Posts tonen met het label Bronstverhalen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bronstverhalen. Alle posts tonen

dinsdag 2 oktober 2012

Alleen geen goede foto's

Hoe lang kan het stil blijven op de blog? Nu, de stilte wordt weer even verbroken. In deze toptijd ben ik zeer regelmatig in het woud te vinden. Alleen, of met andere liefhebbers. Inmiddels hebben we DE bronstnacht achter de rug. Een deel van de nacht zelfs beleefd op de rug....verslapen na een tukkie.


Een hele nacht opblijven was wat teveel van het goed........verder niets meer gezien
Hoewel ik mijn belevenissen niet kan verfraaien met (eigen) foto's wil ik toch nog enkele belevenissen vertellen. Als inwoner van Elspeet ben ik in de zeer gelukkige gelegenheid om te gaan wanneer ik wil. Na een personeelsvergadering ben ik compleet leeg. Direct na het eten spring ik op de fiets op zoek naar het grofwild. Daarnaast is het meerdere malen gebeurt dat ik na een vergadering nog even ga luisteren voor ik naar huis ga. Het zijn thuiswedstrijden. Heerlijk. Ook onderweg wil ik nogal eens wild tegenkomen. Al twitterend maak ik dit mijn volgers bekend.

Op een zaterdagmorgen hadden we afgesproken om met vrienden een wildtocht te maken. Voor mij altijd spannend, want gaan we ook wat zien en horen? Het blijft wild. Na een fikse wandeling zonder al teveel activiteit stuitten we op een flink bronstroedel. Het hert had de grootste moeite om zijn dames bij elkaar te houden. De toeristendruk deed hier geen goed aan. De herten moesten enerzijds de concurrentie in de gaten houden vanuit het bos, maar anderzijds ook het menselijk volk dat al maar dichterbij kwam. Toch hebben we het erg mooi kunnen zien. Een grondmist kwam opzetten en dat maakte het beeld des te mooier. Genietend van dit schouwspel begonnen er twee herten met elkaar te vechten. Super. Collegablogger www.wildervaringen.blogspot.com was juist met een journalist van de krant aan de juiste kant van de mistbank alwaar hij dit gevecht heeft weten vast te leggen.

Verder vind ik de bronst heel wisselend. Er zijn zeer goede momenten geweest, maar ook zeer mindere. Soms dacht ik: het is over, maar de avond erna was het weer feest. Het blijft een prachtig mooi fenomeen.

In de achterliggende periode met veel gropjes op pad geweest, met wisselende resultaten. Verder ben ik bezig geweest met presentaties en er bestaat een nieuw blog www.grofwildfoto.blogspot.com

Helaas heb ik weinig goede foto's vanwege de vroege duisternis. Ook ga ik weer vaak met mijn videocamera op pad om een nieuwe presentatie te kunnen maken. Vorige week had ik weer een heerlijk moment. Ik zat verscholen onder een boom te wachten op wat er komen gaat. Mijn moeite werd beloond. Een spitser, hinde en kalf kwamen heel rustig mijn beeld binnen gelopen en liepen in een rechte lijn op mij af, tot ongeveer twintig meter. Helaas moest ik toen het bos uit vanwege de tijd, maar het zijn geweldige beelden geworden.

Foto gemaakt door Andrea uit haar werk, super toch
Ik plaats hierbij wel een foto van mijn vrouw. Onderweg uit haar werk: 16.45 uur, een burlende bok. Zij enthousiast. Supervrouwtje.

zaterdag 24 september 2011

Bronst 2011

De bronst op de Veluwe is in alle hevigheid losgebarsten. Vorige week ben ik weer getuige geweest van de burlende herten. vanuit de slaapkamer in ons vakantiehuisje hebben we de geluiden waargenomen.  Vorige week zaterdagmorgen een fietstocht gemaakt door bos en veld, met een behoorlijk resultaat.

Maar.......de achterliggende week stond weer in het teken van de traditionele bronstnacht. Hier volgt een weergave van de hoogte- en dieptepunten.
Typisch bronstroedel
De afsluiting van de Amersfoortseweg werkt in ons voordeel. Het doorgaande verkeer naar Apeldoorn rijdt mijlen ver weg. Stilte dus. En stilte is het ingrediënt voor een goede bronstervaring. Boven op een heuvel in het ons bekende gebied hebben we even stil gestaan. Kraakheldere lucht met talloze sterren aan het firmament, een lagen grondmist en geen verkeer. Van meerdere kanten namen we de geluiden van de herten waar. Dichtbij en veraf. Achter ons horen we een niet nader de verklaren geluid......is het een vos met een vogel in zijn bek? Is het een vogel? Zijn het zwijnen? Het blijkt een velduil te zijn: Het geluid van de uil. Dat belooft wat.
Na nog een paar stops belanden we op 'ons' terrein. Vaste plekjes worden afgereden in de hoop wat moois te horen of zelfs te zien. Nu, dat was het geval. We parkeren de auto en luisteren. Op een geringe afstand staat een hert te burlen. Heerlijk. Het hert verplaatst zich wat. Via de openbare weg lopen wij behoedzaam met het hert mee. Wij kiezen positie en maken ons klein. Op het veld voor ons paradeert het plaatshert heen en weer. Iedere stap wordt gehoord en als we zijn stappen niet horen, verraadt hij zich door te burlen. Geruisloos liggen we te luisteren en te wachten op wat komen gaat. Welnu, een concurrent dient zich aan aan de zijkant van het veld. Het plaatshert wordt zenuwachtig, met korte en lange stoten probeert hij zijn tegenstander te imponeren. Al heen en weer rennend houdt hij zijn roedel bij elkaar. Af en toe zien wij de schimmen door de mist flitsen. Wat een belevenis.....zo vlak voor ons. Helaas blijft het bij burlen, al is dit bovenbeschreven schouwspel adembenemend. Stijf van het vocht en de koude krabbelen we op om naar de volgende plaats te gaan. De nacht is nu al zeer geslaagd.
Aangekomen op de volgende plaats worden we verwelkomd door een mannenkoor van herten. We hebben best wel het nodige aan geluid meegemaakt, maar zo hard, veel tegelijk kan ik me niet herinneren, Stel je voor: Midden in de nacht, heldere lucht, grondmist, windstil, de bosuilen roepen al cirkelend boven ons  hun lugubere kreten, wel tien of twaalf zware herten burlen beurtelings en tijdens dit fenomenale orkest klinkt opeens het gekletter van geweien. En dit alles op volumestand 20. In één woord geweldig. Eigenlijk zijn hier geen woorden voor, is het met geen pen te beschrijven. Ik overdrijf echt niet door de woorden in de overtreffende trap te gebruiken. Topnacht!!!


                                                        Geluidsfragmenten via foto-toestel
Om onze traditie in ere te houden moesten we het natuurconcert verlaten om de BBQ aan te gaan steken. Veel later dan normaal hebben we een uurtje gepauzeerd onder het genot van soep, kip, hamburger en koffie. Het gebruikelijke tukkie sloegen we deze keer maar over. Het bos lonkt....
5.15 uur
In de vroege morgen vervolgen we onze tocht. Het toerisme komt langzaam wat op gang. Vele bekenden (lokaal en landelijk) ontmoet. Wat trekt dit spektakel een mensen, zeg. Ik mag daar natuurlijk niets van zeggen, maar ik ben bang dat als het zo door gaat het gebied dicht gaat. Bij ieder pad staan mensen. Gelukkig weten we nog een mooi plekje te bemachtigen en wachten op de dingen die komen gaan. Er is nog bronstactiviteit genoeg. Langzaam maar zeker wordt het lichter, steeds beter wordt het zicht. Enkele bronstroedels laten zich goed zien en gaan rustig richting de daginstand. 
Bronst 2011: nazomer......

Tot slot zijn we het gebied nog in geweest op het moment dat het toegestaan is.......... Zonder resultaat, want het was echt megadruk, waaronder een fietsexcursie van 31 bontgekleurde fietsers olv van een gids, die zich in de tijd vergiste :)
De harde kern
Bovenstaande is een poging de sfeer te schetsen van de beleving. Er zijn geen woorden voor hoe het echt was. Werkelijk machtig mooi!!

maandag 11 oktober 2010

AWD bronst

Afgelopen zaterdag ben ik alleen op pad geweest. Licht getriggerd door de voorkant van het verenigingsblad naar de AWD. Een voorproefje nemen op de ledendag. Nu, jullie gaan het meemaken.

Op deze mooie nazomerdag een wandeling maken door de Amsterdamse Waterleiding duinen is geen straf. Vandaag alleen op pad. Al snel heb ik het pad (met veel hardlopers en wandelaars) verlaten op zoek naar bronsttaferelen van het damwild. Lekker struinen door de duinen. Een gebied met veel hoogteverschillen. Op zich niet verwonderlijk voor duinen. Ook de begroeiing is niet mis te verstaan. Al klauterend en sluipend werk ik me al snel in het zweet. Gelukkig doe ik het niet voor niets. De spanning stijgt bij iedere duin die ik beklim. Zo geruisloos mogelijk speur ik het duinpannetje af. Duintje op, duintje af. Al snel sta ik oog in oog met enkele dambokken. Gebroederlijk naast elkaar. Bronst?


Kijken en bekeken worden
Na deze mooie damherten rustig te hebben bekeken, vervolgde een ieder zijn weg. Ook ik. Het gebied werd al ruiger en ruiger. Vele malen ving ik een glimp op van een wegschietend damhert. Wat zijn die beesten snel en wat zijn die duinen irritant, want weg is ook echt weg. De hoefdieren kennen het gebied beter dan ik. Logisch.......en één troost, ik ken de weg in Ridderkerk beter :)

Dama dama
Bovenop een duintop heb ik mijn krukje uitgestald en heb heerlijk mijn boterham opgegeten. Genietend van het uitzicht. In de verte veel damherten gezien tijdens de maaltijd. Ik had er wel uren kunnen blijven zitten, zeker met dat mooie weer. Toch weer op pad.
Hoezo genieten?
Nu in een deel waar eigenlijk geen doorkomen aan was. Buiten het feit dat de duinen hoger en hoger werden, werd ook de begroeiing dichter en dichter. Ook de doornen waren vrij scherp (getuige mijn armen). De inspanningen werden wel beloond, want ik was getuige van het knörren van een damhert. Yes!!!! Voor het eerst van mijn leven nu ook het bronstgeluid van een damhert mogen horen. Hoewel dit vele malen minder spectaculair is dan die van het edelhert toch een hele belevenis. Zeker omdat het geluid bij het beklimmen van een duinpan steeds dichterbij komt. Het lijkt op het zielig knorren van een zwijn en toch is het weer heel anders. In de ruigte stond daar de bok...... Geweldig. Al snel werd ik opgemerkt. Zonder al teveel haast koos hij het hazenpad.
Onherbergzaam gebied
Datzelfde hazenpad (een overduidelijke wissel) heb ik ook genomen. Hierdoor kwam ik zowaar bij een bronstkuil uit. Interessant om te zien.
Een heuse bronstkuil
Toen was ik door het gestruin en geklauterd mijn orientatie even kwijt. En zoals iedere keer in de AWD was ik verdwaald. De ruimten werden kleiner en kleiner. Gelukkig had ik nog ruim de tijd eer het donker werd. Ik probeerde op mijn gps telefoon het juiste pad te vinden....helaas, geen bereik. Wat nu? De ervaring heeft mij geleerd dat het echt veel moeite kost om de juiste richting op te gaan. Gelukkig scheen de zon uitbundig zodat ik met wat logisch nadenken een vaste richting koos. Ook mijn kompas wees me de juiste weg niet!! Eigenlijk had ik er wel lol in, daar het mij voor de vierde keer overkomt. Dit is het nadeel als je van de paden af mag. Toch bleef ik genieten, want de aantallen liepen hierdoor gestaag op. Geen fotowaardige beelden, maar toch. Soms bewust mijn toestel gelaten voor wat het was om even te genieten van de damherten. Opvallend genoeg geen overig grofwild zoals het ree of een vos.
Roedeltje damherten in de schaduw
Eindelijk.......na een uur!!! niet geweten te hebben waar ik was zag ik een bekend pad. Vermoeid en enigzins opgelucht ben ik verder gegaan. In een open stuk lag nog een roedeltje in de schaduw van een boom. Stap voor stap dichterbij om enkele beelden te maken. Je merkt dat deze dieren wel mensen gewend zijn in hun leefgebied, want ze lieten mij zeer dicht naderen en daardoor kon ik ze mooi aanspreken. Best mooi om deze dieren te observeren. Hele duidelijke verschillen met de edelherten, met name het pluisje onder hun buik is zeer kenmerkend en niet te vergeten de lange staart. Bij dit roedeltje liepen ook enkele jonge spitsers en een damhert met een open gewei (ook jong waarschijnlijk)
Die vent met die hoed komt wel erg dichtbij........
Ook nog een springer kunnen vastleggen. Heel soepeltjes wordt de hindernis genomen. Al met al een mooie dag gehad, met spanning, rust, bronst, natuur en zon. En niet te vergeten de herten.
Op zoek naar een veiliger heenkomen....