Vroeg uit de veren

Zowel zaterdag- en vanmorgen vroeg uit de veren gegaan om te genieten van het jonge wild. Hoewel ik ze talrijk heb gezien, is het nog steeds niet gelukt om de ultieme foto te maken. Ik ga zeker niet klagen, want ook deze bostochten hebben weer heerlijke natuurervaringen opgeleverd. De schoonheid van de schepping is met name 's morgens voor dag en dauw zo onnoemlijk mooi. De vogels zingen hun hoogste lied. Het wild trekt al vrij vroeg de dekking in. Ik ben beide keren geen mens tegen gekomen. Wel had ik een benauwd ogenblik toen een zeer waakse hond in volle vaart al blaffend op mij af kwam toen ik over hun erf fietste. Het bleek gelukkig waar te zijn: blaffende honden bijten niet. De herten doen zich tegoed aan het net gemaaide gras.

 

Rondje wild

Aan het einde van een mooie (bijna zomerse) werkdag is het heerlijk om nog even het bos in te gaan. Samen met de vrouw op pad. Zij heeft de smaak ook weer flink te pakken. Niet vreemd, na zo'n geweldige ervaring vandaag. Tijden het uitlaten van de hond in het bos, ontmoette zij een wat zenuwachtige ree. Haar gevoel zei dat hier wel eens een kalf in de buurt kon zijn. Niet lang daarna huppelde een zeer jong reekalf vanuit de dekking dartel rondom moeder reegeit. Op een meter of dertig afstand. Dit beeld gun je iedereen, zeker je vrouw. Met een glimlach ontving ik tijdens mijn werk een sms met dit bericht.

 

Achieffoto: auteur swaag P. Hooijmeier

In deze tijd van het jaar lokt de natuur om het jonge wild vast te leggen. Vanavond wat dat betreft geen geluk. Wat het volwassen wild betreft niets te klagen, zo getuigen de foto's. Terwijl de loonwerkers eindelijk de eerste snede gras maaien, eten de herten er lustig op los, zonder zich ook maar iets aan te trekken van de trekkers, zo getuigt één van deze foto's.

Moeilijke lichtomstandigheden

 

Loonwerker op de achtergrond

 

Hou dan allemaal ff dat hoofd stil:)

Geweldig

In alle rust

Vanmorgen om 5.15 uur weer op de tweewieler gestapt om  het nu nog levende wild te bezoeken. Een koor van vogels deden mij mijn bed snel vergeten. Wat blijft de natuur tot aantrekkelijk. Een lichte nevel hing over de weitjes. Een flauw zonnetje probeerde door te breken. Her en der ontmoet ik een paar laveiende hinden. Ook enkele alleengaande. Wellicht een voorbereiding om het kalf te zetten?

Ik had net op twitter @grofwild gemeld dat het uitsluitend kaalwild was wat zich aandiende. Niet erg, want ook deze dieren zijn edel en prachtig. Toch blijven de herten het meest fascinerend. Zeker in de bast. Nu, ik werd getrakteerd op een drietal stevige mannen. Mijn positie was dusdanig goed dat ik ze in alle rust kon aanspreken. Ruim een half uur heb ik genoten van deze nietsvermoedende herten. Zonder verstoring trokken ze rustig de dekking in. Ik ben weer een tevreden mens en op deze manier krijg je nooit spijt van het (te) vroege opstaan.

Directie-overleg

Afgelopen vrijdag moest het ervan komen. Voor werktijd een wild overleg tussen vier directeuren. Drie basisschooldirecteuren en een directeur wasmiddel trokken gezamenlijk het woud in. Het was weliswaar zwaar bewolkt, maar dat mocht de pret niet drukken. Zeker omdat het droog was. In ons 'stamgebied' was het keer op keer raak. De hotspots waar wij goede ervaringen koesteren waren stuk voor stuk raak. Met gezwinde spoed liep de teller naar de honderd stuks grofwild. Een mooie vos met een prachtige tekening was mij te sluw af. Op het moment dat ik mijn toestel goed en wel aan had was hij in volle vaart vertrokken. Jammer. Enkele hinden, reeën en zwijnen (0-stand gebied!!!) lieten zich zien. Een waar genoegen, en niet voor niets vroeg uit de veren. Zo ging het nog even door. Meerdere roedels kaalwild doorkruiste ons pad. Totdat........ er op een van de graslanden een roedel herten aan het laveien waren. Wij liepen in de lichte dekking en konden ons klaarmaken voor een heuse fotoshoot. Enkele mooie plaatjes wil ik je niet graag onthouden. Kijk en geniet!!

 

Het zomerhaar komt al aardig door!!

 

Tussendoortje

Afgelopen maandag onverwachts in ons huisje in Elspeet geslapen in verband met een bezoekje op de Veluwe. Op deze zeer warme dag samen met ons nichtje Femke op pad gegaan. Vrij laat op de avond. Niet onverdienstelijk. Geweldige dingen gezien en heel duidelijk aan ons nichtje uit kunnen leggen wat het verschil is tussen een ree, een kalfje en een hinde. Ook zagen we enkele geweidragers in bastgewei. Helaas, helaas, helaas is het niet mogelijk om in het donker mooie foto's te maken, want toen de schemering behoorlijk inzette zagen we op een normaal gesproken leeg veld enkele herten staan. De verrekijker had nog wel voldoende lichtinval om de gedaanten goed te ontwaren. Een middelgroot hert was aan het laveien, had ons niet door. Zijn compaan was enkele maten groter. Een kapitaal gewei torende op zijn kop. Wat een uitstraling. Wat een kracht. In de bronst zal menig hert een straatje om gaan voor deze heer en meester. Even flitste het boek 'Ceasar' door mijn hoofd. Zelden, of misschien wel nooit een hert gezien met een gewei en een schachthoogte van deze omvang. Zeer imposant!! Helaas moet ik het wat dit betreft met woorden doen, maar de komende periode zal ik daar regelmatig postvatten om hem op de gevoelige plaat te leggen. Niet alleen voor de lezers van de blog, maar zeker ook om dit hert nog eens te zien!! Hieronder een niet zelfgemaakte foto van het legendarische hert: wordt vervolgd.

Toch kan ik wel enkele foto's laten zien die ik dinsdagmorgen zelf gemaakt heb. Zowaar, onderweg naar mijn werk (hoe mooi kan het zijn), zag ik twee bokken door de dekking heen. Auto aan de kant, toestel van mijn vrouw gepakt en een foto gemaakt. Twee werden al snel zes. Mooie geweidragers kwamen een houtwal door en gingen er in grote vaart vandoor over het veld waar ik aan stond. Waarschijnlijk waren ze gestoord, want het leek alleszins op vluchtgedrag. Het kwam zeker niet door mij, want ze vluchtten mijn aknt op. Snel wat foto's geschoten, maar dat gaat natuurlijk ten koste van de kwaliteit, maar om nog een verhaal op te hangen zonder bewijs lijkt mij de geloofwaardigheid niet ten goede komen:). Ook dit was weer op een veld dat voorheen altijd leeg was. Dit biedt perspectief. Ik was wel iets te laat op mijn werk, maar dat heb ik er graag voor over.  



Overstekend kalf



AWD bronst

Afgelopen zaterdag ben ik alleen op pad geweest. Licht getriggerd door de voorkant van het verenigingsblad naar de AWD. Een voorproefje nemen op de ledendag. Nu, jullie gaan het meemaken.

Op deze mooie nazomerdag een wandeling maken door de Amsterdamse Waterleiding duinen is geen straf. Vandaag alleen op pad. Al snel heb ik het pad (met veel hardlopers en wandelaars) verlaten op zoek naar bronsttaferelen van het damwild. Lekker struinen door de duinen. Een gebied met veel hoogteverschillen. Op zich niet verwonderlijk voor duinen. Ook de begroeiing is niet mis te verstaan. Al klauterend en sluipend werk ik me al snel in het zweet. Gelukkig doe ik het niet voor niets. De spanning stijgt bij iedere duin die ik beklim. Zo geruisloos mogelijk speur ik het duinpannetje af. Duintje op, duintje af. Al snel sta ik oog in oog met enkele dambokken. Gebroederlijk naast elkaar. Bronst?



Kijken en bekeken worden

Na deze mooie damherten rustig te hebben bekeken, vervolgde een ieder zijn weg. Ook ik. Het gebied werd al ruiger en ruiger. Vele malen ving ik een glimp op van een wegschietend damhert. Wat zijn die beesten snel en wat zijn die duinen irritant, want weg is ook echt weg. De hoefdieren kennen het gebied beter dan ik. Logisch.......en één troost, ik ken de weg in Ridderkerk beter :)

Dama dama

Bovenop een duintop heb ik mijn krukje uitgestald en heb heerlijk mijn boterham opgegeten. Genietend van het uitzicht. In de verte veel damherten gezien tijdens de maaltijd. Ik had er wel uren kunnen blijven zitten, zeker met dat mooie weer. Toch weer op pad.

Hoezo genieten?

Nu in een deel waar eigenlijk geen doorkomen aan was. Buiten het feit dat de duinen hoger en hoger werden, werd ook de begroeiing dichter en dichter. Ook de doornen waren vrij scherp (getuige mijn armen). De inspanningen werden wel beloond, want ik was getuige van het knörren van een damhert. Yes!!!! Voor het eerst van mijn leven nu ook het bronstgeluid van een damhert mogen horen. Hoewel dit vele malen minder spectaculair is dan die van het edelhert toch een hele belevenis. Zeker omdat het geluid bij het beklimmen van een duinpan steeds dichterbij komt. Het lijkt op het zielig knorren van een zwijn en toch is het weer heel anders. In de ruigte stond daar de bok...... Geweldig. Al snel werd ik opgemerkt. Zonder al teveel haast koos hij het hazenpad.

Onherbergzaam gebied

Datzelfde hazenpad (een overduidelijke wissel) heb ik ook genomen. Hierdoor kwam ik zowaar bij een bronstkuil uit. Interessant om te zien.

Een heuse bronstkuil

Toen was ik door het gestruin en geklauterd mijn orientatie even kwijt. En zoals iedere keer in de AWD was ik verdwaald. De ruimten werden kleiner en kleiner. Gelukkig had ik nog ruim de tijd eer het donker werd. Ik probeerde op mijn gps telefoon het juiste pad te vinden....helaas, geen bereik. Wat nu? De ervaring heeft mij geleerd dat het echt veel moeite kost om de juiste richting op te gaan. Gelukkig scheen de zon uitbundig zodat ik met wat logisch nadenken een vaste richting koos. Ook mijn kompas wees me de juiste weg niet!! Eigenlijk had ik er wel lol in, daar het mij voor de vierde keer overkomt. Dit is het nadeel als je van de paden af mag. Toch bleef ik genieten, want de aantallen liepen hierdoor gestaag op. Geen fotowaardige beelden, maar toch. Soms bewust mijn toestel gelaten voor wat het was om even te genieten van de damherten. Opvallend genoeg geen overig grofwild zoals het ree of een vos.

Roedeltje damherten in de schaduw

Eindelijk.......na een uur!!! niet geweten te hebben waar ik was zag ik een bekend pad. Vermoeid en enigzins opgelucht ben ik verder gegaan. In een open stuk lag nog een roedeltje in de schaduw van een boom. Stap voor stap dichterbij om enkele beelden te maken. Je merkt dat deze dieren wel mensen gewend zijn in hun leefgebied, want ze lieten mij zeer dicht naderen en daardoor kon ik ze mooi aanspreken. Best mooi om deze dieren te observeren. Hele duidelijke verschillen met de edelherten, met name het pluisje onder hun buik is zeer kenmerkend en niet te vergeten de lange staart. Bij dit roedeltje liepen ook enkele jonge spitsers en een damhert met een open gewei (ook jong waarschijnlijk)

Die vent met die hoed komt wel erg dichtbij........

Ook nog een springer kunnen vastleggen. Heel soepeltjes wordt de hindernis genomen. Al met al een mooie dag gehad, met spanning, rust, bronst, natuur en zon. En niet te vergeten de herten.

Op zoek naar een veiliger heenkomen....

Puur genieten

Klik op de afbeelding voor een vergroting Hier weer even een update van onze belevenissen. Zaterdagavond op jacht naar de 'bokken'. Rond half tien zaten we geinstalleerd in de dekking van de bokkenwei. Camera's, telescoop, verrekijker..... alles in de aanslag. Helaas geen bokken. Tot er een auto stopte achter ons: een veluwenaar wist ons te vertellen dat er een paar 'grote jong'ns stonden met hoorns op d'n kôp'. Niets was minder waar. Ik heb er mooie videobeelden van kunnen maken en Peet een aantal schiiterende foto's. Geweldig. Mooi te zien dat ze nog bastgewei hebben. Ik maak me sterk dat ze in de loop van deze weken gaan schuren.