Mooie herten

Hoewel het buiten nog grauw en grijs is, zien we de herten al meer en meer op de lopers. Af en toe een toevalstreffer, waaronder een flink roedel kaalwild (60 stuks) tijdens een zondagse wandeling. Om 14.30 uur!!! Of tijdens een wandeling met de hond kom je zomaar enkele herten tegen. Wat een geweldige omgeving. Het voorjaar dient zich aan. Voorzichtig komt het haarmos weer door, de eerste knoppen botten uit, de vogels laten zich horen en de dagen worden langer. Heerlijk, een prachtige periode breekt weer aan. Toch lijkt het erop dat er nog voedselschaarste is omdat er volop wordt geschraapt aan bast. Met name de wilde varkens lijken actief. Vele overstekers. Zowaar ben ik getuige geweest van een parende keiler. Wat een oergeluiden!! Hieronder weer enkele plaatjes van de meest recente foto's. Hoe lang zullen de geweien nog prijken op hun hoofden??

 

Uit het handje.....

 

Alles op scherp

 

Knaagbast



Kroongewei?

 

Winterse omstandigheden

De achterliggende weken hebben we te maken gehad met echte winter. Zeer lage temperaturen. Deze weerhouden mij echter niet om er op uit te trekken. Integendeel. Juist de winterse omstandigheden maken het extra aantrekkelijk in het bos. De achterliggende weken ben ik er dan ook regelmatig op uit gegaan. 'Gewapend' met mijn fototoestel speur ik naar sporen. Goed te zien in de sneeuw. Activiteit genoeg zo te zien. Naast verschillende overstekers heb ik ook oog in oog gestaan met een rotte zwijnen. Iets wat ik altijd al gehoopt heb: varkens in de sneeuw. Ja, als je de kou wtrotseert lijkt daar wel een beloning aan te hangen. Want ondanks het feit dat er (relatief) weinig activiteit is, heb ik toch met grote regelmaat mooie dingen gezien. Foto's zeggen meer dan duizend woorden, dus ik stop met schrijven en plaats hieronder verschillende foto's. De foto's zijn overigens nog niet volgens de methoden en techniek zoals ik die vandaag geleerd heb op de natuurfotografiecursus. Dat komt nog wel.

Troosteloos?

Omdat ik vanmorgen de moed niet kon opbrengen om mijn bed te verlaten voor een wildtocht, ben ik vanmiddag maar gegaan. Ik was van plan het Kroondomein te bezoeken, omdat daar de dagkans het grootst is. Gehuld in mijn groene pakkie met camera en verrekijker om de hals begon ik de voettocht, niet wetende waar hij eindigen zal. Er leek weinig te beleven. Het was erg nat in het bos. Een grijze lucht liet zo nu en dan wat vocht los. Regen kan je het niet noemen, maar een luchtvochtgheidsgehalte van 98% komt in de buurt. Toch geniet ik weer met volle teugen van de winterslaap in de natuur.

Alleen de typische wintergasten/vogels laten zich horen. Twiep, twiep, twiep klinkt het vanuit een mezenkeel.Een specht hakt of zijn leven ervan afhangt. Wat klinkt dat mooi in het verder doodstille bos. Een groep goudhaantjes springt van tak op tak van een jong dennen bos. Er zijn zat verse prenten te zien ik dwaal steeds dieper in het bos. Geen enkel geluid, dan het zachte ruisen van de naaldbomen. Wat heeft onze koningin een geweldig mooie tuin!!

Niet veel later stuit ik op een rustig laveiend roedeltje kaalwild. Wat zijn ze donker... Omdat er weinig beschutting is in het winterbos kunnen zij mij zien, mar ik hen. Ik posteer mij om een foto te maken en druk af zonder de verwacht5ing te hebben dat de foto lukt. Er zitten nog zoveel takken voor. Wonderbaarlijk genoeg lukken de foto's. Wat een toestel!! (Sluikreclame: Canon power shot sx 40 HS)

Een klein half uurtje later zie ik beweging in een halfopen (naald)bosgebied. Ik ga door mijn knieen en wacht op wat komen gaat. Een rotte vakens maakt zich los uit de dekking. Ze hebben mij gezien!! Met een beetje geluk steken ze het pad over waarik loop. Filmen, dacht ik. Zie het resultaat.

Heuvel op heuvel af, paadje links, paadje rechts. Ik dacht ongeveer te weten waar ik was, totdat mijn richtingsgevoel wat anders zei dan mijn orientatiegevoel. Al dwalend zocht ik naar herkenningspunten in het gebied. Ik hoopte dat mijn richtinggevoel juist was, want ik dwaalde nog steeds in het stille bos. Uiteindelijk kwam ik op een grindpad. Richtingsgevoel was dus goed, want nu wist ik zeker waar ik was......voorbij de Hoge Duvel. Een mountainbiker bevestigde dat. Poeh......wat een stuk nog om naar Mennorode te lopen.

Wintersport

Hoewel de verleiding zeer groot was om te blijven liggen vanmorgen, heb ik toch maar de stoute schoenen (beter gezegd bontlaarzen) aangetrokken. Zes lagen bovenkleding verder ben ik op de fiets gestapt. Al snel wist had ik geen spijt meer. Wat een stilte!! De weinige geluiden die er waren, werden gedempt door de sneeuw. Een schitterend sneeuwdek versiert de Veluwe. In het halfdonker glibber ik op de onbestrooide en ongerepte paadjes. Op een pad staat een ree. Hij maakt zich uit de voeten als hij mij ziet. Genietend van de opkomende zon fiets ik door het steenkoude bos. Hoewel je zou verwachten om een poolvos en een ijsbeer te ontdekken, staat er zowaar een mooi edelhert in de dekking van een bos. Wel een kwartier hebben we elkaar aan staan de kijken. Hij verroerde zich nauwelijks, ik ook niet. Enkele foto's kon ik maken. Leuk. Omdat hier het fietsen te zwaar werd (stadsfiets:)) ging ik maar een stukje lopen. Heerlijk. Er lag nog zeker twintig centimeter sneeuw. Het sneeuw knerpte onder mijn laarzen. Ik bevond me in een idyllisch boek!! Enkele reeën hadden mij allang ontdekt voordat ik hen zag. In een rustig tempo zochten zij een veilig heenkomen. Verder was het weinig qua wild. Wel veel prenten, mooie sneeuwwissels en gewroet. Totdat.....ik het ultime moment van de morgen beleefde. Een mooi hert stak een weiland over. Dat wordt DE sneeuw wildfoto dacht ik. Ik remde (met voorrem) en bleef ternauwernood op de been, handschoenen uit, fiets neer gegooid, camera aan, inzoemen en..........klik, klik, klik. Hert weg! In de bossen klonk alleen nog gekraak. Al deze consternatie hebben ervoor gezorgd dat de enige foto bijna mislukt is. Maar toch.....een hert in de sneeuw! Genietend van de natuurpracht fietste ik huiswaarts. De bospaden waren niet meer te onderscheiden, gelukkig weet ik de weg, maar fietsen in zo'n sneeuwmassa is echt topsport. Gelukkig had ik daardoor al snel geen last meer van de kou. Thuisgekomen begon ik te gloeien tot laat in de middag. Heerlijke start van de dag. Omdat woorden tekort schieten om deze belevingen weer te geven, doe ik hierbij een aantal foto's, al kunnen die ook het gevoel niet verhalen.

Winterwoud

Het is stil in het bos. Het donkere decemberweer is niet bepaald hetgeen naar buiten trekt. Het miezert een beetje. Toch fietst er door de bossen op de Veluwe een eenzame liefhebber. Bewapend met zijn nieuwe camera. Eindelijk weer eens tijd om er op uit te trekken. et was geen onverdienstelijke tocht voor de tijd van het jaar. Acht herten en een varken. Maar meer dan dat.....heerlijk genoten van de rust en stilte. Ik kreeg het al snel warm, want ik was veel te dik ingepakt. Enkele hinden had ik gespot, maar dezen maakten zich direct uit de voeten. Zeer schuw....vanwege bejaging? Achter het schooltje mijn geluk maar eens beproeven. Ja, achter op het weiland liepen een aantal spitsers. Ik maakte mij klein en het fotograveren kon beginnen. Inzoomen en klikken. De lichtomstandigheden waren zeer beneden peil, maar toch heb ik kunnen afdrukken. Lange sluitertijd, maar dat hindert niet. Ze liggen vast op de plaat. Geniet mee..........en de foto's worden alleen maar beter, want ik ga een fotocursus doen bij Yvonne van der Mey: wildfotografie!

Alleen geen goede foto's

Hoe lang kan het stil blijven op de blog? Nu, de stilte wordt weer even verbroken. In deze toptijd ben ik zeer regelmatig in het woud te vinden. Alleen, of met andere liefhebbers. Inmiddels hebben we DE bronstnacht achter de rug. Een deel van de nacht zelfs beleefd op de rug....verslapen na een tukkie.

Een hele nacht opblijven was wat teveel van het goed........verder niets meer gezien

Hoewel ik mijn belevenissen niet kan verfraaien met (eigen) foto's wil ik toch nog enkele belevenissen vertellen. Als inwoner van Elspeet ben ik in de zeer gelukkige gelegenheid om te gaan wanneer ik wil. Na een personeelsvergadering ben ik compleet leeg. Direct na het eten spring ik op de fiets op zoek naar het grofwild. Daarnaast is het meerdere malen gebeurt dat ik na een vergadering nog even ga luisteren voor ik naar huis ga. Het zijn thuiswedstrijden. Heerlijk. Ook onderweg wil ik nogal eens wild tegenkomen. Al twitterend maak ik dit mijn volgers bekend.

Op een zaterdagmorgen hadden we afgesproken om met vrienden een wildtocht te maken. Voor mij altijd spannend, want gaan we ook wat zien en horen? Het blijft wild. Na een fikse wandeling zonder al teveel activiteit stuitten we op een flink bronstroedel. Het hert had de grootste moeite om zijn dames bij elkaar te houden. De toeristendruk deed hier geen goed aan. De herten moesten enerzijds de concurrentie in de gaten houden vanuit het bos, maar anderzijds ook het menselijk volk dat al maar dichterbij kwam. Toch hebben we het erg mooi kunnen zien. Een grondmist kwam opzetten en dat maakte het beeld des te mooier. Genietend van dit schouwspel begonnen er twee herten met elkaar te vechten. Super. Collegablogger www.wildervaringen.blogspot.com was juist met een journalist van de krant aan de juiste kant van de mistbank alwaar hij dit gevecht heeft weten vast te leggen.

Verder vind ik de bronst heel wisselend. Er zijn zeer goede momenten geweest, maar ook zeer mindere. Soms dacht ik: het is over, maar de avond erna was het weer feest. Het blijft een prachtig mooi fenomeen.

In de achterliggende periode met veel gropjes op pad geweest, met wisselende resultaten. Verder ben ik bezig geweest met presentaties en er bestaat een nieuw blog www.grofwildfoto.blogspot.com

Helaas heb ik weinig goede foto's vanwege de vroege duisternis. Ook ga ik weer vaak met mijn videocamera op pad om een nieuwe presentatie te kunnen maken. Vorige week had ik weer een heerlijk moment. Ik zat verscholen onder een boom te wachten op wat er komen gaat. Mijn moeite werd beloond. Een spitser, hinde en kalf kwamen heel rustig mijn beeld binnen gelopen en liepen in een rechte lijn op mij af, tot ongeveer twintig meter. Helaas moest ik toen het bos uit vanwege de tijd, maar het zijn geweldige beelden geworden.

Foto gemaakt door Andrea uit haar werk, super toch

Ik plaats hierbij wel een foto van mijn vrouw. Onderweg uit haar werk: 16.45 uur, een burlende bok. Zij enthousiast. Supervrouwtje.

Nieuwe blog erbij

Ik heb leuk nieuws. Er is een nieuwe blog bij. Een grofwildfotoblog. Iedereen die wel eens een leuk plaatje gemaakt heeft van een hert, zwijn of ander grofwild soort, wordt uitgenodigd om deze te mailen naar grofwildfoto@gmail.com. Dan zal ik ervoor zorgen dat deze foto geplaatst wordt op een algemene blog. De eerste foto is al geplaatst.... Doe je mee?



www.grofwildfoto.blogspot.com

Traditie in september

Zoals u gewend bent, plaats ik in deze tijd van het jaar altijd de link naar een 'bonstweide' in NP de Hoge Veluwe Klik hier: webcam Hoge Veluwe. Het kan nogal eens mooie plaatjes opleveren voor degene die vanuit huis wild willen kijken.

Warm worden voor de bronst

Dagelijkse ontmoetingen

Het wonen op de Veluwe heeft als voordeel dat je  vaak wild kan kijken. Zomaar uit je werk 's avonds een rondje wild. Of gewoon overdag een onverwachte ontmoeting. Gewoon op een mooie zaterdagochtend op pad. Er ontstaan soms hele leuke gesprekken met wildliefhebbers en jagers. Je hoeft geen haast te hebben om je aantallen te scoren. Gewoon tijdens de 'gouden uurtjes' blijven kletsen. Niet de druk van, ik moet verder om wild te zien. Lekker rustig blijven genieten van een laveiend roedel, op je gemak wachten aan een veelbelovend weitje. Dit is werkelijk geweldig. Het verschil is zo groot met de randstad. Zou het ooit vervelen? Ik kan het me niet voorstellen. Ik heb het gevoel dat je hier veel dichter bij de natuur leeft. Logisch, je leeft er in. Het is een genot om op je fiets te stappen op weg naar je werk. Door het BOS.........

Je moet er wel oog voor hebben. En dat heeft mijn vrouw. Kort geleden waren wij boodschappen wezen doen. Opeens zei Dré: herten!!! Klaarlichte dag. Voor ik het bedoelde roedel had ontdekt, had Dre haar fototoestel al paraat. Zie hieronder het resultaat. Een plaatje en een vroutje om trots op te zijn. Het is geweldig leuk om te merken dat je vrouw vol enthousiasme achter je (hobby) staat.

Koffie met melk??

Het kunnen ook niet altijd scherpe foto's zijn, toch mooi

Een ander leuk moment was een ontmoeting in het veld. Zaterdagmorgen een fikse wandeltocht op het programma. Prachtig weer, mooie zonsopkomst, lichte nevel. Echt goed was het niet qua wild. Teveel verwend? Op een enkele foto van een sprong reeën onder slechte (licht)omstandigheden na, was het niet veel. Totdat er vlakbij de weg een (onbekende) wildspotter oog in oog stond met een prachtig edelhert. Wij voegden ons bij deze man uit Drente. Trots keek hij (het hert) in onze richting. Wat een zelfvertrouwen straalde hij uit. Een hert dat zeker mee gaat doen in de bronst. De nek begint al te zwellen, het gewei is geschuurd en de manen zijn in ontwikkeling. Helaas, mijn foto kreeg ik niet scherp. Er volgde een leuk gesprek met de collegaspotter. Wederzijdse wildervaringen werden uitgewisseld. Heerlijk om te zien dat anderen bezet zijn met dezelfde passie. Peter Hoogenberg bood aan om zijn scherpe foto te mailen. Ik ben hem dank verschuldigd dat hij dat niet bij woorden heeft gelaten. Daarom prijkt onderstaande foto op de blog. Mijn eigen foto was niet blogwaardig qua scherpte.

Peter Hoogenberg, bedankt

Eindelijk weer eens...

Ik heb goed nieuws. Hoewel het vier maanden gelden is dat ik iets gepost heb, kan ik een nieuwe start garanderen. De extreme radiostilte heeft niet te maken dat ik niet op pad ben geweest, maar omdat ik het te druk heb gehad met de verhuizing. Ja, verhuizing!! Naar ELSPEET! Vandaag is mijn internet aangeloten en wil alvast enkele beelden doorgeven van de achterliggende weken. Vele malen het bos in getrokken en weer van alles meegemaakt. Erg verwend word ik niet, want het is weer mager. Toch de keren dat ik echt voor niets ga zijn niet te tellen omdat ze er gewoon niet zijn. Een magere dag. Zo kwam ik op een ochtend thuis na een pittige wildtocht. Het resultaat was matig in vergelijking met de dag ervoor: we hadden 'slechts' veertig stuks roodwild gezien (en de meeste ver weg).  NOp de parkeerplaats aangekomen ontmoet ik een vader en zoon die ook op pad zijn geweest. Vanwege mijn groene outfit vroeg de vader of ik wat gezien had. Zonder ook maar een aantal te noemen zei ik dat het niet veel was deze morgen. Op mijn wedervraag aan hen of zij wat gezien hadden, klonk hun enthousiaste antwoord: Ja, een zwijn!!!! Toen realiseerde ik me weer dat ik veel teveel verwend ben.

Op lavei

Dit jaar lijkt in het teken te staan van het ree. Tijdens de reeenbronst hele mooie bronsttafereeltjes gezien en gehoord. In combinatie met de fiep heb ik een drijvende reebok zien en horen blaffen. Alsof een waakhond aansloeg. Geweldig.

Alle leeftijden

Dominantie bepalen

Overwegend veel reewild

Reekalf

Verder heb ik de achterliggende periode de verschillende stadia van het gewei zien ontwikkelen. De herten maken zich weer op voor de bronst. De feistijd is begonnen. Geschuurde geweien, uiteenvallende hertenroedels en dominatiebepalende hinden. Prachtig.

Geschuurd en in bast

Overstekend wild

Afgelopen zaterdag heerlijk een halfuur aan een weitje gelegen om een mooi roedeltje aan te spreken. Hun ongedwongen gedrag observeren, de leeftijden ontdekken. Wat is de schepping toch bijzonder mooi. En dat ik daar nu mag wonen. Ik hoop spoedig weer een nieuw bericht te plaatsen en u op de hoogte te houden van de bronstperikelem.