Einde radiostilte

Hoewel het al heel lang geleden is dat de blog is bijgewerkt hebben we niet stil gezeten. De winter is een wildluwe periode voor mij en ons. Toch heb ik weer de nodige ervaringen die ik graag met jullie deel. Zowel in de kerstvakantie als in de voorjaarsvakantie weer gebivakkeerd op de Veluwe. Nieuwe ervaringen voor mij, want daar ik het in het verleden grotendeels moest hebben van de zomervakanties of een weekeindje ben ik nu in de gelegenheid wat vaker die kant op te trekken door ons vakantiehuisje. Zodoende kom je erachter dat ieder jaargetijde zijn bekoringen heeft. Zo wil ik een verslag doen van mijn achterliggende vakanties. Het zijn nu niet echt grootse belevenissen, maar toch.

De Veluwe kent koude nachten. Toch heeft dit mij niet weerhouden om er op uit te trekken. Helaas weinig resultaat, maar als je over de heide struint of door het stille winterbos fietst, voel je je even geen randstedeling meer. Tevens is deze periode van het jaar een heerlijke tijd om wat nieuwe gebieden te verkennen. Helemaal voor niets ben ik niet geweest. Tot tweemaal toe zag ik een roedeltje kaalwild op vrijwel dezelfde plek. De tweede keer was wel een aardige ervaring. Ik reed met de auto naar een plaats waar ik ging wandelen. Niet ver van de weg zag ik een roedel kaalwild laveien op de heide. Mijn auto geparkeerd en wachten op de oversteek. En die kwam er!! Echter er fietste ook een scholier. Op pakweg twintig meter voor deze scholier stak het roedel een voor een over. Ze schrokken zichtbaar voor de naderende fietser. Van schrik sprongen de hinden de lucht in om zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken. Dat levert best een leuk plaatje op.

Mooie springer

Het voorjaar dient zich aan. Dat is duidelijk te merken in het bos. De knoppen aan de bomen zwellen op, de vogels zingen hun hoogste lied. Heerlijk. Laat het voorjaar maar komen, dan zullen de wildervaringen ook toenemen. Helemaal wildloos was de achterliggende winter ook weer niet. We hebben namelijk weer een presentatie achter de rug, een bezoek gebracht bij Naturalis in Leiden. Hier was een dag georganiseerd door en voor natuurfotografen. Erg boeiend en veel geleerd. Uiteraard in Naturalis de afdeling edelhert uitvoering bekeken. Er stond een hert zoals we hem niet graag zien, maar wel interessant.

Zelfs naakt istie imposant

Verder nog een paar andere ontwikkelingen in de winter. Ik ben geruime tijd bezig geweest met het schrijven van een artikel voor in ons vereningsblad. Hier moet nog het nodige aan bijgeschaafd worden, maar het nadert zijn einde. Tevens heb ik een gesprek gehad met een persoon van het Gelders Landschap n.a.v. een oproep voor vrijwillige boswachters. Het gaat hierbij met name om het leiden van excursies met toeristen. Binnenkort hoor ik hier meer van. Ook mijn wild videobeelden heb ik afgestaan aan het Gelders Landschap. Dit zal gebruikt gaan worden voor op de website. Al met al een wildluwe winter met toch nog aardig wat activiteiten. De lente mag echt gaan beginnen en ik hoop dat het mij vergund wordt om een hinde met een kalfje vast te leggen. Dat staat nog steeds op mijn lijste!!! Wie weet, het volgende bericht?

Archief

Op deze heerlijk vrije zaterdag ben ik bezig met een van mijn hobby's. Fotograferen en het bewerken van deze foto's. Het mooie is dat je met deze hobby ook nog eens je hobby van wildkijken kan combineren. Tijdens deze werkzaamheden ben ik nog even het archief ingedoken. Toen kwam ik onderstaande foto tegen. Op zich een uniek beeld. Want wanneer krijg je dat voor elkaar: twee drinkende kalfjes op een foto. Daar moet je echt voor in de Oostvaarders Plassen. Dat is dan toch wel het voordeel van dit gebied.

Vitrine vullen

Mijn vrouw heeft gevraagd of wij in het verpleeghuis waar zij werkt de vitrinekast willen vullen over onze hobby. Peter en ik hebben hier werk van gemaakt. Dan kom je eigenlijk tot de ontdekking dat we in de tijd aardig wat spullen bij elkaar hebben verzameld. Geweien, boeken, platen en foto's in overvloed. Samen met onze 'materialen' kan je een goed beeld weergeven van onze hobby. Leuk om in deze wildluwe maanden toch nog zo met onze viervoeters bezig te zijn. Hieronder een impressie van het resultaat.

De vitrinekast

Druilerig en nat...

een sombere Veluwe

Hoewel het weer somber, het bos druilerig en het wild afwezig is, wil ik u toch bovenstaande impressie niet onthouden. Elk jaargetuide heeft zijn charme. Zo ook de natte en troosteloze herfst. Terwijl wildminnend Nederland een mening vormt over de welstand van de dieren in de OVP, begeef ik me in het bos. En weer niet geheel onverdienstelijk. De bladeren zijn van de bomen. Dat geeft weer een heel anderre kijk op de anders zo bekende gebieden. Een gelegenheid bij uitstek om eens nieuwe weitjes te ontdekken, vaak niet een zo ver bij de vaste route vandaan, maar net verscholen. Ook heb ik verschillende mooie vaste hoogzits ontdekt. Toch stelt dit alleen niet tevreden, want ik ben met name in het bos voor het grofwild, al geniet ik ook enorm van de ijver van de grote bonte specht. Gelukkig stond ik afgelopen weekeind oog in oog met een bok en even later met zijn echtgenoot. Wel vrij ver weg om met een gewone lens een goede foto te maken. Ook het licht was niet echt jofel. Al genietend van elkaar (want ik neem aan dat de hinde van mij genoot:)), stonden we geruime tijd naar elkaar te kijken. Totdat ik opeens werd opgeschrikt door geritsel achter mij. Ik draaide mij om en ...........op ongeveer vier meter afstand liepen twee kapitale bokken die mij op dat moment nog niet hadden gezien. Door mijn schrikreactie maakte ik een onverwachte beweging waardoor zij het hazenpad kozen. Helaas gingen ze ook echt als een haas vandoor, waardoor ik geen gelegenheid meer vond om een foto te maken. De belevenis mocht er zijn. Pppffff....

Verder nog wat reewild gespot, overigens nog geen sprongvorming gezien. Dat komt nog wel als de voedselschaarste aanbreekt.

Dit was het voorlopig weer even........helaas. Ik plaats nog een laatste bericht in december met een terugblik op een wild 2010

Eindelijk....

....Weer eens op de Veluwe.

Vorige week zijn we weer eens op de Veluwe geweest. Wat is het ook in deze periode van het jaar prachtig op de Veluwe. De diep rode/bruine kleuren van het bos! Het zonnetje er op. Het wild. In een woord genieten.

Het was wel even wennen om, i.p.v. aan het einde van de avond, aan het einde van de middag wild te gaan kijken. Altijd afwachten en spannend of we nog wat wild zouden zien. Het was toch even geleden dat we in deze omgeving wild gekeken hadden dat je toch even moet afwachten waar het wild zich ophoud. Maar we zijn niet voor niets op stap geweest. Onze eerste ontmoeting was met een nog relatief jonge bok. Mooi beest, alleen sterk vermagert door de bronst. Hij zal nog veel moeten eten om aan te sterken voordat de winter haar intrede doet.

Vervolgens nog een prachtig roedeltje hinden met spitsen gezien. Het was echt weer genieten. Wat me opviel is dat het wild zich goed liet observeren en niet schuw was. Jammer genoeg was het te donker om mooie foto's te maken.

Bleker: ingrijpen bij grote grazers

Staatssecretaris Bleker van Landbouw wil niet dat in de Oostvaardersplassen deze winter grote grazers verhongeren. In het tv-programma Moraalridders zei Bleker dat bijvoeren op korte termijn een oplossing is, maar dat dat op den duur leidt tot te veel dieren.
Het afschieten van de dieren is wat hem betreft ook een optie die bekeken moet worden. Bleker wacht het rapport af van de commissie-Gabor, die het beheer van grote grazers in de Oostvaardersplassen onderzoekt. Dat komt over enkele weken.
Een groter natuurgebied voor de dieren is wat de staatssecretaris betreft financieel onhaalbaar.

Bron: NOS.nl

De discussie gaat weer beginnen

Dierenartsen, verenigd in de KNMvD, zien het als hun verantwoordelijkheid op te komen voor de gezondheid en het welzijn van deze dieren en pleiten voor ingrijpen in de Oostvaardersplassen om het dierenleed te stoppen.



De Oostvaardersplassen (OVP) zijn een uniek natuurgebied waar Heckrunderen, Konikpaarden en Edelherten het grootste gedeelte van het jaar een goed bestaan hebben waarin aan veel van natuurlijke behoeften wordt voldaan. Aan het einde van strenge winters wordt de draagkracht van het gebied echter overschreden. Er is niet genoeg voedsel aanwezig voor de hele populatie waardoor veel dieren sterven van de honger. Hierdoor lijden dieren onnodig, aldus de artsen.

De KNMvD is van mening is dat er een zorgplicht is ten opzichte van de grote grazers in de OVP. Deze dieren zijn hier namelijk door de mens neergezet en kunnen onder barre omstandigheden niet migreren naar elders, wat ze in de vrije natuur wel zouden doen. Moreel gezien moeten de grote grazers in de OVP volgens de KNMvD beschouwd worden als gehouden dieren en heeft ieder dier afzonderlijk een intrinsieke waarde. Dit levert een spanningsveld op met het ecologisch beheer van Staatsbosbeheer waarbij er zo min mogelijk wordt ingegrepen in natuurlijke processen. Wat de KNMvD betreft mag de zorgplicht voor het welzijn en de gezondheid van het individuele dier niet ten koste gaan van het doel van het natuurgebied.
 
Bron: Blik op nieuws; 30 oktober 2010

Herfst in het bos

Achterliggende week weer heerlijk mogen genieten van ons optrekje op de Veluwe. Met niet al te hoge verwachtingen aangaande het wild ging ik toch met enige regelmaat op pad. Ik dacht dat de bronst voorbij was. Ik dacht dat de roedels minder actief werden. Ik dacht even weinig te gaan zien als de herfstvakantie vorig jaar. Nou, ik moet maar niet teveel denken want.......

Zaterdagavond: in onze tuin even luisteren of er nog iets waar te nemen is van de nabronst. Vrij koud, dus gunstige omstandigheden. Her en der een zwakke burl. Dus toch nog...... Na hier even van genoten te hebben de bronst gelaten voor wat het was.

Zondagavond: na de koffie weer even geluisterd. Nu zeer dichtbij en zeer actief geburl. Vrouw en logé uit het huisje gehaald om ook even te luisteren. Dit was zo dichtbij dat het ons, beter gezegd mij, uitnodigde om een wandelingetje te maken. Dat wandelingetje leidde ons naar een zeer bekende en favoriete plek. Best leuk in het donker. In het mais stonden enkele heren hun kelen schor te 'schreeuwen'. Het was hun waarschijnlijk te doen om de laatste hinden. We stonden even te luisteren naar dit altijd imponerende geluid, of we hoorden op een geringe afstand de geweien tegen elkaar kletteren. Leuk dat mijn vrouw dit nu ook een keer duidelijk gehoord heeft. Voldaan naar bed, om de volgende morgen vroeg uit de veren te gaan.




Doodvermoeide bok: afgebronst

 

Maandagmorgen 6.15 uur gaat de wekker. Met enige tegenzin stap ik mijn warme bed uit. Buiten is alles stijf bevroren. Na een lekkere bak koffie op de fiets: alleen. In het pikdonkere bos (openbaar toegankelijk) fiets ik al speurend en spiedend als ik opgeschrikt word door een hevig geritsel. Een vijftal edelherten steekt op vijftien meter voor mij over: dankjewel. Na een kwartier op de fiets gezeten te hebben begin ik mezelf wel erg zielig en tegelijk dom te vinden vanwege de kou. Het is geweldig mooi in het bos met rijp aan bomen en gras, maar het is een marteling voor mijn onbeschermde handen. Bbrrrrr, wat was het koud. Gelukkig werd ik al snel warm toen ik aan een veldje zat waar een grote bok stond te burlen. Vreemd genoeg, geen hinden in de omgeving. Toen het lichter werd zag ik dat de bok zeer vermoeid was. Hij liep mank, rustte na tien pasjes uit en hield een schijngevecht. Al burlend. Hele mooie videobeelden kunnen maken. Toen ik wat verder fietste stond in een weiland met koeien een middelgroot roedel kaalwild. In de dekking stond het plaatshert te burlen. Prachtig. Zeker toen dit hert een hinde ging drijven. Al burlend ging hij met een sneltreinvaart de hinde achterna. Dit schouwspel werd gadegeslagen door een roedel hinden van ongeveer 25 stuks en Pieter. De combinatie van zon, kou en bronst is iets wat niet te beschrijven is. Ook hiervan heb ik prachtige videobeelden. Met mijn fotocamera ben ik nog nog niet vaardig genoeg om er al goede foto's mee te maken. Toch enkele beelden toegevoegd. Alsof ik deze morgen nog niet genoeg had genoten ontmoette ik een weiland verder eveneens een middelgroot roedel met een fraaie bok. Ook hiervan genoten. Mijn vakantieweek kon niet meer stuk.



Verder iedere avond en morgen op pad geweest. Weder en onweder getrotseerd, enkele mooie videobeelden gemaakt en tevens verwerkt in onze nieuwe DVD. De bronst was na maandag echt voorbij. Later deze week alweer roedels gezien met meerdere (oude) bokken.




Drijven met en van een hinde

 

Ook ben ik getuige geweest van het kneuzen van mais. Een geliefde zomerverblijfplaats voor het wild. Zelfs tijdens het kneuzen blijven de herten er tot het laatste moment in. Dit weten ook de faunabeheerders, want tijdens de oogst zaten er twee jagers klaar met hun dubbelloopsgeweer. Geen afschot gezien, wel gehoord.



Roedel in de vorst



Vanmorgen een mooie afsluitende tocht gemaakt met Leonard van http://www.wildervaringen.blogspot.com/
Tijdens het struinen door de bossen toch weer enkele nieuwe plaatsen aangedaan, waar ik zeker terug zal komen. Heerlijk, heerlijk en nog eens heerlijk, wat heb ik weer genoten!!

Voor u gelezen

Exotisch hert op de foto gezet, de Muntjak in Nederland


Bericht uitgegeven door de Zoogdiervereniging op vrijdag 15 oktober 2010

Deze zomer is in Noord-Brabant een Muntjak op de foto gezet. Voor zover bekend is dit de eerste foto van een Muntjak in het wild in Nederland. De Zoogdiervereniging wil weten of deze exotische herten vaker gezien worden in Nederland.


Er komen in Europa diverse hertensoorten uit andere werelddelen voor, zoals het sikahert en het Chinees waterhert. In Nederland was in de jaren 90 veel te doen over het (mogelijke) voorkomen van de Muntjak (Muntiacus reevesi) in Nederland. De Muntjak is een Aziatische hertensoort die vanuit China onder andere in Engeland werd ingevoerd op landgoederen, ontsnapte, en nu in vrijwel heel Engeland voorkomt. De dieren eten vooral blad, aangevuld met bessen, vruchten,eikels, kastanjes en boomschors. In Engeland is de Muntjak de meest talrijke hertachtige. Het dier wordt daar in het algemeen gezien als ongewenste exoot, omdat het de ree verdringt naar opener terreinen, waar deze vervolgens schade aan de landbouw aanricht. Ook zou het dier daar door het grazen in dichte vegetaties schade toebrengen aan vlinders en broedvogels.

Muntjak (foto: Kees van Limpt)

Nederland

In Nederland worden de hertjes sporadisch gehouden in hertenparken en dierentuinen. Ze worden zelden in het wild gemeld. In 1997 en 1998 werden dieren gemeld op de Veluwe, maar bewijzen in de vorm van foto’s of geschoten dieren ontbreken. Uit het Voornes Duin is tastbaarder bewijs aanwezig, daar werd in 1999 een exemplaar geschoten (archief Gerrit Jan Spek). Maar hoe is de situatie op dit moment? Komt de Muntjak nog voor in Nederland? En plant hij zich ook voort? Recente waarnemingen zijn in elk geval zeldzaam: zo werden in 2003 door een waarnemer bij Holten twee volwassen dieren van zeer dichtbij gezien, en begin dit jaar werden er Muntjaks gemeld in Noord-Brabant.

Foto

Afgelopen zomer werd de Muntjak met zekerheid gezien in Noord-Brabant. Kees van Limpt maakte de foto in dit natuurbericht van een Muntjak op het landgoed De Utrecht in Noord-Brabant en meldde het dier op de waarneming.nl. De Muntjak blijkt al enkele jaren op het landgoed De Utrecht voor te komen en met enige regelmaat te worden gespot. Voor zover bekend is dit de eerste foto van een Muntjak in het wild in Nederland.

Waarnemingen welkom

De Zoogdiervereniging, andere soortenorganisaties en waarneming.nl willen een goed beeld krijgen van de verspreiding van exotische dieren en planten in Nederland. Dat gebeurt op initiatief van het Team Invasieve Exoten (TIE). Een zo'n exoot is de Muntjak. Het is onduidelijk of er echt zo weinig Muntjaks in het wild in Nederland voorkomen. Worden ze wel gezien, maar niet doorgegeven? Of heeft u misschien nog een (oude) foto in de kast liggen? Alle waarnemingen, foto’s of meldingen zijn van harte welkom op telmee.nl, waarneming.nl of door te geven per e-mail aan: waarneming@zoogdier.nl. Ook andere uitheemse zoogdieren kunt op bovenstaande wijze doorgeven. Een goede omschrijving van uw waarneming, of liever nog, een foto, is daarbij zeer welkom.

Een uitgebreide beschrijving van de Muntjak vind u in een eerder natuurbericht en in het Nederlands Soortregister.

Tekst: Jasja Dekker, Zoogdiervereniging

Foto: Muntjak, Kees van Limpt

Voor u gelezen

Na dertig jaar weer reeën gespot in Nieuwkoop

Geschreven door RTV lokaal

donderdag, 07 oktober 2010 06:34

Nieuwkoop - Boswachter John Pietersen stond 1 oktober oog in oog met een ree. En hoewel het goed gaat met de ree in Nederland, er worden in het Groene Hart nog weinig reeën gezien. Ook in de Nieuwkoopse Plassen was het meer dan 30 jaar geleden. Het aantal reeën werd in 1930 op ongeveer 3.000 geschat. Daarna zijn ze fors in aantal toegenomen. In 2008 werd hun aantal op ongeveer 70.000 gedacht. Tot op heden komt het ree echter weinig voor in het Groene Hart. Pietersen: "In de Randstad ligt een intensieve infrastructuur. Wegen en sporen met hun geluidswallen zijn barrières voor reeën. Ook in de Nieuwkoopse Plassen is het ree al lang niet meer gezien." Er gingen al geruchten rond dat er reeën gezien waren. Ook Pietersen zag al sporen. "Ik ben eerder wissels, slaapplekken en veegplekken tegengekomen. De laatste tijd ben ik wat specifieker gaan kijken of ik de dieren zelf ook tegenkwam. Maar ze zijn zeer schuw. Pas nu ik een reebok met eigen ogen gezien heb, weet ik het zeker. Hoeveel dieren er in het plassengebied zitten, is niet duidelijk. Waarschijnlijk niet meer dan vijf. Wellicht planten ze zich volgend jaar voort.