Zwijnenradar

Hier weer eens een bericht op mijn blog. In de vakantieperiode heb ik zeeën van tijd om op pad te gaan. Dat doe ik dan ook met plezier. Veel morgens en avonden ben ik al dan niet met gasten op pad gegaan om het grove wild te aanschouwen. Erg ver hoef ik niet te gaan, want inmiddels ben ik dusdanig bevoorrecht om aan de bosrand te wonen met de herten en vossen letterlijk op steenworp afstand. Wat een genot. Vele malen zie ik tijden het uitlaten van de hond wild. Genieten met een hoofdletter.
Om nu te zeggen dat de wildervaringen adembenemend zijn is wat overdreven. Zeker op de dagen dat veel toeristen op zoek gaan naar de grote viervoeters, trekt het wild vroeg (of laat) weg. Neemt niet weg dat ik toch mooie dingen gezien en beleefd heb. In de achterliggende weken ben ik ook weer vrij druk geweest met wildpresentaties. Via kerk, vakantieadressen en kampen mag ik regelmatig optreden om mensen enthousiast te maken voor wild. Ook in de komende bronst staan weer enkele excursies gepland. Erg leuk om ook op deze manier bezig te zijn met je hobby.

Een belevenis.
Het gebeurt nogal eens dat we bezoek krijgen van familie of vrienden met kinderen. Na de koffie is het steevast de vraag: gaan we wildkijken? Mijn tegenvraag is dan: wat wil je zien? Herten of zwijnen. Vorige week was het antwoord: zwijnen. Wij in de auto gestapt om zwijnen te kijken bij Niersen. Niet moeilijk, want daar lopen ze iedere avond. Via een prachtige route bereiken we tegen de schemering de place to be. Veel vakantiegangers (60/70?) staan te wachten op het 'wild'. Tja, de echte liefhebbers denken er anders over, maar het zijn in ieder geval zwijnen. Al snel zien we de eerste zwijnen uit de dekking treden. Ze doen zich tegoed aan het vele mais wat gevoerd wordt. Aan de zijlijn staat een faunabeheerder het tafereel te filmen. Kinderen lopen dwars door de schrokkende zwijnen. Enfin, net als de andere avonden verwacht ik er nog veel meer. Ik pak opzichtig mijn telefoon en dan begint het spel. Ik zeg tegen mijn gasten: 'Even op zwijnenradar kijken of er nog meer zwijnen aankomen'.  'Ja, hier is die berk, dan moet daar die dikke beuk staan. Ja, hier staan we goed. Even kijken of er wat te zien is in de omgeving.' In mijn ooghoeken zie ik enkele mensen hun oren spitsen.......elkaar aanstotend en mijn kant op knikken. Nogmaals laat ik de term 'zwijnenradar' vallen en zeg wijzend op mijn scherm tegen mijn (van tevoren ingelichte:)) gasten: 'Kijk eens, er komen er nog aardig wat aan'. Ze bevestigen dat enthousiast. Nog geen twintig seconden later komt er STOMTOEVALLIG een rotte zwijnen uit de richting die ik aanwees. Verbazing, bewondering en ongeloof werd al snel omgezet in het genieten van het Veluws 'wild'.


'Zwijnenradar'

Die mensen geloofden echt dat ik op mijn telefoon de zwijnen kon traceren. Even later hoorde ik de mensen praten over chips en magnetische straling. Het was een groot raadsel hoe ik dat toch kon weten. Vanbinnen bulderde ik van de lach, maar liet deze mensen lekker in hun waan.

Een prachtige ree bij het Tonnetjesdel

 

Zomer 2013

Wat een genot om tijdens een zomer als deze op de Veluwe te mogen wonen. Vele malen ben ik het bos in getrokken met wisselend resultaat.
Terwijl ik in alle vroegte op mijn fiets stap zingen de vogels hun hoogste lied. Langzaam ontwaakt de natuur. Ik kan wel zeggen dat de natuur 's morgens op z'n mooist is. Zeker op mooie zomerochtenden. Een lichte grondmist geeft een sfeertje van jewelste. Vaak is het zicht dan minder, maar je blijft hopen op een moment dat er een hert opdoemt in de nevel. In de achterliggende vakantieperiode veel mensen tegen gekomen met dezelfde bedoeling: wild! Ouwe bekenden. Leuk. Aan de andere kant was er ook een dip merkbaar in de wildzichtbaarheid. Ik ben zelfs een keer 's morgens wezen fietsen dat ik diep in het bos zeven weghollende hinden zag en verder niets! Ook een wandeling met vakantiegangers, normaal gesproken een route met gegarandeerd wild; nu op 800 meter afstand twee geweidragers en verder niets! Dan spreek je collega-wildspotters en die blijken wel wild te zien. Frustrerend? Nee....., natuurlijk is het leuk om wild te zien, daarvoor ga ik tenslotte mijn bed uit, maar ook zonder wild is de natuur zo geweldig mooi. Prachtig bloeiende heide, de spanning van het wel of niet zien van wild, de overige natuurpracht.....heerlijk. De best gelukte foto's heb ik gemaakt van reeën. De reeën lieten zich ook het beste zien in de achterliggende periode.

In Elspeet wordt bevestigd dat de eerste bronstgeluiden zijn waargenomen. Zelf dacht ik het zondagavond te horen, maar dacht......te vroeg, te warm. De herten zijn er in ieder geval klaar voor: geveegde geweien en bronstmanen........ Laat de bronst maar weer komen.

Klaar voor de bronst

Moeflonrammen op de Noorderhei

En een ooi

De kalfjes van het edelhert groeien gestaag.

Moeder en kind

In de ochtendnevel

Heide in bloei

AWD bronst

Afgelopen zaterdag ben ik alleen op pad geweest. Licht getriggerd door de voorkant van het verenigingsblad naar de AWD. Een voorproefje nemen op de ledendag. Nu, jullie gaan het meemaken.

Op deze mooie nazomerdag een wandeling maken door de Amsterdamse Waterleiding duinen is geen straf. Vandaag alleen op pad. Al snel heb ik het pad (met veel hardlopers en wandelaars) verlaten op zoek naar bronsttaferelen van het damwild. Lekker struinen door de duinen. Een gebied met veel hoogteverschillen. Op zich niet verwonderlijk voor duinen. Ook de begroeiing is niet mis te verstaan. Al klauterend en sluipend werk ik me al snel in het zweet. Gelukkig doe ik het niet voor niets. De spanning stijgt bij iedere duin die ik beklim. Zo geruisloos mogelijk speur ik het duinpannetje af. Duintje op, duintje af. Al snel sta ik oog in oog met enkele dambokken. Gebroederlijk naast elkaar. Bronst?



Kijken en bekeken worden

Na deze mooie damherten rustig te hebben bekeken, vervolgde een ieder zijn weg. Ook ik. Het gebied werd al ruiger en ruiger. Vele malen ving ik een glimp op van een wegschietend damhert. Wat zijn die beesten snel en wat zijn die duinen irritant, want weg is ook echt weg. De hoefdieren kennen het gebied beter dan ik. Logisch.......en één troost, ik ken de weg in Ridderkerk beter :)

Dama dama

Bovenop een duintop heb ik mijn krukje uitgestald en heb heerlijk mijn boterham opgegeten. Genietend van het uitzicht. In de verte veel damherten gezien tijdens de maaltijd. Ik had er wel uren kunnen blijven zitten, zeker met dat mooie weer. Toch weer op pad.

Hoezo genieten?

Nu in een deel waar eigenlijk geen doorkomen aan was. Buiten het feit dat de duinen hoger en hoger werden, werd ook de begroeiing dichter en dichter. Ook de doornen waren vrij scherp (getuige mijn armen). De inspanningen werden wel beloond, want ik was getuige van het knörren van een damhert. Yes!!!! Voor het eerst van mijn leven nu ook het bronstgeluid van een damhert mogen horen. Hoewel dit vele malen minder spectaculair is dan die van het edelhert toch een hele belevenis. Zeker omdat het geluid bij het beklimmen van een duinpan steeds dichterbij komt. Het lijkt op het zielig knorren van een zwijn en toch is het weer heel anders. In de ruigte stond daar de bok...... Geweldig. Al snel werd ik opgemerkt. Zonder al teveel haast koos hij het hazenpad.

Onherbergzaam gebied

Datzelfde hazenpad (een overduidelijke wissel) heb ik ook genomen. Hierdoor kwam ik zowaar bij een bronstkuil uit. Interessant om te zien.

Een heuse bronstkuil

Toen was ik door het gestruin en geklauterd mijn orientatie even kwijt. En zoals iedere keer in de AWD was ik verdwaald. De ruimten werden kleiner en kleiner. Gelukkig had ik nog ruim de tijd eer het donker werd. Ik probeerde op mijn gps telefoon het juiste pad te vinden....helaas, geen bereik. Wat nu? De ervaring heeft mij geleerd dat het echt veel moeite kost om de juiste richting op te gaan. Gelukkig scheen de zon uitbundig zodat ik met wat logisch nadenken een vaste richting koos. Ook mijn kompas wees me de juiste weg niet!! Eigenlijk had ik er wel lol in, daar het mij voor de vierde keer overkomt. Dit is het nadeel als je van de paden af mag. Toch bleef ik genieten, want de aantallen liepen hierdoor gestaag op. Geen fotowaardige beelden, maar toch. Soms bewust mijn toestel gelaten voor wat het was om even te genieten van de damherten. Opvallend genoeg geen overig grofwild zoals het ree of een vos.

Roedeltje damherten in de schaduw

Eindelijk.......na een uur!!! niet geweten te hebben waar ik was zag ik een bekend pad. Vermoeid en enigzins opgelucht ben ik verder gegaan. In een open stuk lag nog een roedeltje in de schaduw van een boom. Stap voor stap dichterbij om enkele beelden te maken. Je merkt dat deze dieren wel mensen gewend zijn in hun leefgebied, want ze lieten mij zeer dicht naderen en daardoor kon ik ze mooi aanspreken. Best mooi om deze dieren te observeren. Hele duidelijke verschillen met de edelherten, met name het pluisje onder hun buik is zeer kenmerkend en niet te vergeten de lange staart. Bij dit roedeltje liepen ook enkele jonge spitsers en een damhert met een open gewei (ook jong waarschijnlijk)

Die vent met die hoed komt wel erg dichtbij........

Ook nog een springer kunnen vastleggen. Heel soepeltjes wordt de hindernis genomen. Al met al een mooie dag gehad, met spanning, rust, bronst, natuur en zon. En niet te vergeten de herten.

Op zoek naar een veiliger heenkomen....

Resultaat van vroeg op!

4.00 De wekker

4.15 In de auto

5.30 Op de Veluwe

Gesterkt door een bak koffie zetten we onze reis voort. Reeds om 5.40 uur hebben we het eerste wild te pakken. En zo gaat het maar door. Uiteindelijk blijft de teller steken op 51 stuks grofwild. Dat is nou niet echt een vervelend aantal. De verdeling is als volgt:

1 Vos

5 Zwijnen

5 Reeën

7 Damherten

33 Edelherten

Bijgaand enkele beelden van deze vroege morgen!