zonder extreem laat naar bed te gaan is het dus mogelijk om wild te beleven. De laatste dagen is het gelukkig weer mogelijk om bij duisternis bronst te beleven.......Het burlen klinkt door de donkere stilte. Langzaam maar zeker kunnen we ze weer goed horen. Zo ook tijdens de jaarlijkse bronstnacht. Een week eerder dan te doen gebruikelijk. Eerst mocht ik nog een wildpresentatie verzorgen voor een groep uit Zwijndrecht. Tegen het eind van de presentatie heb ik mijn eigen geluid uitgezet om live de bronstgeluiden van de herten toe te laten in de veldschuur, waar ik de presentatie gaf. E.e.a. werd nog eens luid overschreeuwd door een jagende steenuil. Hoe natuurlijk wil je het hebben? Ook de harde worst van zwijn, ree en hert (Slager ter Weele) liet zich erg goed smaken. Na deze avond begon de nacht. Een eerste verkennende ronde gaf ons een beeld waar de bronst zich afspeelde. De ons welbekende bronstplaatsen stonden nagenoeg allemaal vol met een bronstroedel. Een prachtige geweidrager stond aan de rand van een weitje als heer en meester, een mooi roedel kaalwild bij zich. Een eenzame hinde was nagenoeg heel de nacht op dezelfde plaats. Ook bij benadering week hij niet van zijn plaats. Ongewoon gedrag; boswachter getipt. Wij zijn nog richting kroondomein het Loo gereden om dar de stand van zaken op te nemen. Op een nachtelijke ontmoeting met blogvolgers na (wat ook nog bekenden bleken te zijn), was er weinig te beleven; althans als het over wild gaat. We hebben daar een heerlijke nacht BBQ gehad en lieten ons de vleessoorten heerlijk smaken. 

 

Het is altijd weer een genot om het oergeluid te horen, met name als het pikdonker is. Met de frisse nachtlucht om je oren blijf je van deze combinatie wel wakker. Wat we deze nacht (nog) gemist hebben is het duel; het elkaar uitdagen tot daadwerkelijk vechten heb ik nog niet meegemaakt. We hopen in het volgende bericht u hierover te kunnen berichten.

 

Hoe heerlijk is het om je passie te delen; het aantal wildpresentaties wat ik mag geven, neemt gestaag toe. Een topper (wat mij betreft) wordt de wildproeverij op 8 oktober 2015 in restaurant 'het Edelhert' in Elspeet. U kunt nog reserveren om kennis te maken met diverse wildsoorten!

Kriebels

Hoewel ik vrijwel dagelijks wild ontmoet blijft het toch altijd nog kriebelen. Als we van ons erf aflopen, staan we direct aan een weide waar ogenschijnlijk heerlijk gras groeit, want iedere avond komen er meerdere roedels op af. Omdat ik er vrijwel iedere avond sta, ga je bepaalde patronen ontdekken. Het roedel van 25 komt als eerst vanuit het veen, vervolgens komt er een roedel van 15 het raster over en tot slot nog een roedel net voor de bocht. Zo ook deze week: echter deze roedels kaalwild worden nu vergezeld met enkele beste geweidragers. Zo af en toe laat zich een hert zich al horen. Het begint bij hen en bij ons te kriebelen. Een leuke ontdekking is dat er veel Elspeters zijn die nu ook interesse hebben voor het wild. Het hele jaar zie je ze niet, maar met de bronst komen ze. Het is als geboren westerling heerlijk om de 'oude' verhalen aan te horen van jachtpartijen met Prins Berhard en Mr. Pieter van Vollenhoven. Zo ook afgelopen vrijdag. Een bekende geboren en getogen Elspeter stond vol vuur in plat Elspeets een verhaal te vertellen van een varken dat 'aangescheuten' was, maar zich omdraaide en recht op 'den driever ân kwam' met als gevolg dat de drijver en het varken rondjes om de boom holden. 'Dien vent met het geweer had het zo ev'n angekek'n en kon niet anders doen dan een schot in de lucht geven, met als resultaat dat het varken de varens in dook'. Het ene verhaal werd aan het andere geregen. Het ene verhaal was nog wonderlijker dan het andere. Soms was de waarheid ver te zoeken, maar het is geweldig om aan te horen. Opeens onderbrak deze Elspeter zijn verhaal.........een korte dikke vinger de lucht in..........de oren gespitst..........'ik heur ze' klonk het in onvervalst Elspeet. Ik heude niks. Er flitste door mij heen, dat kan nooit. Het is nog maar 28 augustus. Even later werd mijn twijfel weggenomen. Heel duidelijk en zuiver klonk de roep van het edelhert. Yessssssss!!!!! Een golf van adrenaline schoot door mij heen. Het feest gaat weer beginnen. De dagen daarna bleef het erg rustig, dus we zullen het maar op voorbronst houden.

Hij moest eens weten:)

mooie overstekers

de dominantie in het roedel wordt bepaald...

Zwijnenradar

Hier weer eens een bericht op mijn blog. In de vakantieperiode heb ik zeeën van tijd om op pad te gaan. Dat doe ik dan ook met plezier. Veel morgens en avonden ben ik al dan niet met gasten op pad gegaan om het grove wild te aanschouwen. Erg ver hoef ik niet te gaan, want inmiddels ben ik dusdanig bevoorrecht om aan de bosrand te wonen met de herten en vossen letterlijk op steenworp afstand. Wat een genot. Vele malen zie ik tijden het uitlaten van de hond wild. Genieten met een hoofdletter.
Om nu te zeggen dat de wildervaringen adembenemend zijn is wat overdreven. Zeker op de dagen dat veel toeristen op zoek gaan naar de grote viervoeters, trekt het wild vroeg (of laat) weg. Neemt niet weg dat ik toch mooie dingen gezien en beleefd heb. In de achterliggende weken ben ik ook weer vrij druk geweest met wildpresentaties. Via kerk, vakantieadressen en kampen mag ik regelmatig optreden om mensen enthousiast te maken voor wild. Ook in de komende bronst staan weer enkele excursies gepland. Erg leuk om ook op deze manier bezig te zijn met je hobby.

Een belevenis.
Het gebeurt nogal eens dat we bezoek krijgen van familie of vrienden met kinderen. Na de koffie is het steevast de vraag: gaan we wildkijken? Mijn tegenvraag is dan: wat wil je zien? Herten of zwijnen. Vorige week was het antwoord: zwijnen. Wij in de auto gestapt om zwijnen te kijken bij Niersen. Niet moeilijk, want daar lopen ze iedere avond. Via een prachtige route bereiken we tegen de schemering de place to be. Veel vakantiegangers (60/70?) staan te wachten op het 'wild'. Tja, de echte liefhebbers denken er anders over, maar het zijn in ieder geval zwijnen. Al snel zien we de eerste zwijnen uit de dekking treden. Ze doen zich tegoed aan het vele mais wat gevoerd wordt. Aan de zijlijn staat een faunabeheerder het tafereel te filmen. Kinderen lopen dwars door de schrokkende zwijnen. Enfin, net als de andere avonden verwacht ik er nog veel meer. Ik pak opzichtig mijn telefoon en dan begint het spel. Ik zeg tegen mijn gasten: 'Even op zwijnenradar kijken of er nog meer zwijnen aankomen'.  'Ja, hier is die berk, dan moet daar die dikke beuk staan. Ja, hier staan we goed. Even kijken of er wat te zien is in de omgeving.' In mijn ooghoeken zie ik enkele mensen hun oren spitsen.......elkaar aanstotend en mijn kant op knikken. Nogmaals laat ik de term 'zwijnenradar' vallen en zeg wijzend op mijn scherm tegen mijn (van tevoren ingelichte:)) gasten: 'Kijk eens, er komen er nog aardig wat aan'. Ze bevestigen dat enthousiast. Nog geen twintig seconden later komt er STOMTOEVALLIG een rotte zwijnen uit de richting die ik aanwees. Verbazing, bewondering en ongeloof werd al snel omgezet in het genieten van het Veluws 'wild'.


'Zwijnenradar'

Die mensen geloofden echt dat ik op mijn telefoon de zwijnen kon traceren. Even later hoorde ik de mensen praten over chips en magnetische straling. Het was een groot raadsel hoe ik dat toch kon weten. Vanbinnen bulderde ik van de lach, maar liet deze mensen lekker in hun waan.

Een prachtige ree bij het Tonnetjesdel

 

De rust.......

Een ieder zal zich erin herkennen als hij zegt dat de tijd vliegt. De tijd lijkt extra hard te gaan als je druk doende bent om naast een drukke baan ook nog bezig te zijn met verbouwen en verhuizen. Mijn hobby en passie is hierdoor helaas tijdelijk verdreven naar de derde plaats. Echter, aan alle hectiek komt eens een eind. Nu is het dan eindelijk zover dat het stof wat is neergedwarreld en we mogen wel zeggen dat we gesetteld zijn op een zeer geweldig plekje. In het buitengebied van Elspeet, zo goed als tegen de bosrand, op de grens van de hei met een uitzicht over gras- en maisland. Tijdens het uitlaten van ons hondje gebeurt het zeer regelmatig dat we tegen wild 'aanlopen'. Of het nu een das, vos of hinden zijn.........het went nooit......zo genieten we en alle tijden daags. We mogen wonen op vierhonderd meter van een vos met jongen.

Heeft mijn hobby dan helemaal geen aandacht gehad? Zeker wel. De achterliggende periode ben ik druk geweest met enkele presentaties, waaronder een nieuwe m veel nieuwe beelden. Ook de komende periode staan er weer een tal presentaties in de agenda.

Hoewel ik geen bijzondere foto's heb, vind ik het toch leuk om een recente belevenis te delen. Het was op een woensdagavond. Ik had een drukke werkdag achter de rug en was het zat. Na de koffie besloot ik nog een rondje wild te doen. Geen zin om te fietsen of lopen, dus ff met de auto. Na enkele mooie ontmoetingen met herten (al dan niet met bastgewei) werd het al te donker om goed te kunnen aanspreken. Ik besloot om via nog een hotspot naar huis te rijden. De volle maan verlichtte de omgeving. Op een heideveldje traden zowaar 30 hinden uit. In het maanlicht waren de silhouetten goed waarneembaar. Ik besloot de auto een stukje verderop te parkeren en uit te stappen. Op mijn buik tijgerde ik naar de rand van het heideveldje. Roerloos bleef ik liggen. Windstil, volle maan. De lugubere roep van de bosuil klonk door de stilte. In het maanlicht zag ik de hinden rustig mijn kant op laveien. In het bosje naast mij ritselde iets.......zowaar een hinde.....twee drie meter afstand. Hier kraakt een takje, daar snuift een hinde, het kauwen van het gras is hoorbaar. De geluiden klonken als het ware overal om mij heen. Ik vond het bijna eng. Dichterbij had ik ze nog nooit gehad en wenste eigenlijk dat ze ook geen stap dichterbij zouden komen. Ik was van plan om mijn aanwezigheid bijna te gaan verraden door te hoesten of iets dergelijks. Hoewel je nooit hoort dat een mens 'aangevallen' wordt door herten, was het gewoon eng aan het worden. Op het moment dat ik wilde kuchen, was het al niet meer nodig. Ik voelde achter aan mijn broekspijp iets wat leek op een snuit. AAAAAAAARRRGGGGGGGGHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!! Ik sprong een meter de lucht in onder het uiten van een luide schreeuw. In een fractie van een seconde schoten er allemaal herten langs mij heen, in vliegende vaart en terwijl ik achterom keek zag ik nog net twee honden met de staart tussen de poten een boerenerf op vluchten. Ik wist het meteen. Dat waren de boosdoeners. Terwijl ik daar vol adrenaline de herten lag te observeren beslopen twee erfhonden mij van achter, nieuwsgierig wat die vent daar doet in de berm roken ze aan mijn broek, met alle gevolgen van dien. Het duurde zeker drie minuten voordat ik weer een beetje op adem was. Met een glimlach nam ik waar dat de herten op een meter of vijftig weer rustig aan het grazen waren alsof er niets was gebeurd.

Een belevenis in de bronst.......echt gebeurd

Bronst van edelherten. Een jaarlijks terugkerend ritueel waar menigeen naar uitziet. De herten in het bijzonder. Aan het einde van de zomer zie je de roedels uiteen vallen, de bronstmanen gaan groeien, de hormonen spel op en her en der klinkt er voorzichtig een burl. De Elspeetse bevolking wordt eveneens bronstig in deze periode, want alle wildminnende Elspeters houden elkaar dagelijks op de hoogte van de actuele stand van zaken. Er bestaat ook een deel van de bevolking van Elspeet die ik niet zozeer als wildminnend, maar meer als bronstminnend kan bestempelen. Wat een volk is er op de been in de bronstperiode. Wel heel erg leuk om te zien dat één van de absolute hotspots zich bevindt excact op de plek waar ze ons huis nu aan het bouwen zijn. Ik hoop ze volgend jaar echt vanuit huis te kunnen zien en horen. Wat een heerlijk vooruitzicht. 

Nu heb ik overigens ook niet te klagen, want vanuit de tijdelijke woning waar ik nu zit heb ik de afgelopen bronstperiode ook meerdere malen het burlen mogen horen. Zo ook op een avond. Ik kwam wat laat uit mijn werk en ging direct met de oren gespitst al luisterend de hond uitlaten. Van diverse kanten lieten zware en minder zware herten van zich horen. Een prachtgeluid, maar niet echt bijzonder dichtbij ofzo........totdat er evenals een aantal dagen geleden dicht bij mijn huisje een geburl van jewelste de stilte verbrak. Zo snel en stil als mogelijk vloog ik de tuin in om mijn vrouw die binnen was te alarmeren. Gewapend met nachtkijker en filmcamera gingen we in de tuin staan om te genieten van dit onbeschrijfelijk imposante geluid. En zo dicht bij.......kippevel. Je had het gevoel dat je hem bijna aan kon raken. O ja, de buurvrouw had het nog nooit gehoord. Wij op haar deur geklopt en haar de boodschap doorgegeven dat dit een mooie kans voor haar was om de bronst goed en dichtbij te beleven. Ze kwam, hoewel slaapdronken. Met z'n drieën hebben we enorm genoten. Het zware hert burlde alsof zijn leven ervan afhangt. Prachtig. De dames hielden het voor gezien en ik bleef alleen achter. Met mijn nachtkijker probeerde in een schim te ontwaren, maar zonder maan was het pikdonker. Ik besloot om eens te proberen om terug te burlen (tenslotte was het NK burlen net achter de rug). Nooit geschoten altijd mis. Ik zette mijn handen aan de mond en probeerde het bronstgeluid te imiteren (zonder resultaat). Het geluid leek ook nergens naar moet ik eerlijk bekennen, maar ja, wie hoort het.........?

Nou, wie het gehoord heeft, hebben de avond van hun leven gehad...............

Enkele dagen later kwam de aap uit de mouw toen ik enkele bekenden sprak. Ze wisten opvallend veel details van mijn unieke ervaring. Wat blijkt..........enkele Elspeters hadden het plan opgevat om mij in het ootje te nemen en zaten gewapend met een goede nachtkijker en een CD-speler met versterker op een boomstam in het pikdonkere bos. Een CD met bronstgeluiden galmt door het bos. Ze konden mij door hun nachtkijker prima zien........en horen. Grmpffffffffffffffff. Werkelijk een zeer geslaagde grap! Chapeau voor deze mensen!! 

Enkele dagen later tijdens mijn vaste ochtendritueel sta ik perplex: buiten onder de luifel sta ik me onder het genot van een bak koffie en een peuk te scheren. Opeens hoor ik op de bewuste plek in het bos weer een zeer zware en krachtige burl. Het flitst door mijn hoofd.......die gasten zouden toch niet weer (op dit tijdstip: 07.10 uur) in het bos liggen???!!!?? Ik gooi mijn scheerapparaat neer en haast me naar de bosrand. In enkele stappen sta ik oog in oog met een kapitaal hert. Het is de vraag wie er harder schrok; het hert of ik. De ontmoeting was van korte duur, het hert nam de benen.....

Tot slot hieronder een aantal foto's van de daadwerkelijke bronstervaringen. Amsterdamse Waterleidingduinen, vrije wildbaan en Nationaal Park de Hoge Veluwe

Zou het..........?????

Zou hij zijn hobby vaarwel hebben gezegd, denkt u wellicht. We zitten inmiddels eind november en het laatste blogbericht dateert van de zomer. Inmiddels is de herfst zo goed als achter de rug, de winter aanstaande. De wildzichtbaarheid neemt drastisch af, mede omdat ik doorgaans de moed niet kan verzamelen om op pad te gaan. Zo nu en dan stuit ik op een toevalstreffer of een oversteker. De betere tijden komen vanzelf wel weer. Materialistisch gezien ben ik flink verwend in de achterliggende maanden. Ik ben namelijk, in de aanloop naar de inrichting van onze nieuwe woning, de trotse eigenaar geworden van een prachtig gewei van een edelhert op schedel, een schitterend reeënkopje en drie mooie gaffelgeweitjes. Van de plaatselijke wildslager heb ik lopers gekregen van zowel edelhert, ree en zwijn. Ingrediënten genoeg om mijn huis stijlvol in te gaan richten en mijn presentaties steeds 'betekenisvoller' te maken.

Zomer 2013

Wat een genot om tijdens een zomer als deze op de Veluwe te mogen wonen. Vele malen ben ik het bos in getrokken met wisselend resultaat.
Terwijl ik in alle vroegte op mijn fiets stap zingen de vogels hun hoogste lied. Langzaam ontwaakt de natuur. Ik kan wel zeggen dat de natuur 's morgens op z'n mooist is. Zeker op mooie zomerochtenden. Een lichte grondmist geeft een sfeertje van jewelste. Vaak is het zicht dan minder, maar je blijft hopen op een moment dat er een hert opdoemt in de nevel. In de achterliggende vakantieperiode veel mensen tegen gekomen met dezelfde bedoeling: wild! Ouwe bekenden. Leuk. Aan de andere kant was er ook een dip merkbaar in de wildzichtbaarheid. Ik ben zelfs een keer 's morgens wezen fietsen dat ik diep in het bos zeven weghollende hinden zag en verder niets! Ook een wandeling met vakantiegangers, normaal gesproken een route met gegarandeerd wild; nu op 800 meter afstand twee geweidragers en verder niets! Dan spreek je collega-wildspotters en die blijken wel wild te zien. Frustrerend? Nee....., natuurlijk is het leuk om wild te zien, daarvoor ga ik tenslotte mijn bed uit, maar ook zonder wild is de natuur zo geweldig mooi. Prachtig bloeiende heide, de spanning van het wel of niet zien van wild, de overige natuurpracht.....heerlijk. De best gelukte foto's heb ik gemaakt van reeën. De reeën lieten zich ook het beste zien in de achterliggende periode.

In Elspeet wordt bevestigd dat de eerste bronstgeluiden zijn waargenomen. Zelf dacht ik het zondagavond te horen, maar dacht......te vroeg, te warm. De herten zijn er in ieder geval klaar voor: geveegde geweien en bronstmanen........ Laat de bronst maar weer komen.

Klaar voor de bronst

Moeflonrammen op de Noorderhei

En een ooi

De kalfjes van het edelhert groeien gestaag.

Moeder en kind

In de ochtendnevel

Heide in bloei

Mooi gebied

De drukte van de afronding van het schooljaar zit er op. Even een periode van vakantie. Dat geldt voor velen, zo is te merken in het bos. Veel wildspotters trekken vroeg en laat het bos in om onze viervoetige vrienden te ontmoeten. Dit resulteert in een slechtere zichtbaarheid. Behoorlijk schichtig laveien de herten. Zeer alert. Erg leuk is het om te zien dat de kalfjes niet weten waar het 'onraad''  vandaan komt. Ze kijken steevast de andere kant op als moeder.

 

In de laatste schoolweek ben ik op een avond alleen het bos in getrokken. Energie opdoen voor de laatste loodjes. In tegenstelling tot de fiets- en wandeltochten ben ik nu tegen een boom gaan zitten, wachtend op wat komen gaat. Bij een prachtig vennetje genoot ik van de ondergaande zon, de vogels en de kikkers. Aan de overkant ritselt het in het struikgewas. Grofwild? Het liet zich helaas niet zien. De zon gaat langzaam onder; tijd om het bos te verlaten. Ik sta op en op nog geen 40 meter afstand staat een reegeit heerlijk te eten van de net bloeiende dopheide. Al fiepend speel ik het spel met het ree en mijn fototoestel. Dat levert een fraaie serie foto's op.

 

Verder nog enkele tochten door het bos gemaakt voor dag en dauw. De rust, stilte en natuurpracht is op warme zomerdagen het mooist. Een stralenbundel werpt zijn licht op de varens. Lichtelijk benevelde heidevelden met laveiende hinden.

Tonnetjesdel

Fie-ie-iep

Nieuwsgierig

Wie is daar???

Leuk effect: graan, ree en mais

Moeder en kind

Kroonwild

Geveegd......

Wonderschone schepping

In het ochtemdlicht

Klein, maar fijn