Zwijnenradar

Hier weer eens een bericht op mijn blog. In de vakantieperiode heb ik zeeën van tijd om op pad te gaan. Dat doe ik dan ook met plezier. Veel morgens en avonden ben ik al dan niet met gasten op pad gegaan om het grove wild te aanschouwen. Erg ver hoef ik niet te gaan, want inmiddels ben ik dusdanig bevoorrecht om aan de bosrand te wonen met de herten en vossen letterlijk op steenworp afstand. Wat een genot. Vele malen zie ik tijden het uitlaten van de hond wild. Genieten met een hoofdletter.
Om nu te zeggen dat de wildervaringen adembenemend zijn is wat overdreven. Zeker op de dagen dat veel toeristen op zoek gaan naar de grote viervoeters, trekt het wild vroeg (of laat) weg. Neemt niet weg dat ik toch mooie dingen gezien en beleefd heb. In de achterliggende weken ben ik ook weer vrij druk geweest met wildpresentaties. Via kerk, vakantieadressen en kampen mag ik regelmatig optreden om mensen enthousiast te maken voor wild. Ook in de komende bronst staan weer enkele excursies gepland. Erg leuk om ook op deze manier bezig te zijn met je hobby.

Een belevenis.
Het gebeurt nogal eens dat we bezoek krijgen van familie of vrienden met kinderen. Na de koffie is het steevast de vraag: gaan we wildkijken? Mijn tegenvraag is dan: wat wil je zien? Herten of zwijnen. Vorige week was het antwoord: zwijnen. Wij in de auto gestapt om zwijnen te kijken bij Niersen. Niet moeilijk, want daar lopen ze iedere avond. Via een prachtige route bereiken we tegen de schemering de place to be. Veel vakantiegangers (60/70?) staan te wachten op het 'wild'. Tja, de echte liefhebbers denken er anders over, maar het zijn in ieder geval zwijnen. Al snel zien we de eerste zwijnen uit de dekking treden. Ze doen zich tegoed aan het vele mais wat gevoerd wordt. Aan de zijlijn staat een faunabeheerder het tafereel te filmen. Kinderen lopen dwars door de schrokkende zwijnen. Enfin, net als de andere avonden verwacht ik er nog veel meer. Ik pak opzichtig mijn telefoon en dan begint het spel. Ik zeg tegen mijn gasten: 'Even op zwijnenradar kijken of er nog meer zwijnen aankomen'.  'Ja, hier is die berk, dan moet daar die dikke beuk staan. Ja, hier staan we goed. Even kijken of er wat te zien is in de omgeving.' In mijn ooghoeken zie ik enkele mensen hun oren spitsen.......elkaar aanstotend en mijn kant op knikken. Nogmaals laat ik de term 'zwijnenradar' vallen en zeg wijzend op mijn scherm tegen mijn (van tevoren ingelichte:)) gasten: 'Kijk eens, er komen er nog aardig wat aan'. Ze bevestigen dat enthousiast. Nog geen twintig seconden later komt er STOMTOEVALLIG een rotte zwijnen uit de richting die ik aanwees. Verbazing, bewondering en ongeloof werd al snel omgezet in het genieten van het Veluws 'wild'.


'Zwijnenradar'

Die mensen geloofden echt dat ik op mijn telefoon de zwijnen kon traceren. Even later hoorde ik de mensen praten over chips en magnetische straling. Het was een groot raadsel hoe ik dat toch kon weten. Vanbinnen bulderde ik van de lach, maar liet deze mensen lekker in hun waan.

Een prachtige ree bij het Tonnetjesdel

 

Winterse omstandigheden

De achterliggende weken hebben we te maken gehad met echte winter. Zeer lage temperaturen. Deze weerhouden mij echter niet om er op uit te trekken. Integendeel. Juist de winterse omstandigheden maken het extra aantrekkelijk in het bos. De achterliggende weken ben ik er dan ook regelmatig op uit gegaan. 'Gewapend' met mijn fototoestel speur ik naar sporen. Goed te zien in de sneeuw. Activiteit genoeg zo te zien. Naast verschillende overstekers heb ik ook oog in oog gestaan met een rotte zwijnen. Iets wat ik altijd al gehoopt heb: varkens in de sneeuw. Ja, als je de kou wtrotseert lijkt daar wel een beloning aan te hangen. Want ondanks het feit dat er (relatief) weinig activiteit is, heb ik toch met grote regelmaat mooie dingen gezien. Foto's zeggen meer dan duizend woorden, dus ik stop met schrijven en plaats hieronder verschillende foto's. De foto's zijn overigens nog niet volgens de methoden en techniek zoals ik die vandaag geleerd heb op de natuurfotografiecursus. Dat komt nog wel.

Geen Ceasar, maar toch zeer tevreden

Aangewakkerd door het immense hert ben ik extra gemotiveerd om er op uit te trekken. En dat is eigenlijk het enige wat je moet doen om wild te zien. Er (op) uit!!! Zowel 's morgens als 's avond de wouden betreden op jacht naar dat ene grote hert. Maar iedere keer wordt mijn aandacht afgeleid door andere schitterende tafereeltjes. Zo ook vanmorgen. Samen met mijn vrouw op wildtocht. Eerst een stukje met de auto om vervolgens het biotoop van Ceasar te betreden. Nog geen 300 meter van ons huisje moest ik de auto al stil zetten voor een mooie bok die door de maisvelden op levei was. Hier even geen foto van, vanwege het filmen. Je komt oren, ogen en apparatuur tekort bij het zien van zulk een schoonheid. Na enige tijd vervolgen wij onze weg. Niet lang daarna werden we weer opgehouden door een prachtig roedeltje edelherten. Zo ging het  nog even door. Prachtig.

Het blijvende spel tussen duisternis en camera

Ja, daar staan er twee......heerlijk die spanning. Helaas wel wat ver, maar de paden zijn toegankelijk. Behoedzaam lopen we het pad verder af. We zetten onze voetstappen op het gras om zo min mogelijk geluid te maken. Onder dekking van een haag sluipen we naar de plaats waar we zoeven de twee hinden zagen staan. Twee???? Tweeënveertig, zo telden we. Op het gemak lag en liep daar een roedel kaalwild met smaldieren, kalfjes en hinden. Onvoorstelbaar. Wat een bof. Het werd nog leuker, helemaal in de andere hoek van het veld stonden een aantal bokken (nog gebroederlijk) al likkebaardend hun hinden uit te kiezen voor de bronst. Ik heb genoten van dit onvoorstelbare tafereel, werkelijk prachtig. Ik laat Ceasar vandaag maar met rust. Ik heb 'genoeg'.

Hinden op lavei

Altijd alert

Ik moest volledig uitzoemen om het roedel erop te krijgen

De mannen bekijken het roedel van een afstandje

Tot slot kwamen we nog een prachtige spitser tegen. Je zou bijna vergeten van dit mooie dier te genieten, na het zien van bovenstaande aantallen. Natuurlijk, bijzonderheden zijn altijd leuk, maar laten we ook blijven genieten van elk dier. Het is nota bene de vrije wildbaan!! Viva la Elspeet.

Een 'puber'



Tussendoortje

Afgelopen maandag onverwachts in ons huisje in Elspeet geslapen in verband met een bezoekje op de Veluwe. Op deze zeer warme dag samen met ons nichtje Femke op pad gegaan. Vrij laat op de avond. Niet onverdienstelijk. Geweldige dingen gezien en heel duidelijk aan ons nichtje uit kunnen leggen wat het verschil is tussen een ree, een kalfje en een hinde. Ook zagen we enkele geweidragers in bastgewei. Helaas, helaas, helaas is het niet mogelijk om in het donker mooie foto's te maken, want toen de schemering behoorlijk inzette zagen we op een normaal gesproken leeg veld enkele herten staan. De verrekijker had nog wel voldoende lichtinval om de gedaanten goed te ontwaren. Een middelgroot hert was aan het laveien, had ons niet door. Zijn compaan was enkele maten groter. Een kapitaal gewei torende op zijn kop. Wat een uitstraling. Wat een kracht. In de bronst zal menig hert een straatje om gaan voor deze heer en meester. Even flitste het boek 'Ceasar' door mijn hoofd. Zelden, of misschien wel nooit een hert gezien met een gewei en een schachthoogte van deze omvang. Zeer imposant!! Helaas moet ik het wat dit betreft met woorden doen, maar de komende periode zal ik daar regelmatig postvatten om hem op de gevoelige plaat te leggen. Niet alleen voor de lezers van de blog, maar zeker ook om dit hert nog eens te zien!! Hieronder een niet zelfgemaakte foto van het legendarische hert: wordt vervolgd.

Toch kan ik wel enkele foto's laten zien die ik dinsdagmorgen zelf gemaakt heb. Zowaar, onderweg naar mijn werk (hoe mooi kan het zijn), zag ik twee bokken door de dekking heen. Auto aan de kant, toestel van mijn vrouw gepakt en een foto gemaakt. Twee werden al snel zes. Mooie geweidragers kwamen een houtwal door en gingen er in grote vaart vandoor over het veld waar ik aan stond. Waarschijnlijk waren ze gestoord, want het leek alleszins op vluchtgedrag. Het kwam zeker niet door mij, want ze vluchtten mijn aknt op. Snel wat foto's geschoten, maar dat gaat natuurlijk ten koste van de kwaliteit, maar om nog een verhaal op te hangen zonder bewijs lijkt mij de geloofwaardigheid niet ten goede komen:). Ook dit was weer op een veld dat voorheen altijd leeg was. Dit biedt perspectief. Ik was wel iets te laat op mijn werk, maar dat heb ik er graag voor over.  



Overstekend kalf



Eindelijk....

....Weer eens op de Veluwe.

Vorige week zijn we weer eens op de Veluwe geweest. Wat is het ook in deze periode van het jaar prachtig op de Veluwe. De diep rode/bruine kleuren van het bos! Het zonnetje er op. Het wild. In een woord genieten.

Het was wel even wennen om, i.p.v. aan het einde van de avond, aan het einde van de middag wild te gaan kijken. Altijd afwachten en spannend of we nog wat wild zouden zien. Het was toch even geleden dat we in deze omgeving wild gekeken hadden dat je toch even moet afwachten waar het wild zich ophoud. Maar we zijn niet voor niets op stap geweest. Onze eerste ontmoeting was met een nog relatief jonge bok. Mooi beest, alleen sterk vermagert door de bronst. Hij zal nog veel moeten eten om aan te sterken voordat de winter haar intrede doet.

Vervolgens nog een prachtig roedeltje hinden met spitsen gezien. Het was echt weer genieten. Wat me opviel is dat het wild zich goed liet observeren en niet schuw was. Jammer genoeg was het te donker om mooie foto's te maken.

De bronst voorbij?

Een snelle oversteker ......

Afgelopen weekeind weer heerlijk genoten van ons eigen optrekje op de Veluwe. Verschillende malen erop uit geweest om van de natuur te genieten. Genieten is niet moeilijk op de Veluwe . De boslucht , de kans op wild, de paddestoelen , de natuur. Samen met Peter enkele plaatsen afgegaan. Daar waar het een week eerder nog goed was. Helaas , we moesten ons nu tevreden stellen met hier en daar een slappe burl. Terug naar het huisje om een beetje te slapen. Om vijf uur keren we terug. Slechts drie uur later!

De ochtendtocht eigenlijk hetzelfde laken en pak . Hier en daar wat activiteit , maar om te zeggen geweldig? Nee! Helaas. Toch mogen we niet ontevreden zijn. We hebben wel weer wat gezien. In de schemering weliswaar .

in de verte een bronstroedeltje ........ telelens?

Tijdens een rondje wild zagen we een mooi roedeltje in de verte staan. Leuk om Anja eens wat echt wild te laten zien. Verder dwong het weer ons al snel terug te gaan. Toch kon ik het niet laten. Toen de dames verzonken waren in een boek, heb ik nogmaals mijn biezen gepakt, en nog een rondje gemaakt. Troosteloos.....geen burl, oftwel niet hoorbaar door de mindere weersomstandigheden. Vlak bij 'huis'in de bocht schenen mijn koplampen over een weiland. Vele ogen lischtten op in het licht. Even stil blijven staan om het gade te slaan. De herten hadden er blijkbaar geen last van. Ze bleven rustig staan. Tevens schoven op de voorgrond drie lage dieren door de lichtbundel. Helaas kon ik niet zien of het vossen waren of dassen.

Hoezo , daginstand

Zondag tijdens een wandeling rondom het park weer ruim twintig herten gezien. Op klaarlichte dag. Enkele hinden schrokken van mij en schoten pardoes de weg over, vlak voor de neus van enkele fietsers. Op mijn knietjes tegen een boom kon ik genieten van een roedeltje kaalwild met enkele spitsers en een oudere bok.

Samenvatting wildtochten afgelopen weekeind

Een sfeerimpressie

Afgelopen weekeind voor het eerst naar ons vakantiehuisje geweest op de Veluwe. Het gevoel om naar een eigen stekkie te gaan in de o zo geliefde omgeving is met geen pen te beschrijven. En dat in de bronsttijd......
Vrijdagavond maar eens in de eigen tuin naar de burlende herten geluisterd. Redelijk goed gehoord, wel ver weg. De dagen erna wat wandelingen gedaan en de omgeving verkend. Niet zonder resultaat. Zaterdagavond reden we een stukje met de auto om de bronst wat dichterbij mee te maken. Uit de dekking kwam een prachtig roedel hinden.........gevolgd door een hert. Krachtig en imposant liep hij 'zijn' dames achterna. Een echt bronstroedel. Hij had op deze plaats geen concurrentie, dus hij liet zich niet horen. Tijdens een wandeling kwamen we op klaarlichte dag ook nog eens twee roedels tegen op tweehonderd meter afstand van ons huisje. Een roedel van 15 en een roedel van 29!!! De heldere frisse nacht van zaterdag op zondag deed de herten flink burlen. De berichten dat de bronst nog niet echt los is, gaat hier niet op. Op zeven, acht verschillende plaatsen was het geburl niet van de lucht. Na het luisteren (en kijken) niet helemaal naar huis en toch naar huis. Heerlijk. Tevens heb ik (nieuwe) plekken ontdekt waar ik menigmaal zal gaan zitten. Foto's heb ik helaas niet vanwege het feit dat ik de videocamera altijd bedien, toch zal hier iets op gevonden moeten worden, want een video klaarmaken voor de blog is vrij tijdrovend. Wellicht een leuk verjaardagscadeau.

Natuurschoon

Ik twijfel.......zal ik hier een smeuig verhaal schrijven over de wonderlijke pracht van een ontwakend Nederland of laat ik de beelden spreken.......ik kies voor het laatste........

"verplicht" rondje Veluwe

Afgelopen weekend i.v.m. trouwerij een "verplicht" rondje Veluwe moeten maken. Echt vervelend was het niet. Hoewel het pas middag was toch al mooie hinden (3 stuks) kunnen zien die op enige afstand van de weg door het bos trokken. Vervolgens 3 reeën in alle rust liggend in het grasland. En dit alles gewoon overdag vanuit de auto waar kunnen nemen.

Na het eten zijn wij vertrokken richting Hoog Soeren. Ook daar was het prijs. Op de prachtige heide achter Hoog Soeren (overigens een prachtig wandelgebied) hadden we een ontmoeting met een roedel kaalwild van 15 stuks. Helaas op dit soort momenten, wanneer je onvoorbereid op pad gaat, heb je geen fototoestel bij je.

Al met al was het een geslaagde dag, en o ja, de trouwerij was ook gezellig.

Een paar foto's

Foto's Kroondomein