Zwijnenradar

Hier weer eens een bericht op mijn blog. In de vakantieperiode heb ik zeeën van tijd om op pad te gaan. Dat doe ik dan ook met plezier. Veel morgens en avonden ben ik al dan niet met gasten op pad gegaan om het grove wild te aanschouwen. Erg ver hoef ik niet te gaan, want inmiddels ben ik dusdanig bevoorrecht om aan de bosrand te wonen met de herten en vossen letterlijk op steenworp afstand. Wat een genot. Vele malen zie ik tijden het uitlaten van de hond wild. Genieten met een hoofdletter.
Om nu te zeggen dat de wildervaringen adembenemend zijn is wat overdreven. Zeker op de dagen dat veel toeristen op zoek gaan naar de grote viervoeters, trekt het wild vroeg (of laat) weg. Neemt niet weg dat ik toch mooie dingen gezien en beleefd heb. In de achterliggende weken ben ik ook weer vrij druk geweest met wildpresentaties. Via kerk, vakantieadressen en kampen mag ik regelmatig optreden om mensen enthousiast te maken voor wild. Ook in de komende bronst staan weer enkele excursies gepland. Erg leuk om ook op deze manier bezig te zijn met je hobby.

Een belevenis.
Het gebeurt nogal eens dat we bezoek krijgen van familie of vrienden met kinderen. Na de koffie is het steevast de vraag: gaan we wildkijken? Mijn tegenvraag is dan: wat wil je zien? Herten of zwijnen. Vorige week was het antwoord: zwijnen. Wij in de auto gestapt om zwijnen te kijken bij Niersen. Niet moeilijk, want daar lopen ze iedere avond. Via een prachtige route bereiken we tegen de schemering de place to be. Veel vakantiegangers (60/70?) staan te wachten op het 'wild'. Tja, de echte liefhebbers denken er anders over, maar het zijn in ieder geval zwijnen. Al snel zien we de eerste zwijnen uit de dekking treden. Ze doen zich tegoed aan het vele mais wat gevoerd wordt. Aan de zijlijn staat een faunabeheerder het tafereel te filmen. Kinderen lopen dwars door de schrokkende zwijnen. Enfin, net als de andere avonden verwacht ik er nog veel meer. Ik pak opzichtig mijn telefoon en dan begint het spel. Ik zeg tegen mijn gasten: 'Even op zwijnenradar kijken of er nog meer zwijnen aankomen'.  'Ja, hier is die berk, dan moet daar die dikke beuk staan. Ja, hier staan we goed. Even kijken of er wat te zien is in de omgeving.' In mijn ooghoeken zie ik enkele mensen hun oren spitsen.......elkaar aanstotend en mijn kant op knikken. Nogmaals laat ik de term 'zwijnenradar' vallen en zeg wijzend op mijn scherm tegen mijn (van tevoren ingelichte:)) gasten: 'Kijk eens, er komen er nog aardig wat aan'. Ze bevestigen dat enthousiast. Nog geen twintig seconden later komt er STOMTOEVALLIG een rotte zwijnen uit de richting die ik aanwees. Verbazing, bewondering en ongeloof werd al snel omgezet in het genieten van het Veluws 'wild'.


'Zwijnenradar'

Die mensen geloofden echt dat ik op mijn telefoon de zwijnen kon traceren. Even later hoorde ik de mensen praten over chips en magnetische straling. Het was een groot raadsel hoe ik dat toch kon weten. Vanbinnen bulderde ik van de lach, maar liet deze mensen lekker in hun waan.

Een prachtige ree bij het Tonnetjesdel

 

De rust.......

Een ieder zal zich erin herkennen als hij zegt dat de tijd vliegt. De tijd lijkt extra hard te gaan als je druk doende bent om naast een drukke baan ook nog bezig te zijn met verbouwen en verhuizen. Mijn hobby en passie is hierdoor helaas tijdelijk verdreven naar de derde plaats. Echter, aan alle hectiek komt eens een eind. Nu is het dan eindelijk zover dat het stof wat is neergedwarreld en we mogen wel zeggen dat we gesetteld zijn op een zeer geweldig plekje. In het buitengebied van Elspeet, zo goed als tegen de bosrand, op de grens van de hei met een uitzicht over gras- en maisland. Tijdens het uitlaten van ons hondje gebeurt het zeer regelmatig dat we tegen wild 'aanlopen'. Of het nu een das, vos of hinden zijn.........het went nooit......zo genieten we en alle tijden daags. We mogen wonen op vierhonderd meter van een vos met jongen.

Heeft mijn hobby dan helemaal geen aandacht gehad? Zeker wel. De achterliggende periode ben ik druk geweest met enkele presentaties, waaronder een nieuwe m veel nieuwe beelden. Ook de komende periode staan er weer een tal presentaties in de agenda.

Hoewel ik geen bijzondere foto's heb, vind ik het toch leuk om een recente belevenis te delen. Het was op een woensdagavond. Ik had een drukke werkdag achter de rug en was het zat. Na de koffie besloot ik nog een rondje wild te doen. Geen zin om te fietsen of lopen, dus ff met de auto. Na enkele mooie ontmoetingen met herten (al dan niet met bastgewei) werd het al te donker om goed te kunnen aanspreken. Ik besloot om via nog een hotspot naar huis te rijden. De volle maan verlichtte de omgeving. Op een heideveldje traden zowaar 30 hinden uit. In het maanlicht waren de silhouetten goed waarneembaar. Ik besloot de auto een stukje verderop te parkeren en uit te stappen. Op mijn buik tijgerde ik naar de rand van het heideveldje. Roerloos bleef ik liggen. Windstil, volle maan. De lugubere roep van de bosuil klonk door de stilte. In het maanlicht zag ik de hinden rustig mijn kant op laveien. In het bosje naast mij ritselde iets.......zowaar een hinde.....twee drie meter afstand. Hier kraakt een takje, daar snuift een hinde, het kauwen van het gras is hoorbaar. De geluiden klonken als het ware overal om mij heen. Ik vond het bijna eng. Dichterbij had ik ze nog nooit gehad en wenste eigenlijk dat ze ook geen stap dichterbij zouden komen. Ik was van plan om mijn aanwezigheid bijna te gaan verraden door te hoesten of iets dergelijks. Hoewel je nooit hoort dat een mens 'aangevallen' wordt door herten, was het gewoon eng aan het worden. Op het moment dat ik wilde kuchen, was het al niet meer nodig. Ik voelde achter aan mijn broekspijp iets wat leek op een snuit. AAAAAAAARRRGGGGGGGGHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!! Ik sprong een meter de lucht in onder het uiten van een luide schreeuw. In een fractie van een seconde schoten er allemaal herten langs mij heen, in vliegende vaart en terwijl ik achterom keek zag ik nog net twee honden met de staart tussen de poten een boerenerf op vluchten. Ik wist het meteen. Dat waren de boosdoeners. Terwijl ik daar vol adrenaline de herten lag te observeren beslopen twee erfhonden mij van achter, nieuwsgierig wat die vent daar doet in de berm roken ze aan mijn broek, met alle gevolgen van dien. Het duurde zeker drie minuten voordat ik weer een beetje op adem was. Met een glimlach nam ik waar dat de herten op een meter of vijftig weer rustig aan het grazen waren alsof er niets was gebeurd.

Een belevenis in de bronst.......echt gebeurd

Bronst van edelherten. Een jaarlijks terugkerend ritueel waar menigeen naar uitziet. De herten in het bijzonder. Aan het einde van de zomer zie je de roedels uiteen vallen, de bronstmanen gaan groeien, de hormonen spel op en her en der klinkt er voorzichtig een burl. De Elspeetse bevolking wordt eveneens bronstig in deze periode, want alle wildminnende Elspeters houden elkaar dagelijks op de hoogte van de actuele stand van zaken. Er bestaat ook een deel van de bevolking van Elspeet die ik niet zozeer als wildminnend, maar meer als bronstminnend kan bestempelen. Wat een volk is er op de been in de bronstperiode. Wel heel erg leuk om te zien dat één van de absolute hotspots zich bevindt excact op de plek waar ze ons huis nu aan het bouwen zijn. Ik hoop ze volgend jaar echt vanuit huis te kunnen zien en horen. Wat een heerlijk vooruitzicht. 

Nu heb ik overigens ook niet te klagen, want vanuit de tijdelijke woning waar ik nu zit heb ik de afgelopen bronstperiode ook meerdere malen het burlen mogen horen. Zo ook op een avond. Ik kwam wat laat uit mijn werk en ging direct met de oren gespitst al luisterend de hond uitlaten. Van diverse kanten lieten zware en minder zware herten van zich horen. Een prachtgeluid, maar niet echt bijzonder dichtbij ofzo........totdat er evenals een aantal dagen geleden dicht bij mijn huisje een geburl van jewelste de stilte verbrak. Zo snel en stil als mogelijk vloog ik de tuin in om mijn vrouw die binnen was te alarmeren. Gewapend met nachtkijker en filmcamera gingen we in de tuin staan om te genieten van dit onbeschrijfelijk imposante geluid. En zo dicht bij.......kippevel. Je had het gevoel dat je hem bijna aan kon raken. O ja, de buurvrouw had het nog nooit gehoord. Wij op haar deur geklopt en haar de boodschap doorgegeven dat dit een mooie kans voor haar was om de bronst goed en dichtbij te beleven. Ze kwam, hoewel slaapdronken. Met z'n drieën hebben we enorm genoten. Het zware hert burlde alsof zijn leven ervan afhangt. Prachtig. De dames hielden het voor gezien en ik bleef alleen achter. Met mijn nachtkijker probeerde in een schim te ontwaren, maar zonder maan was het pikdonker. Ik besloot om eens te proberen om terug te burlen (tenslotte was het NK burlen net achter de rug). Nooit geschoten altijd mis. Ik zette mijn handen aan de mond en probeerde het bronstgeluid te imiteren (zonder resultaat). Het geluid leek ook nergens naar moet ik eerlijk bekennen, maar ja, wie hoort het.........?

Nou, wie het gehoord heeft, hebben de avond van hun leven gehad...............

Enkele dagen later kwam de aap uit de mouw toen ik enkele bekenden sprak. Ze wisten opvallend veel details van mijn unieke ervaring. Wat blijkt..........enkele Elspeters hadden het plan opgevat om mij in het ootje te nemen en zaten gewapend met een goede nachtkijker en een CD-speler met versterker op een boomstam in het pikdonkere bos. Een CD met bronstgeluiden galmt door het bos. Ze konden mij door hun nachtkijker prima zien........en horen. Grmpffffffffffffffff. Werkelijk een zeer geslaagde grap! Chapeau voor deze mensen!! 

Enkele dagen later tijdens mijn vaste ochtendritueel sta ik perplex: buiten onder de luifel sta ik me onder het genot van een bak koffie en een peuk te scheren. Opeens hoor ik op de bewuste plek in het bos weer een zeer zware en krachtige burl. Het flitst door mijn hoofd.......die gasten zouden toch niet weer (op dit tijdstip: 07.10 uur) in het bos liggen???!!!?? Ik gooi mijn scheerapparaat neer en haast me naar de bosrand. In enkele stappen sta ik oog in oog met een kapitaal hert. Het is de vraag wie er harder schrok; het hert of ik. De ontmoeting was van korte duur, het hert nam de benen.....

Tot slot hieronder een aantal foto's van de daadwerkelijke bronstervaringen. Amsterdamse Waterleidingduinen, vrije wildbaan en Nationaal Park de Hoge Veluwe

Mooi gebied

De drukte van de afronding van het schooljaar zit er op. Even een periode van vakantie. Dat geldt voor velen, zo is te merken in het bos. Veel wildspotters trekken vroeg en laat het bos in om onze viervoetige vrienden te ontmoeten. Dit resulteert in een slechtere zichtbaarheid. Behoorlijk schichtig laveien de herten. Zeer alert. Erg leuk is het om te zien dat de kalfjes niet weten waar het 'onraad''  vandaan komt. Ze kijken steevast de andere kant op als moeder.

 

In de laatste schoolweek ben ik op een avond alleen het bos in getrokken. Energie opdoen voor de laatste loodjes. In tegenstelling tot de fiets- en wandeltochten ben ik nu tegen een boom gaan zitten, wachtend op wat komen gaat. Bij een prachtig vennetje genoot ik van de ondergaande zon, de vogels en de kikkers. Aan de overkant ritselt het in het struikgewas. Grofwild? Het liet zich helaas niet zien. De zon gaat langzaam onder; tijd om het bos te verlaten. Ik sta op en op nog geen 40 meter afstand staat een reegeit heerlijk te eten van de net bloeiende dopheide. Al fiepend speel ik het spel met het ree en mijn fototoestel. Dat levert een fraaie serie foto's op.

 

Verder nog enkele tochten door het bos gemaakt voor dag en dauw. De rust, stilte en natuurpracht is op warme zomerdagen het mooist. Een stralenbundel werpt zijn licht op de varens. Lichtelijk benevelde heidevelden met laveiende hinden.

Tonnetjesdel

Fie-ie-iep

Nieuwsgierig

Wie is daar???

Leuk effect: graan, ree en mais

Moeder en kind

Kroonwild

Geveegd......

Wonderschone schepping

In het ochtemdlicht

Klein, maar fijn

Vroeg uit de veren

Zowel zaterdag- en vanmorgen vroeg uit de veren gegaan om te genieten van het jonge wild. Hoewel ik ze talrijk heb gezien, is het nog steeds niet gelukt om de ultieme foto te maken. Ik ga zeker niet klagen, want ook deze bostochten hebben weer heerlijke natuurervaringen opgeleverd. De schoonheid van de schepping is met name 's morgens voor dag en dauw zo onnoemlijk mooi. De vogels zingen hun hoogste lied. Het wild trekt al vrij vroeg de dekking in. Ik ben beide keren geen mens tegen gekomen. Wel had ik een benauwd ogenblik toen een zeer waakse hond in volle vaart al blaffend op mij af kwam toen ik over hun erf fietste. Het bleek gelukkig waar te zijn: blaffende honden bijten niet. De herten doen zich tegoed aan het net gemaaide gras.

 

Geweldig

Mooie herten

Hoewel het buiten nog grauw en grijs is, zien we de herten al meer en meer op de lopers. Af en toe een toevalstreffer, waaronder een flink roedel kaalwild (60 stuks) tijdens een zondagse wandeling. Om 14.30 uur!!! Of tijdens een wandeling met de hond kom je zomaar enkele herten tegen. Wat een geweldige omgeving. Het voorjaar dient zich aan. Voorzichtig komt het haarmos weer door, de eerste knoppen botten uit, de vogels laten zich horen en de dagen worden langer. Heerlijk, een prachtige periode breekt weer aan. Toch lijkt het erop dat er nog voedselschaarste is omdat er volop wordt geschraapt aan bast. Met name de wilde varkens lijken actief. Vele overstekers. Zowaar ben ik getuige geweest van een parende keiler. Wat een oergeluiden!! Hieronder weer enkele plaatjes van de meest recente foto's. Hoe lang zullen de geweien nog prijken op hun hoofden??

 

Uit het handje.....

 

Alles op scherp

 

Knaagbast



Kroongewei?

 

De scholen zijn weer begonnen......

De zomervakantie heeft voor ons zijn einde genomen. Het vorige (negatieve) bericht wil ik bij deze toch wat nuanceren. Natuurlijk heb ik genoten. Natuurlijk heb ik veel wild gezien. Natuurlijk heb ik mooie momenten gehad in het bos. Natuurlijk heb ik genoten van de rust. Natuurlijk vond ik in het bos mijn ontspanning.  Natuurlijk was het gezellig met de 'gasten'. Natuurlijk was het weer heel natuurlijk. Het is leuk te merken dat je bekend staat als grofwildspotter. In mijn nabije kennissen- en familiekring, maar ook daar buiten. Diverse malen een ontmoeting in het veld gehad met mede-natuurliefhebbers. Soms raak je aan de praat en dan blijken het mensen te zijn die regelmatig de blog bezoeken. Daarnaast krijg ik steeds meer contacten en bekendheid onder de plaatselijke bevolking. Reden genoeg om met mijn hobby door te gaan. Opvallend genoeg waren de avondtochten beter dan de morgens. Toch menig morgens op pad geweest met resultaat. Soms vraag ik me wel eens af: Hoeveel uren 'nachtrust'  zal er dit jaar in mijn hobby zitten? Hoeveel herten of grofwild heb ik dit jaar al gezien? Hoeveel verschillende gebieden heb ik dit jaar bezocht? Want ja, vanuit het centraal gelegen Elspeet is de verleiding groot om telkens dezelfde 'hotspots' af te struinen, maar dit jaar ben ik nogal eens op vreemde bodem geweest. Ieder stuk bos heeft zo zijn eigen charme. Zo heb ik op èèn van mijn tochten verbaasd gestaan van de populatie damherten, ja, in de vrije wildbaan. Op een morgen tijdens een lange wandeling alleen maar damherten. Werkelijk een bijzonderheid.

Verder ben ik mijn zwager Peet veel dank verschuldigd voor zijn bijdrage. Gelukkig heeft hij nogal wat foto's van onder meer een tocht die we samen maakten. Enkele berichten terug 'Gelukkig foto's kwijt' schreef ik er al over.

Daarnaast zijn er nog meer 'gasten'  die mee zijn geweest: Andrea, Peter H, Leonard (http://www.wildervaringen.blogspot.com/), Arie, Tom, Marcel, Henk H, Luciano, Pa en Ma, tante Elly, Bastiaan, Gert en Henk den H. Leuk om met anderen de bossen in te duiken. Meestal met resultaat.

Een kleine greep: Op een mooie morgen bekeken we een smaldier dat wat zenuwachtig heen en weer liep. Alsof het werd verstoord. Wij (Bastiaan en ik) verscholen ons in de dekking. Even later voegden zich twee hinden (kalf en hinde) zich bij het smaldier. Met z'n drieen paradeerden ze door het veld. Onze kant op. De foto's werden steeds leuker. Bijna van stipjes tot close-up. Op korte afstand naast ons waren de herten voornemens het zandpad over te steken. Terwijl de herten zich door de dekking werkten draaide ik mij camera om de oversteek vast te leggen. Oeps, iets teveel geluid: de hinde merkte mij op, was even in verwarring vanwege de korte afstand en nam een noodsprong. In èèn sprong wel acht meter, over een sloot en een raster. Geweldig, wat een kracht!

Foto's zeggen meer dan woorden, dus ik stop weer even met schrijven. Geniet maar mee: foto's mede gemaakt door zwager Peet. Nogmaals dank!

Een fors roedel kaalwild

Ze leken wel tam.....



OZW 22.20 uur



EDELhert

Bedankt, Peet. Prachtige foto!!

Misschien is de achterste Ceasar wel.......

Schele lens.......of zijn het er twee?

...........

Nederland, o Nederla-and.................

Voor de bronst begint gaat het andere deel van deze blog nog enkele weken naar de Veluwe. Om het actueel te volgen adviseer ik regelmatig op onze twitter te kijken: www.twitter/grofwild.com