Verjaardag Bas

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zo ver. De verjaardag van Bas. Om half vier kwamen er twee auto's de parkeerplaats van Staverden opgereden. In het groen gehulde jongens stapten uit, al dan niet bewapend met een verrekijker. Na een heerlijke versnapering in het prieeltje van het kasteel kon de tocht beginnen.

De boksboom op Staverden

 Waar anders dan in de stad Staverden. In een vogelvlucht werd uitgelegd dat Staverden een rijke geschiedenis kent. Het kasteel, de tuin en de witte pauwen getuigen daarvan. De bewuste boksboom en het doolhof was een leuke afwisseling in het geschiedenisverhaal. Een bezoek aan het bezoekerscentrum Staverden viel ook erg in de smaak.

Boven kregen we een presentatie onder het genot van een zakje chips en drinken. Ook hebben we gekeken bij de immense geweien van de edelherten. Wat mooi, zeg. Na even in de speeltuin geravot te hebben, hoorden we paardengetrappel. De huifkar van Overheem bracht ons al hobbelend over de zandpaden in het bos naar een boerderij.

Daar zijn we uitgestapt voor het eten. Een vuurkorf werd gevuld met hout en al snel konden we onze broodjes laten bakken. Wat een leuke belevenis. De kinderen smulden van de warme broodjes met knakworst. Na het kampvuur begon de zon al wat te zakken.

Boswachter Piet legde uit wat belangrijk is om wild te zien. Speuren naar sporen is daar een onderdeel van. Ook rust en stilte is een ingredient om het wild te kunnen zien.

Tijdens een spannende tocht zagen we na een kwartier lopen iets bewegen in de bossen. We gingen door onze knieen en hielden de verrekijkers paraat........ja, daar......een, twee, drie reeën liepen schuin voor ons weg. Nota bene staken ze 'ons' pad over en sprongen sierlijk over een slootje. Geweldig, echt wild. Na het vinden van een dode duif hebben we helaas geen wild meer gezien. Toch kunnen we terugzien op een hele gezellige en mooie verjaardag van Bas.

 

Voorjaar 2012

De eerste schreden zijn weer gezet in het nieuwe wildjaar. In een wildluwe periode van presentaties en donkere dagen begint het toch weer te kriebelen. De achterliggende maanden toch nog diverse tochtjes gemaakt, onder soms barre omstandigheden. Het wild heeft zich aardig verborgen weten te houden voor mij. Totdat de voorjaarsvakantie aanbrak. Ruim een week hebben we weer gebivakkeerd op de Veluwe. De eerste dag werd ik via twitter @grofwild geattendeerd op een fors roedel kaalwild op één van de favoriete plekken rondom Staverden. De hond aangelijnd en op de fiets naar de plaats gereden. Of het een roedel 75 stuks of 80 stuks was doet er niet toe, maar in ieder geval weer een zeer stimulerende score. Reden genoeg om de week erna dagelijks er opuit te trekken. Op een koude morgen zijn we rond half acht (rekening houdend met de zonsopkomst) het woud in getrokken. Samen met LvL (http://www.wildervaringen.blogspot.com/) het gebied maar weer eens verkend. Ondanks de koude was het niet onversienstelijk. Her en der wat kaalwild. In deze periode van het jaar wordt het kroonwild ook tijdelijk kaalwild, zo blijkt uit een ontmoetiong met vijf herten. Drie van deze heren hadden nog een volledig gewei en eentje had slachts één stang en de vijfde had al afgeworpen. Ook deze periode van het jaar heeft dus zijn charme. Mooi om dit proces te zien. Wonderlijk eigenlijk dat over enkele maanden het zojuist afgeworpen gewei weer volgroeid is. Verder is de dekking nog behoorlijk dun, waardoor onze verwachtingen hooggespannen zijn. Maar het is werkelijk onvoorstelbaar hoe goed deze dieren zich schuil weten te houden. Veel herten waren diep in de dekking. Wellicht door de het jachtseizoen. Door de toeristendruk zal het niet zijn, want we komen werkelijk niemand tegen. Het stille bos ontwaakt uit zijn winterslaap. Voorzichtig botten knoppen uit, her en der komen de bloemen weer op en de vroege voorjaarszon verwarmt de natuur. Vogels krijgen de kriebels, zingen hun hoogste lied. Heerlijk. Ik ben een gelukkig mens die ook geniet van het bos met al haar geheimen. Veel kennis vanuit de studie bestudeer ik dan ook in de praktijk. Te denken valt aan het proces van apicale dominantie, vorming van cambium, grond- en bodemsoorten. Biotische en a-biotische factoren die een bosgebied uniek maken. Als ik het alleen van wild moest hebben was deze vakantie minder geslaagd, al heb ik niets te klagen gehad. Meer dan gemiddeld ben ik 'voor niets'' geweest. Hieronder een uitgebreide impressie van de wildtochten. Geniet ervan.

De eertse zonnestralen

Diep in de dekking

Wilde ganzen

Ongelijke stangen

Overstekend wild....

Dikke wintervacht

Hierarchie bepalen..

1,2,3,4,.............80???????

Help, een mens..

Ook mooi.

-6 C

Dikke vachten

Moeilijk te vinden

Hinde en smaldier

Niet door maar over Ger Verwoerd

Niet door maar over Ger Verwoerd

Hieronder volgt een impressie van een dag ‘stage’ voor mijn opleiding Stoas Wageningen.

Op een druilerige dag in de herfstvakantie loop ik Ger Verwoerd tegen het lijf. Er ontstaat een ontspannen gesprek, met name over zijn nieuwe auto. Wat een stoere bak. Een beetje in verlegenheid gebracht, geeft Ger aan er eigenlijk wel trots op te zijn. De laatste dingen worden nog ingericht. Eindelijk krijg ik de brandende en prangende vraag over mijn lippen: ‘ Mag ik een keer met je mee?’ Ik kon wel een gat in de lucht springen na zijn bevestigende antwoord. Ik zou er wel achter komen dat het niet zo romantisch is als velen denken, aldus Verwoerd. Later die week is het zover. We beginnen met een klusje met de hond. In de nieuwe Toyota mag ik plaats nemen. De bospaden met diepe kuilen en plassen zijn een fluitje van de cent voor de groene bolide. Nazoek is een bijna dagelijkse bezigheid voor Verwoerd, voor mij is het nieuw. Ik kijk mijn ogen uit naar de geroutineerde handelingen van de boswachter. Zowel de hond als de boswachter hijsen zich in beschermende kleding. Een heupgordel met gereedschap wordt omgedaan en de speurtocht kan beginnen. Wat is het bos dan groot en het blijkt nog best lastig te zijn om het juiste spoor te volgen.

De morgen is snel voorbij gegaan. ’s Middags gaan we op terreininspectie. Al fotograferend worden bepaalde onderdelen van een gebied van het Gelders Landschap bekeken. Interessant om het verhaal te horen bij een ogenschijnlijk ‘gewoon’ bos. Tijdens een administratief moment kreeg ik de meerjarenbeheernota onder ogen. Als toerist, zelfs als natuur- en wildliefhebber, sta je er niet bij stil dat er zoveel beleid ligt in het bosgebied dat je op je duimpje kent. Heel erg boeiend. Niet alleen de fauna, maar zeker ook de flora en de cultuurhistorische waarde. Ik heb me voorgenomen me nog meer in het zeer boeiende gebied Staverden te verdiepen. Even wordt er polshoogte genomen bij een pas gegraven beekomlegging. Het ziet er gelikt uit. Landschapsbeheer staat hoog in het vaandel bij het Gelders Landschap. Ook details als paden en houtwallen komt naar voren. Nooit bij stilgestaan. Tijdens de toezichtsronde stuiten we op een wel heel primitief tafereel. Een echtpaar staat op het grondgebied van het Gelders Landschap met een huifwagen (met kachel), handkarkippenhok en berenvellen. Het beeld deed me denken aan een marskramer uit de 17e eeuw. De trekpaarden graasden in een weiland verderop. De reden voor de leefstijl van deze mensen is triest, maar voor Gelders Landschap geen reden om deze vorm van wildkamperen toe te staan. Vervuiling door afval en uitwerpselen is onvermijdbaar. Na een verhitte discussie wordt er toegezegd te vertrekken. Tja, dat hoort ook bij toezicht.

Gedurende de dag rinkelt de telefoon meerdere malen. Ik kan meegenieten via de speaker en geniet van alle grofwild gerelateerde onderwerpen die besproken worden. Wat een kenner is die Verwoerd. Maar ook een liefhebber.

Onderweg hebben we diverse reeën gezien en een roedel edelherten. Al kletsend over nazoek, ecologische onderwerpen, natuurbeheer, toekomstplannen GL heb ik deze dag zoveel geleerd en genoten. Opeens trapt Verwoerd op de rem. Ik kijk om me heen om te zien of er iets loos is. Ik kan niets ontdekken. Ger loopt op een boom af waaraan de……oranjezwam groeide. Hij sist tussen zijn tanden en zei: Dat is niet goed. De boom wordt bekeken en beklopt. Een spuitbus met groene verf wordt tevoorschijn getoverd om van deze boom een aandachtsboom te maken. Goed in de gaten houden dus. Hier neemt Verwoerd zijn verantwoordelijkheid met betrekking tot de zorgplicht bomen. Deze betreffende zwam groeit alleen op rottend hout. Je moet het maar weten.

Nog even over het romantische beeld: het is nog veel breder en romantischer dan ik dacht. Wat een veelzijdig beroep. Ongetwijfeld zullen er mitsen en maren aanvast kleven, maar het gestres van files en dergelijke is van een andere orde dan het gestres of het afschot aantal wordt gerealiseerd.

Ps. Dit artikel zal geplaatst worden in ons verenigingsblad (met een enkele redactionele aanpassing)

Bronst 2011

De bronst op de Veluwe is in alle hevigheid losgebarsten. Vorige week ben ik weer getuige geweest van de burlende herten. vanuit de slaapkamer in ons vakantiehuisje hebben we de geluiden waargenomen.  Vorige week zaterdagmorgen een fietstocht gemaakt door bos en veld, met een behoorlijk resultaat.

Maar.......de achterliggende week stond weer in het teken van de traditionele bronstnacht. Hier volgt een weergave van de hoogte- en dieptepunten.

Typisch bronstroedel

De afsluiting van de Amersfoortseweg werkt in ons voordeel. Het doorgaande verkeer naar Apeldoorn rijdt mijlen ver weg. Stilte dus. En stilte is het ingrediënt voor een goede bronstervaring. Boven op een heuvel in het ons bekende gebied hebben we even stil gestaan. Kraakheldere lucht met talloze sterren aan het firmament, een lagen grondmist en geen verkeer. Van meerdere kanten namen we de geluiden van de herten waar. Dichtbij en veraf. Achter ons horen we een niet nader de verklaren geluid......is het een vos met een vogel in zijn bek? Is het een vogel? Zijn het zwijnen? Het blijkt een velduil te zijn: Het geluid van de uil. Dat belooft wat.

Na nog een paar stops belanden we op 'ons' terrein. Vaste plekjes worden afgereden in de hoop wat moois te horen of zelfs te zien. Nu, dat was het geval. We parkeren de auto en luisteren. Op een geringe afstand staat een hert te burlen. Heerlijk. Het hert verplaatst zich wat. Via de openbare weg lopen wij behoedzaam met het hert mee. Wij kiezen positie en maken ons klein. Op het veld voor ons paradeert het plaatshert heen en weer. Iedere stap wordt gehoord en als we zijn stappen niet horen, verraadt hij zich door te burlen. Geruisloos liggen we te luisteren en te wachten op wat komen gaat. Welnu, een concurrent dient zich aan aan de zijkant van het veld. Het plaatshert wordt zenuwachtig, met korte en lange stoten probeert hij zijn tegenstander te imponeren. Al heen en weer rennend houdt hij zijn roedel bij elkaar. Af en toe zien wij de schimmen door de mist flitsen. Wat een belevenis.....zo vlak voor ons. Helaas blijft het bij burlen, al is dit bovenbeschreven schouwspel adembenemend. Stijf van het vocht en de koude krabbelen we op om naar de volgende plaats te gaan. De nacht is nu al zeer geslaagd.

Aangekomen op de volgende plaats worden we verwelkomd door een mannenkoor van herten. We hebben best wel het nodige aan geluid meegemaakt, maar zo hard, veel tegelijk kan ik me niet herinneren, Stel je voor: Midden in de nacht, heldere lucht, grondmist, windstil, de bosuilen roepen al cirkelend boven ons  hun lugubere kreten, wel tien of twaalf zware herten burlen beurtelings en tijdens dit fenomenale orkest klinkt opeens het gekletter van geweien. En dit alles op volumestand 20. In één woord geweldig. Eigenlijk zijn hier geen woorden voor, is het met geen pen te beschrijven. Ik overdrijf echt niet door de woorden in de overtreffende trap te gebruiken. Topnacht!!!

                                                        Geluidsfragmenten via foto-toestel

Om onze traditie in ere te houden moesten we het natuurconcert verlaten om de BBQ aan te gaan steken. Veel later dan normaal hebben we een uurtje gepauzeerd onder het genot van soep, kip, hamburger en koffie. Het gebruikelijke tukkie sloegen we deze keer maar over. Het bos lonkt....

5.15 uur

In de vroege morgen vervolgen we onze tocht. Het toerisme komt langzaam wat op gang. Vele bekenden (lokaal en landelijk) ontmoet. Wat trekt dit spektakel een mensen, zeg. Ik mag daar natuurlijk niets van zeggen, maar ik ben bang dat als het zo door gaat het gebied dicht gaat. Bij ieder pad staan mensen. Gelukkig weten we nog een mooi plekje te bemachtigen en wachten op de dingen die komen gaan. Er is nog bronstactiviteit genoeg. Langzaam maar zeker wordt het lichter, steeds beter wordt het zicht. Enkele bronstroedels laten zich goed zien en gaan rustig richting de daginstand. 

Bronst 2011: nazomer......



Tot slot zijn we het gebied nog in geweest op het moment dat het toegestaan is.......... Zonder resultaat, want het was echt megadruk, waaronder een fietsexcursie van 31 bontgekleurde fietsers olv van een gids, die zich in de tijd vergiste :)

De harde kern

Bovenstaande is een poging de sfeer te schetsen van de beleving. Er zijn geen woorden voor hoe het echt was. Werkelijk machtig mooi!!

Traditie

Traditiegetrouw wil ik onze volgers weer 'warm' maken voor de aanstaande bronst.
Geniet vanuit huis van de live-bronsttaferelen: Bronst Hoge Veluwe

Ze lopen er weer....

Wildkijken vanuit de lucht

Op 29 juli hebben wij (Andrea en ik) een wel zeer toffe avond gehad! Als afscheid van Klaaswaal heb ik een luchtballonvaart gekregen. Werkelijk geweldig. We zijn in Amersfoort opgestegen en gevlogen/gevaren richting Renswoude. Wat een mooi uitzicht hadden we. Over deze geweldige ervaring kan ik wel een blog vol schrijven, al is het echte gevoel eigenlijk onbeschrijfelijk. Toch past dat niet op een grofwildblog. De reden dat ik er wel melding van maak heeft te maken met het feit dat ik/wij wild hebben gezien vanuit de lucht. Een bronsttafereeltje van enkele reeën. Erg leuk om te zien, ook de wissels die ze na lieten. Als echte wildliefhebber mag ik dit eigenlijk niet mooi vinden omdat een luchtballon voor verstoring zorgt. Veel dieren (m.n. koeien en kippen) raakten in paniek. Op de website van de vereniging het Edelhert heeft hier een artikel over gestaan: luchtballon-schrikt-dieren-af   Nu dit heb ik met eigen ogen gezien, helaas. Toch was het mooi om het wild van bovenaf te bekijken.

Een drijvende reebok...

Twee laveiende reeën



Geweldig....Klaaswaal, bedankt.



De scholen zijn weer begonnen......

De zomervakantie heeft voor ons zijn einde genomen. Het vorige (negatieve) bericht wil ik bij deze toch wat nuanceren. Natuurlijk heb ik genoten. Natuurlijk heb ik veel wild gezien. Natuurlijk heb ik mooie momenten gehad in het bos. Natuurlijk heb ik genoten van de rust. Natuurlijk vond ik in het bos mijn ontspanning.  Natuurlijk was het gezellig met de 'gasten'. Natuurlijk was het weer heel natuurlijk. Het is leuk te merken dat je bekend staat als grofwildspotter. In mijn nabije kennissen- en familiekring, maar ook daar buiten. Diverse malen een ontmoeting in het veld gehad met mede-natuurliefhebbers. Soms raak je aan de praat en dan blijken het mensen te zijn die regelmatig de blog bezoeken. Daarnaast krijg ik steeds meer contacten en bekendheid onder de plaatselijke bevolking. Reden genoeg om met mijn hobby door te gaan. Opvallend genoeg waren de avondtochten beter dan de morgens. Toch menig morgens op pad geweest met resultaat. Soms vraag ik me wel eens af: Hoeveel uren 'nachtrust'  zal er dit jaar in mijn hobby zitten? Hoeveel herten of grofwild heb ik dit jaar al gezien? Hoeveel verschillende gebieden heb ik dit jaar bezocht? Want ja, vanuit het centraal gelegen Elspeet is de verleiding groot om telkens dezelfde 'hotspots' af te struinen, maar dit jaar ben ik nogal eens op vreemde bodem geweest. Ieder stuk bos heeft zo zijn eigen charme. Zo heb ik op èèn van mijn tochten verbaasd gestaan van de populatie damherten, ja, in de vrije wildbaan. Op een morgen tijdens een lange wandeling alleen maar damherten. Werkelijk een bijzonderheid.

Verder ben ik mijn zwager Peet veel dank verschuldigd voor zijn bijdrage. Gelukkig heeft hij nogal wat foto's van onder meer een tocht die we samen maakten. Enkele berichten terug 'Gelukkig foto's kwijt' schreef ik er al over.

Daarnaast zijn er nog meer 'gasten'  die mee zijn geweest: Andrea, Peter H, Leonard (http://www.wildervaringen.blogspot.com/), Arie, Tom, Marcel, Henk H, Luciano, Pa en Ma, tante Elly, Bastiaan, Gert en Henk den H. Leuk om met anderen de bossen in te duiken. Meestal met resultaat.

Een kleine greep: Op een mooie morgen bekeken we een smaldier dat wat zenuwachtig heen en weer liep. Alsof het werd verstoord. Wij (Bastiaan en ik) verscholen ons in de dekking. Even later voegden zich twee hinden (kalf en hinde) zich bij het smaldier. Met z'n drieen paradeerden ze door het veld. Onze kant op. De foto's werden steeds leuker. Bijna van stipjes tot close-up. Op korte afstand naast ons waren de herten voornemens het zandpad over te steken. Terwijl de herten zich door de dekking werkten draaide ik mij camera om de oversteek vast te leggen. Oeps, iets teveel geluid: de hinde merkte mij op, was even in verwarring vanwege de korte afstand en nam een noodsprong. In èèn sprong wel acht meter, over een sloot en een raster. Geweldig, wat een kracht!

Foto's zeggen meer dan woorden, dus ik stop weer even met schrijven. Geniet maar mee: foto's mede gemaakt door zwager Peet. Nogmaals dank!

Een fors roedel kaalwild

Ze leken wel tam.....



OZW 22.20 uur



EDELhert

Bedankt, Peet. Prachtige foto!!

Misschien is de achterste Ceasar wel.......

Schele lens.......of zijn het er twee?

...........

Nederland, o Nederla-and.................

Voor de bronst begint gaat het andere deel van deze blog nog enkele weken naar de Veluwe. Om het actueel te volgen adviseer ik regelmatig op onze twitter te kijken: www.twitter/grofwild.com

Tegenvaller....

Lang heb ik nagedacht over wat ik zou schrijven. Diep in mijn hart overheerst een teleurgestelde teneur. Diep in mijn hart wil ik nu gaan klagen, maar wat schiet ik ermee op. Ik kan mijn tijd beter besteden door een realistische weergave te geven van mijn wildervaringen. De achterliggende tijd vele malen er op uit getrokken om wild te spotten. Op vele manieren, met vele personen, onder vele barre omstandigheden. Nee, de zomer is niet wat menig mens dacht dat die zijn zou. Toch maar niet klagen. Al met al heb ik vrij veel herten gezien. iets dat niet voor iedereen is weggelegd. Diverse malen mensen gesproken in het veld die niets gezien hadden. Dit is mij slechts eenmaal overkomen. Laat ik beginnen met mijn grootste blunder......... Ik moest wat moed bij elkaar verzamelen om het bos in te trekken. eigenlijk had ik met mezelf afgesproken om niet te gaan. De regen kwam met bakken uit de hemel. Toch de stoute schoenen, of beter  gezegd laarzen aangetrokken. Niet onverdienstelijk. Al spoedig ontdekten we, ja er waren nog twee lotgenoten gek genoeg om zich nat te laten regenen, een mooi roedel, Laveiend schenen ze geen last te hebben van de regen. Wel van ons, zo leek het. Al spoedig werden we opemerkt, maar we bleven goed in de dekking LIGGEN (zeiknatte varens). Rustig gingen ze verder met grazen. Een paar aardige foto's kunnen maken. Later op deze toch kwamen we weer een roedeltje tegen. Ook nu probeerden we èèn te worden met de omgeving en gingen de dekking wat in. Het roedeltje liep rustig verder. Prachtig, maar vanwege de regen te donker om foto's te maken. Al genietend van het roedel verlaten zes dassen hun burcht. Nog geen vijf meter bij mij vandaan. Mooi om te zien. Kort daarna zie ik voor mij in het gras een donker laag dier. Ik geloof mijn ogen niet, kijk nog eens goed en zie daar een dag op ongeveer drie meter afstand naar mij kijken. Wat een mooi dier!! Voor een foto was het te donker, helaas. NEE, NATUURLIJK NIET, OP ZO'N AFSTAND KAN JE MET GEMAK FLITSEN!!!!!!!!!!!! Das pech, das weg. Heel jammer en gewoon lomp.

Wat me opviel was dat er weinig bokken te zien waren de laatste dagen. Ook vond ik de hinden behoorlijk schuw. Een drukte in het bos is daar wellicht de oorzaak van. Toeristen en jagers. Veel afschot. Tja, het is nodig. Daarnaast valt het niet mee om mooie foto's te maken. Of te donker, of te ver, of er staat een boom voor (grote kans in het bos). Daarom heb ik samen met collegablogger Leo (wildervaringern.blogspot.com) een keer gepost. Met camouflagenet, fotocamera en videocamera een mooi strategisch plekje opgezocht. Wachten tot de herten voor de lens kwamen. Nada, noppes en regendruppels. Weer kleddernat geregend, geen staart gezien. Dan zakt de moed je wel wat in de schoenen. Toch door blijven gaan. Iedere hobby heeft z'n ups en downs. Ik hoop dat het volgende maand 'goed'  gemaakt wordt. Wat zeur ik toch. Ik mag niet vergeten dat ik vrijwel iedere keer wat zag.

Een ander bijzonder moment. Op een morgen weer op pad. Zowaar, direct van de camping af stonden er enkele bokken, niet ver van de weg. Het was nog te donker voor een foto. Kijker op de neus en genieten maar. Van mensen moesten de herten niet veel hebben en besloten ze het nabijgelegen maisveld op te zoeken. Eèn van herten ging door een soort greppel, de ander besloot over een landbouwtoegangshek te springen. Echter, dit hek was nog eens verhoogd met schrikdraad tegen de herten. Daar had Hubertus niet op gerekend. Met luid geraas ging het stroomdraad aan flarden en het hert was uit balans gebracht in zijn sprong waardoor het op z'n plaat ging.......onvoorstelbaar. Even dacht ik dat z'n gewei afbrak, zo'n klap. Gelukkig krabbelde hij weer op en vervolgde zijn pad.

Deze week volgt er meer. Ik heb toch heel wat te schrijven zo blijkt..... Ook volgen er meer foto's.

Gelukkig foto's kwijt

Beetje vreemd opschrift voor een hobby-natuurfotograaf. Toch zijn er geheugenkaartjes waar mooiere foto's op staan of stonden. Op één of andere manier ben ik een aantal mooie foto's kwijt geraakt, maar gelukkig was ik die tochten niet alleen. Zwager Peet heeft ze gelukkig op de pc staan. Binnenkort maar een afspraak plannen. Het feit dat ik niet heel erg baal, heeft ook alles te maken met de wat magere belevenissen. Of als de belevenis wel de moeite waard was, dan waren de lichtomstandigheden dusdanig mager dat foto's maken niet lukte. Ik wil u niet al teveel vermoeien met landschapsfoto's omdat dat niet op een grofwildblog thuishoort, maar toch voeg ik enkele plaatjes toe. Want al is het wild niet wild, één zijn met de natuur, het ontwaken van de dag, de mist en nevel, de stilte kan toch wel gezien worden als pleister op de wond.

Natuurlijk mag ik niet klagen. Iedere tocht heb ik wel iets gezien. Iedere tocht was weer uniek op zichzelf. Iedere tocht weer die adrenaline gevoeld. Het is gewoon verslavend. Te weten dat ik een springende bok zag, die geen erg had in het schrikdraad dat boven het hek was gespannen. Met een groot kabaal brak tijdens zijn sprong het schrikdraad en het hert viel ongelukkig op zijn gelaat.

Te weten dat ik zeker twintig minuten heb staan te kijken naar een grote bok die z'n gewei aan het schuren was. Wat een geweld. Prachtig, toch.

Mijns inziens vallen de roedels steeds meer uit elkaar. Het zien van een roedel van vijftig is al even geleden. Ook opvallend is het grote aantal zwijnen op Staverden......

Gelukkig is (voor mij) de zomer nog niet ten einde. Ik hoop dat de toeristendruk wat afneemt, zodat het wild zich weer wat beter laat zien. Want ik ben al behoorlijk wat bekenden tegen gekomen in het bos. ook wel eens leuk, maar ik zie ze liever op de markt ofzo. We geven de moed niet op en gaan gewoon door met de geweldige hobby.

De bokkenwei, dat is lang geleden.....

Kapitaal hert, slechte lichtomstandigheden

Geen wild, toch genieten

Je moet er alleen oog voor hebben.....

Typisch kroondomein

Nat in het bos

Helaas, dit is alles op dit moment.....maar kijk snel weer, want .....................